Rozdział 15
Nie masz twarzy nie masz charakteru. Nie
masz nic. Jesteś niczym.
Wiem, co pasuje do ciebie. Wszystko i nic.
Ej Podróbko potrafisz wymyślić coś sama?
Podróba powtórz za mną: „ Jestem nic
niewartą kopią”.
Kopia nigdy nie dorówna oryginałowi.
Co ja wam
takiego zrobiłam!?
Nie masz twarzy nie masz charakteru. Nie
masz nic. Jesteś niczym.
Wiem, co pasuje do ciebie. Wszystko i nic.
Ej Podróbko potrafisz wymyślić coś sama?
Podróba powtórz za mną: „ Jestem nic
niewartą kopią”.
Kopia nigdy nie dorówna oryginałowi.
Zostawcie mnie!
Nie masz twarzy nie masz charakteru. Nie
masz nic. Jesteś niczym.
Wiem, co pasuje do ciebie. Wszystko i nic.
Ej Podróbko potrafisz wymyślić coś sama?
Podróba powtórz za mną: „ Jestem nic
niewartą kopią”.
Kopia nigdy nie dorówna oryginałowi.
Proszę…
Nie masz twarzy nie masz charakteru. Nie
masz nic. Jesteś niczym.
Wiem, co pasuje do ciebie. Wszystko i nic.
Ej Podróbko potrafisz....
Glimierr
Glimierr
Powoli
otworzyłam oczy i rozejrzałam się po pokoju oprócz rozwalonego na łóżku Gokany
nie zobaczyłam nikogo.
Dziwne.-Pomyślałam.-
Dałabym sobie rękę uciąć, że go słyszałam.
Usiadłam na łóżku obarierując się plecami o
ścianę.
Powoli
przywoływałam wspomnienia z ostatnich kilku godzin. Wstyd, jaki poczułam na wspomnienie głupot,
jakie wygadywałam mieszał się z niepokojem, jakie wywoływała świadomość gdzie
obecnie się znajdowałam by ostatecznie zostać przez niego kompletnie
zagłuszonym.
Dlaczego
wszystko musi się zjebać akurat, gdy zacznie mi się układać?
-No i co
teraz zrobimy?
-Nya.
-Uciekamy.-Stwierdziłam.
-Nya!-
Gokana nagle dostał jakiegoś kociokwiku miałczał wściekle, co chwile uderzając
moją nogę łapą.
-Oj już
dobra, dobra.-Kot prychnął na mnie i się uspokoił.- Ty możesz zostać.-Spojrzał
na mnie jakby chciał mnie zabić, a ja wybuchłam śmiechem.
Usłyszałam
jak otwierają się drzwi, a potem miałczenie Midnight i łagodny wiecznie
mruczący głos Johanesa. Położyłam się z powrotem przykryłam kołdrą i zamknęłam
oczy. Chłopak jeszcze chwile pokręcił się po domu zanim przyszło mu do głowy,
żeby do mnie zajrzeć.
-No już nie
udawaj wiem, że nie śpisz.-Powiedział siadając obok mnie na łóżku.-Jak się
czujesz?-Spytał, kiedy niezadowolona usiadłam i podkuliłam nogi.
-Już dobrze.
Przepraszam za to, że musiałeś to wszystko oglądać. Naprawdę nie wiem, co mnie
wtedy opętało. W ogóle to, dzięki że mi pomogłeś...Znowu.
-A już myślałem,
że się nie doczekam.
-Nie
podziękowałam ci wcześniej?
-No jakoś
nie.
***
-Naprawdę dałabyś się zabić Celest?-Spytał,
kiedy ze wstrętem odgoniłam to paskudne łyse zwierzę.
-Okłamałeś mnie.-Wychrypiałam ścierając
wierzchem dłoni żółć z kącika moich ust.
-A ty nie odpowiedziałaś na moje
pytanie.-Odparł spokojnie.
-Nie chce żyć i nie obchodzi mnie jak stąd
odejdę.-Burknęłam.
-Dlaczego?-Łysol wskoczył mu na kolana, a
ten natychmiast zaczął go drapać za uchem.
-Nie twój zasrany interes.
-Uratowałem ci życie, więc jesteś mi je
winna, więc to jak najbardziej jest mój interes.
-Spieprzaj.-Warknęłam.
***
-Przepraszam.
-Daj spokój.
Było minęło.-Machnął ręką.-Tylko nie rob tak więcej.-Zastrzegł.
-Spróbuję.
-No dobra, a
teraz wyłaź.- Szarpnął pościel wstając, ale udało mi się ją przytrzymać tak, że
w dalszym ciągu mogłam się od nią schować.
-Nigdzie nie
idę.
-Oj Glimer
nie możesz przesiedzieć całego dnia w łóżku.
-Założymy
się?
-Glimer.-Jego
głos przybrał ostrzegawczy ton.
-Tak?-Spytałam
słodko i niewinnie w duszy mając nadzieję, że się wkurzy i sobie odpuścić.
-Wyłaź.
-Nie.
-Obiad jest
na stole. Nie jesteś przypadkiem głodna?-Jak na złość zaburczało mi w brzuchu.
-Przynieś mi
go tutaj.
-Nie. Zejdź
na dół do kuchni.
-Zagłodzić
mnie chcesz. Ty okrutniku.
-Nie
przesadzaj. Choć na dół i zjedz ze mną.
-Czemu tak
ci na tym zależy?
-Porostu
lubię z tobą jeść. To taki dla ciebie problem sprawić mi tę przyjemność?
-Oj tam nie
dramatyzuj. -Owinęłam się szczelniej w pościel i powoli doczłapałam się do
drzwi.
-Dzięki, że
zmieniłaś zdanie...-Zaczął Johannes idąc za mną asekurując mnie przy tym jakby
bał się, że w ostatniej chwil zmienię zdanie.
-Dobra daruj
sobie.-Byłam na schodach, gdy usłyszałam jak otwierają się drzwi wejściowe momentalnie
wyskoczyłam z pościeli pognałam do pokoju i schowałam się do szafy.
-Co...Gdzie...Ale...Motti!!!-Usłyszałam
zdezorientowany głos Johannesa.
-Cześć! Stęskniłeś się za mną?-Odezwała się jakaś
obca dziewczyna, chociaż jej głos kojarzyłam z telefonicznych rozmów, które
Johanes przeprowadzał bóg wie, z kim.
-Nie.
Wypierdaling.
-Co cię ugryzło?
-Twoje
pchły. Wypierdalaj wystraszyłaś Glimer. Mówiłem ci, że masz zadzwonić zanim
przyjdziesz.
-Glimer!?-Zapiszczała
ignorując resztę wypowiedzi chłopaka. Usłyszałam szybkie kroki. -Kici kici.
Glimer! Wyłaź!
Ona myśli,
że jestem kotem. Nie dość, że wpieprza się tu bez zaproszenia to jeszcze
bezczelnie mnie obraża.- Wobec takiej zniewagi postanowiłam unieść się honorem,
co jest dość trudne, gdy się siedzi w szafie w samej koszuli nocnej.
Wyszłam z
szafy starając się wyglądać jak naj mniej głupio, po czym spojrzałam z
wyższością na maltretującą Gokane dziewczynę.
- Motti to
jest Glimer.-Przedstawił mnie.-Glimer to jest moja młodsza siostra Motti.
-Cześć.-Powiedziałam
stukając przy tym palcami w biodro przywołując do siebie Gokana.
-Łał.
Jesteś...Dziewczyną.
-Dzięki za info,
bo sama nie byłam pewna.-Prychnęłam biorąc kota na ręce i idąc w stronę walizki
-Zabierzemy
ją na Hanami?-Usłyszałam za sobą i mnie zamurowało.
-Nie wiem
czy będzie chciała iść z nami.
-Dlaczego miałaby
nie chcieć?-Udając, że ich nie słyszę złapałam walizkę za rączkę i zaciągnęłam
ją do garderoby zamykając za sobą drzwi.
Na jednym z
wieszaków zobaczyłam sukienkę w kwiatki tę sama, którą Johannes dał mi pierwszego
dnia, żebym nie łaziła w brudnym dresie.
***
-Tak myślałem…-powiedział opierając nogi na
stoliku zakładając ręce za głowę i zamykając oczy.-, A patrzyłem, bo masz
zgrabne nogi, ale rzadko, kiedy je pokazujesz.-Odruchowo pociągnęłam nogi
bardziej pod siebie, a słysząc mój gwałtowny ruch Johannes cicho się zaśmiał
nie otwierając oczu.
***
W sumie,
dlaczego nie? Zdjęłam ją z wieszaka i założyłam razem z czarnymi kryjącymi
rajstopami wyjętymi z walizki. Ubrałam się szybko, ale dosyć długo zwlekałam z
wyjściem stamtąd, a niech sobie pogadają. Pewnie długo się nie widzieli. Czekając
nałożyłam delikatny makijaż, ale nie mogłam nigdzie znaleźć peruki.
-Żyjesz
tam?-Zawołał w pewnym momencie Johannes pukając przy tym w drzwi garderoby.
-Nie.
Umarłam.-Burknęłam wychodząc z garderoby.
- Łaaaał,
ale jesteś śliczna. Teraz to już musisz nami na Hanami. Zgódź się, zgódź się
prooooooszę.-Dziewczynka złożyła razem dłonie i spojrzała na mnie wielkimi
jasnozielonymi oczami. Kokardka, która związane były jej jasnobrązowe włosy
przypominała kocie uszy.
-W sumie, co
mam do stracenia?-Spytałam tym samym się zgadzając.
-Nya!-Miauknęła
radośnie i obróciła się w miejscu.-Widzisz Johannes jak Motti poprosi to każdy
się godzi.
-Niech ci
już będzie.-Burknął Johannes.- Idź po koszyk jest w kuchni.
Dziewczyna
wyszła z pokoju radośnie podskakując.
-Wiesz,
jeśli nie chcesz to nie musisz z nami iść.-Powiedział poprawiając pozwijane
ramiączko mojej sukienki.
-Sam
mówiłeś, że musze się wreszcie przełamać i zacząć wychodzić.
-Ale jak cos
będzie nie tak od razu mi powiesz.-Nagle zza moich pleców coś wyskoczyło i
zasłoniło mi oczy.
-Teraz
jesteś gotowa.-Powiedziała Motti poprawiając kapelusz, który przed chwilą
wsadziła mi na głowę i się do mnie przytulając.
-Dzięki.
Gdzie idziemy?
-Zobaczysz.
Gdy tylko
wyszliśmy Motti zostawiła mnie i Johannesa daleko w tyle podbiegając tylko od
wystawy do wystawy i zachwycając się tym, co widziała. Gdy patrzyłam jak tak sobie radośnie biega
mimowolnie się uśmiechałam.
-Nie daj się
nabrać ona tylko udaje taka milutka jak czegoś chce.- Ostrzegł mnie nieodstępujący
mi na krok chłopak. Musiał się naprawdę wystraszyć mojego wczorajszego ‘‘ataku’’.
Co do mnie dzisiaj było już dużo lepiej może to przez to, że tym razem wiedziałam,
co zobaczę za drzwiami. Nie wiem i szczerze nie mam zamiaru się nad tym
zastanawiać. Dzisiaj chcę po prostu cieszyć się kwitnącymi kwiatami wiśni.
-Wiesz
jesteście do siebie bardzo podobni.-Powiedziałam uśmiechając się zadziornie.
-Pośpieszcie
się! Ile mam na was jeszcze czekać?-Zawołała Motti stojąc przed bramą cmentarza
Aoyama.
Szliśmy
główną uliczką, po której obu stronach kwitły drzewa wiśniowe.
-Ciała
zmarłych pochowane są pod drzewami wiśni.-Zacytowałam pierwszą linijkę opowiadania,
które kiedyś czytałam.
-Wszystko w
porządku?-Zapytał Johannes.
-Tak. Daj mi
chwile. Chciałabym coś sprawdzić.
-Dobrze.-Zgodził
się po chwili wahania.- Rozłożymy koc pod tamtym drzewem.
-Zaraz do
was dołączę.
***
Już od
godziny wpatrywałam się w ekran komputera nie mogąc uwierzyć w to, co widzie. W
Tokio miał miejsce wypadek. Autobus zderzył się z cysterną z paliwem. Wszyscy
spłonęli. Nie udało się uratować ani jednego ciała. Władze były tak zdruzgotane
tym wypadkiem i brakiem możliwości pochowania ofiar ustawiła pomnik
upamiętniający tę katastrofę. Taki zbiorowy grób, na którym wygrawerowane były
imiona i nazwiska wszystkich ofiar między innymi widniała tam Emi Kuroda.
Moja mama.
***
Stałam pod
pomnikiem jak słup soli. Wbrew pozorom wieść o jej śmierci nie przyniosła ze
sobą ani smutku ani ulgi nie przyniosła absolutnie nic. Mimo, że spędziłam z tą
kobieta trzynaście lat mojego życia była dla mnie kompletnie obcą osobą.
W końcu
udało nam się wyjść razem na Hanami.-Pomyślałam odpalając kadzidełko i
odchodząc.
Pod
umówionym drzewem przywitało mnie radosne:
-Nareszcie.
Johannes nie pozwolił mi zacząć jeść dopóki nie przyjdziesz.
-Ty niedobry
ty.- Powiedziałam strącając Johannesowi czapkę z głowy.-Tak siostrę męczyć.-Usiadłam
na kocyku i sięgnęłam do koszyka po puszkę owocowego piwa.
-Kolejna,
dla której lepsze dango od kwiatów.-Zaśmiał się również grzebiąc w koszyku.
-Dziwisz
się? Tak wam się spieszyło, ze nie daliście mi nawet zjeść śniadania.
-Johannes! Jak
mogłeś!? W ogóle o nią nie dbasz.-Dołączyła
się Motti.
-Teraz we
dwie będziecie mi robić wyrzuty?-Zapytał ‘’oburzony’’
-Tak.-Przytaknęłam
równocześnie z Motti i obie wy buchnęłyśmy śmiechem.
Mimo tego,
co mówił szatyn jedzenie wcale nie było dla mnie ważniejsze od kwiatów. Piękne
białe płatki pokrywające gałęzie pozbawione liści na tle nieba wyglądały jak
żywcem wyjęte z bajki. Wraz z nadejściem wieczoru zaczęła grać muzyka. Gdy tylko
Motti to usłyszała pobiegła dołączyć do tańczących i zostaliśmy sami.
-Chcesz cos zobaczyć?-Spytał
Johannes siedzący obok mnie i również opierający się o drzewo.
-Boję się
odpowiedzieć…Tak.-Powiedziałam szybko.
-No to, choć
za mną.-Powiedział, po czym zaczął wspinać się na drzewo.
-Co ty
robisz?-Zdziwiłam się strzepując z kapelusza paprochy, które przez wygłupy
szatyna się na nim znalazły.
-Nie zadawaj
głupich pytań tylko daj mi rękę.-Odparł, po czym złapał moją wyciągniętą dłoń podciągną
mnie cała do góry i posadził koło siebie.
-Łał nie
spodziewałam się, że z ciebie taki siłacz. –Powiedziałam sadowiąc się wygodniej
na gałęzi.
-Nie gadaj
tylko patrz.-Delikatnie nakierował moja głowę na nocne niebo, na które powoli jeden
po drugim wpływały lampiony. Patrzyłam na nieoczarowana i otoczona zapachem wiśni,
który przywołał tyle złych wspomnień ciesząc się, że jestem właśnie tutaj.
-Lubię twoje
oczy.- Powiedział Johannes, gdy ostatni lampion zniknął z pola mojego widzenia.
***
Śmiejesz się do świecącego słońca, tańczysz
w deszczu, a jak coś opowiadasz to oczy błyszczą ci tak jakbyś zmieściła w nich
wszystkie gwiazdy.
***
-Bo błyszczą
jak gwiazdy?-Spróbowałam zażartować mimo ściskającego się gardła.
-Bo, gdy
teraz tak na nie patrzę są fioletowe, a zawsze mi się wydawało, że są czarne.
Skąd ci ten banał w ogóle do głowy przyszedł? Brakuje tylko: Ej bejbe bolało
jak spadłaś z nieba?
-Hah. No
fakt to było głupie.-Zaśmiałam się lekko łamiącym się głosem.
-Czekaj mam
jeszcze jeden. Masz może mapę? Bo zgubiłem się w twoich oczach, albo gdybyś
była kanapką w MacDonaldzie nazywałabyś się Mac. Beauty. No, co ty Glimer. Ty płaczesz?-
-Co?
Nie…tylko coś mi wpadło do oka.-Przetarłam policzki rozmazując przy tym lekko makijaż.
-Powiedź mi,
co ja z tobą mam?-Westchnął ścierając ostatnią zbłąkaną łezkę rękawem swojej
koszuli.
-Kupę
kłopotów.
-Johannes.-Zagadnęłam
po dłuższej chwili milczenia.
-Hym?
-Dlaczego
tak właściwie mi pomogłeś?
-Dlaczego ci
pomogłem? Wiesz…przypominasz mi kogoś.
-Kelly?
-Nie, nie
ją.-Zaśmiał się kręcąc głową.-Wiesz pewnie mi nie uwierzysz, ale już w Dark
Nebuli zaczęłaś odchodzić od zachowania oryginału.-Spojrzał na mnie.- I to
właśnie na tej malutkiej części ciebie zaczęło mi zależeć.
-Głupi
jesteś.-Poczułam na policzku jego chłodną dłoń.
-Ty też.-
Nasze usta zbliżyły się do siebie powoli.
Johannes
delikatnie dotknął moich ust swoimi własnymi nie wiedząc czy może sobie na to
pozwolić. Był na swój sposób uroczy, a z drugiej strony był dla mnie większą
tajemnicą niż mój własny charakter. Odpowiedziałam, ostrożnie obejmując przy
tym usta szatyna swoimi własnymi. Czułam na skórze jego ciepły oddech i smak dango,
które przed chwilą razem jedliśmy. W końcu po tym wszystkim było po prostu
dobrze.
Miłość jest
kotem. Przychodzi, kiedy ma na to ochotę. Nie pytając o zdanie siada na
kolanach i ogrzewa cię samą swoja obecnością. Ma pazury, ale i tak wiesz, że
fajnie jest mieć kota.
KONIEC ❤
Widzicie jak chcę to umiem napisać szczęśliwe zakończenie historii miłosnej. :)
Ines: Ale co ta biedna dziewczyna musiała się wycierpieć to jej.
Ja: Oj tam szczegóły.
Kelly: Tak samo jak to, ze nota bene oboje są źli?
Mary: I jedno z nich chciało zniszczyć świat?
Ja: Tak. Nie marudzić! Cieszyć się!
Ryuga: Jedyny powód do radości jaki widzę to taki, że zaczniesz wstawiać drugi sezon Beyblade po mojemu.
Ja: Jesteście wstrętni, okropni, albo Ines.
Tym optymistycznym akcentem ja się z wami żegnam.
Do następnego posta.
Hania.
