Beyblade po mojemu (S. 2 R. 17)

Rozdział 17

Kelly

-Kyoya ja umieram i jeśli nie chcesz do mnie dołączyć to musimy stąd uciekać. Teraz. - Tategami przez chwilę się wahał poczym chwycił mnie w pół. Przebiegł tak kawałek poczym dosłownie wskoczył na motor i szybko go odpalił.

-Lion!- Rykną przywołując swojego bey’a, a gdy tylko ten znalazł się w jego dłoni ruszyliśmy z piskiem opon.

Pająki nawet na moment nie straciły nas z oczu. Ściskając mocno Kyoye tak samo nogami jak i rękami patrzyłam z przerażeniem jak powalony przez Tategamiego pająk wstaje z ziemi i rozkazuje reszcie rzucić się za nami w pogoń. Pierdolone nie umarłe ninja chuje.

Samym uciekaniem nic nie zdziałamy. Trzeba ich będzie wystrzelać. Odsunęłam suwak kurtki Yoyo i zaczęłam na ślepo szukać jego kuczera.

-Co ty robisz!?- Wiele sarkastycznych tekstów z cyklu ‘’Gwałcę cie, a czego się spodziewałeś?’’ Cisnęło mi się na usta, ale cos podpowiadało mi, że to nie najlepszy moment. Więc rzuciłam tylko:

-Patrz na drogę.- Odpięłam wyrzutnie i teraz dla odmiany szukałam Liona.  W futerale przy pasku go niebyło. Kyoya musiał dalej go ściskać w dłoni.

-Daj Liona.

-Co?

-Ścigają nas. Ja się nimi zajmę, a ty po prostu jedź.

-Dobra.- Wreszcie dostałam bey'a do ręki, szybko załadowałam (o mało nie wypuszczając go na jezdnie) w samą porę pierwszy widać najszybszy pająk wylądował na tylnym siedzeniu.  Uderzyłam go rączką kuczera w puls zatoczył się, ale nie puścił wtedy strzeliłam. Lion zepchnął przeciwnika z motocykla prosto na asfalt.

Co jest? Miał go... No tak to, że ja strzelam nie znaczy, że będzie mnie słuchał. Uparta bestia. Przywołam tego osła i ponownie załadowałam.

-Są przed nami.- Jakim cudem!?

Gwałtownie odchyliłam się do tyłu i strzeliłam miedzy rękami Yoyo.

-Królewskie uderzenie przeciwnego wiatru! – Rykną Kyoya, a gigantyczne zielone tornado wgniotło pająki w asfalt.

-Ha ha! Dobrze wam tak! - Roześmiałam się głośno patrząc jak się męczą.

-Trzymaj się wariatko!- Motocykl skręcił gwałtownie w cienką uliczkę. Opony pisnęły i wystrzeliły fontanną błota i brudnego śniegu.

-Łiiiiii.

-Mówiłem, że masz się trzymać.- Yoyo puścił kierownicę złapał mnie za przód kurtki i posadził do pionu.

Przywołałam bey'a i zaczęłam rozglądać się s się za następnymi przeciwnikami.

-Chyba ich zgubiliśmy. -Powiedziałam opuszczając kuczer, na co Kyoya lekko zwolnił.-Skręć w następną w twoje prawo. Nie zapuszczają się tam. Dla jasności mówię o tym drugim lewo.

-Tam znaczy gdzie?- Zapytał skręcając.

-U mnie.

***

Otworzyłam drzwi. Ryugi niema w mieszkaniu.

 Ku mojemu zdziwieniu w salonie zastałam porządek.

 Hym pewnie poszedł trenować czy coś. W mieszkaniu zostało mało rzeczy do zdemolowania, a na czymś w końcu musiał się wyżyć.

-Jak to się mówiło? Witam w moich skromnych progach? Przepraszam za bałagan?- Machnęłam ręką i rzuciłam kurtkę na fotel.- Jakoś tak. Do łóżka cie nie wpuszczę, ale kanapa jest cała twoja.

-No dobra. Co to miało być?

-A, bo ja wiem?- Mruknęłam odchylając lekko zasłonę i zerkając przez szybę.- Może mają uraz, że pozbyłam się kilku ich....‘’Ludzi’’.

-Nie o to pytałem. –Warknął odciągając mnie od okna.- Dlaczego wtedy powiedziałaś, że umierasz? - Oczy Yoyo były na mnie złe do tego stopnia, że nawet mój łobuzerski uśmieszek nie miał ochoty stawać im na drodze.

-Nie wiem… Coś jest zemną nie tak, ale nie wiem, co? Nikt nie wie. Jestem słabsza niż dotąd, byle uderzenie może mnie zaćmić, dostaje lodowatych dreszczy, które potrafią mną trząść całą noc. Ja wiem, że umieram…, a gdybyśmy tam zostali dołączyłbyś do mnie. Więc się ciesz, że przynajmniej jedno z nas miało na tyle siły i rozumu by nas stamtąd wyciągnąć.- Zakończyłam z typowa dla mnie wredną nutką i czekałam na jego reakcje.  Nie wiem, dlaczego powiedziałam mu to wszystko. Może po prostu wiedział za dużo, żeby go teraz okłamać.

- Masz nasrane we łbie to jest z tobą nie tak.- Powiedział w końcu puszczając przy tym moje ramie.

- A ja głupia oczekiwałam, że dotrze do ciebie coś więcej.- Parsknęłam.

-Byłaś z tym u lekarza?

-W WBBA mnie badali i nic nie znaleźli.

-A powiedziałaś im, czego mają szukać? Mówiłaś komukolwiek, co się z tobą dzieje?

-Ryudze.

-I?

-I nic. Zamiast zdychać z zimna na słonecznej plaży zdycham w ojczystym kraju.

-Powiedziałaś mu to tak samo jak mi teraz?

-Powiedziałam, koniec tematu.- Milczał dłuższy moment mierząc mnie wzrokiem.

-Jutro zabieram cie do lekarza.

-Że, co proszę!?-Pisnęłam zdziwiona.

-Idziemy do lekarza.

-Gówno mi lekarz pomoże. -Burknęłam bojąc się, że głos znowu postanowi spłatać mi jakiegoś figla.

-Tak samo jak użalanie się nad sobą.

-Raz się kurwa powiedziałam, co mi na wątrobie leży i od razu się użalam. Wiesz, co? Pieprz się!- Jego mina nie zmieniła się ani trochę.

No dobra jak nie kijem to marchewką. Niech myśli, że wygrał.

-Pffff dobra ….Jesteś głodny?  Wy kuchni powinno zostać jeszcze trochę obiadu także nie krępuj się. –Rzuciłam idąc do pokoju obok po jakieś ciuchy.

Zapaliłam światło i sadziłam głowę do szafy. To miałam na sobie wczoraj, to powinnam wywalić, a to blech śmierdzi i powinno być w koszu na brudy. Kupiłam sobie Ryudze taką fajną hawajską koszule na naszej ostatniej wycieczce. Nie ma jej na wieszaku. Hym chyba jeszcze jej nie wypakował. Moment. Gdzie jest ta zgniła torba?

Chwila czy on… Nie, nie zrobiłby mi tego.

Jego dokumenty też zniknęły tak samo jak gotówka.

Zostawił mnie tu.

Może jeszcze go złapie. Jeśli się pośpieszę zdążę na następny samolot. Pożyczę od Kyoy sprzęt i i i...

Zatrzymałam się z dłonią zaciśniętą na klamce.

Nie.

"Nikt cie za mną na siłę nie ciągnie! Nie potrzebuje twojej litości! Nie potrzebuje jej! Rozumiesz!? Twoich obaw, ani twojego wahania!"

Nie potrzebuje mnie. Tak samo jak ja nie potrzebuje jego.

Nie chce być ze mną. Dobrze.

Chce zrobić to sam?... To już nie mój problem.

Przywołałam usta mój kochany krzywy uśmieszek i nacisnęłam klamkę.

-O Yoyo. Jeszcze tu jesteś?- Zapytałam zaglądając do kuchni.

Kyoya siedział przy stoliku i wsuwał rybę z ryżem.

-Spierdalaj.-Mruknął między kolejnymi porcjami.

- Nie mówi się z pełną buziom. - Zaśmiałam się.

Zerknęłam na kuchenny zegar z czarnym kotem łypiącym na boki. Późno już trzeba zrobić kompiu kompiu i iść lulu.

-Jakaś pierzyna powinna być w kanapie.-Rzuciłam idąc do łazienki.  

 Ulala. Dziewczyno grzebień ma zęby, ale nie gryzie. Wiesz o tym?

Przeczesałam dłonią włosy i z przerażeniem zauważyłam jak cały ich pęczek upada do umywalki. Niech go szlak było blisko.

Rozebrałam się ze wszystkiego od pasa w górę i przejrzałam śladowi po uderzeniu. Zaczął już sinieć. Zaraza.  W połowie mostka rozlewała się fioletowa plama, pośrodku której widniał jakiś symbol spojrzałam w lustro, żeby się mu lepiej przyjrzeć.

クモ- pająk dokładnie to wybito na moim ciele.

Czy to tak się zaczyna?

Gdyby nie Yoyo zabraliby mnie wyprali w wypluli z powrotem? Nie, na pewno nie. Zbierz się do kupy Kelly to tylko siniak zresztą i tak nie masz teraz czasu na ten bull shit.

***

Białe niebo.

Białe płatki śniegu.

Białe drzewa.

Białe dachy.

Białe ulice.

Białe huśtawki.

Białe zjeżdżalnie.

Białe obłoczki, w które zmienia się ciepły oddech.

Słowem zima.

-Ryuga. Ryuga! No pospiesz się no! Bo zaraz tu się Zamienie w kupkę śniegu!- Przez do tej pory niczym nieskalaną biel trawnika przebiegła dziewczynka ubrana w grubą wiśniową kurtkę na głowę wciśniętą miała czerwoną czapkę z gigantycznym pomponem, który zabawnie podskakiwał za każdym razem, gdy jego właścicielka ruszyła głową.

-Przecież idę!- Odkrzyknął jej chłopak poczym wcisnął głowę między ramiona.

-No właśnie! Idziesz, a przecież powinieneś biec!- Dziewczynka przebiegła niewielkie kółko i upadła w jego środek.-Kocham śnieg!- Zaczęła machać rękami i nogami.

-Śnieg jest fajny tylko i wyłącznie na zdjęciu.-Stwierdził chłopak pochylając się nad dziewczynką.

-Podnieś mnie.-Ręka dziewczynki powędrowała w górę.

-Sama się podnieś.

-Oj weź. Dalej się boczysz o to, że nie mogłeś mnie trafić tą śnieżką?

-Nie.

-To mnie podnieś.

-Nie. Sama się podnieś.

-Popsuje orła...No Ryuga. Proooooszę.- Uśmiechnęła się przymilnie.

Chłopak wywrócił oczami, złapał wyciągniętą ku niemu dłoń poczym wyrżnął twarzą w śnieg.

-Tfu! Asik! Głupia jesteś!- Krzyknął wysmarkując śnieg z nosa.

-Hahahaha! Ty też.- Roześmiała się dziewczynka.

***

Obudziłam się.  Coś działo się w salonie. Słyszałam czyjś stłumiony głos i odgłosy szarpania. Policzyłam palce. Po dziesięć u rąk i nóg. Na niebie jeden księżyc.  Leże na futonie przykuta do kaloryfera.   Jak dotąd wszystko ma sens.

Wyciągnęłam kluczyk spod poduszki i rozkułam kajdanki.

Cichutko jak kot weszłam do salonu. Nie znalazłam tam niestety włamywacza zamiast niego moim oczom ukazał się miotający się po kanapie Kyoya.

Podeszłam bliżej.

-N..nie… zostaw m… - Wygiął się tak jakby kanapa g parzyła, ale nie mógł z niej zejść. Jakby go coś trzymało. 

-Ej Yoyo.- Złapałam go za ramie i delikatnie potrząsnęłam.- Yoyo obudź się.

Nagle wyrwał się ze snu i próbował chwyci mnie za gardło. Na całe szczęście nie trafił.

-Hej spokojnie to ja-powiedziałam próbują odczepić jego dłonie od mojej piżamy.

-Kelly?- Zapytał chyba jeszcze nie do końca przytomny. 

-Nie, święty Walenty. Puszczaj mnie.- Warknęłam ostatecznie wyrywając się z uścisku i wygładzając pomięte ubranie.

-Co ty tu robisz?  

–Chciałam cie obudzić. Strasznie chrapiesz, wiesz?

-Już nie chrapie, więc możesz już iść.

-W sumie.- podniosłam się z kanapy i już miałam wychodzić, ale wtedy wpadłam na pomysł. - Chcesz obejrzeć film?

-A dasz mi spokój jak go obejrzę?

-Nawet wiekuisty.  

-Dobra. – wyszczerzyłam się.  

Podobno pierwsze 24 godziny rzucana nałogu są najtrudniejsze. Potem już tylko bezsenność, bóle głowy, niczym nieuzasadniony lęk, napady agresji z towarzyszącym jej brakiem koordynacji ruchowej, wzrokowe omamy, halucynacjie i utraty świadomości. Nie powinnam tego googlować.  No nic przynajmniej Yoyo ma na tyle lekki sen, że raczej nie uda mi się stąd wylatykować. O ile nie zacznę chrapać.

Rozdział 17 za nami.Ten rozdział miał wyglądać zgoła inaczej, ale chyba to dobrze, że jednak zdecydowałam się go zmienić.  Święta sie zbliżają wiec chciała bym życzyć wam z głębi mojego serduszka wszystkiego najlepszego, smacznego jajka mokrego dyngusa i przede wszystkim dużo zdrowia i szczęścia bo co wam po zdrowiu jak wam na głowę spadnie cegła.:)
O i mam pytanie. Czy ktoś z was wybiera się może na tegoroczny Pyrkon, albo Comic Con?
No to ja się z wami Żegnam.
Do następnego posta.
Udanej przerwy świątecznej.
Hania.

Beyblade po mojemu (S.2 R.16)

Rozdział  16

Mary

-No i wtedy on kazał mi spieprzać. Uwierz byś w to?

Razem z Alex’em siedziałam w restauracji i jedliśmy późny obiad względnie wczesną kolacje. Uparł się, ze musi  mnie przeprosić za to co stało się wczoraj tak jakby miał z tym cokolwiek wspólnego.  Kelly miała rację Alex jest po prostu chory i trzeba go leczyć, a nie się wściekać.

-Może po prostu się o ciebie martwi.-  Usprawiedliwiający wszystko i wszystkich głos Alex’a sprowadził mnie powrotem na ziemię.  

-Jasne.- Prychnęłam. –Jakby nie wiedział, że ze mną trzeba pracować, kiedy tylko się da, żeby cokolwiek z tego wyszło.  – Chłopak uśmiechną się do mnie z wyrozumiałością.

-Jestem pewny, że jeszcze się dogadacie. W końcu, kto przebywa z wilkami, nauczy się wyć.

-Może i masz racje.- Mruknęłam grzebiąc pałeczkami w misce.

-Hej Mary. Głowa do góry.  Jak zjemy to cie jeszcze gdzieś zabiorę. – obiecał.

***

Gdy już mięliśmy wychodzić Alex wziął mnie za rękę i pociągnął  w stronę drzwi z wielkim napisem „wejście  tylko dla personelu” pokręciłam gwałtownie głową.

-Al…nie ja…my nie.- Zaczęłam łapać pojedyncze spojrzenia Lidzi siedzących przy stolikach. Jeśli zaraz się nie uspokoimy to zrobi to ochrona. Podałam się i poszłam z nim.

- Rób to, co ja. –Powiedział uśmiechając się do mnie i podając mi pustą tackę z wysokiego wózka na kółkach.

Przeszliśmy przez gorącą i pełną najróżniejszych zapachów, od których kręciło mnie w nosie kuchnie trzymając tacki wysoko tak, żeby nikt nie mógł dobrze przyjrzeć się naszym twarzą zbierając przy tym kilka zamówień i szubko przekazując je prawdziwym kelnerom. Za kuchnią znajdowały się wysokie schody zapewne przeznaczone dla personelu galerii, w której znajdowała się galeria. Alex nie zatrzymał się nawet na chwilę tylko szybko pobiegł po nich na górę przeskakując, co drugi schodek. Nie zastanawiając się pobiegłam za nim. Czułam się trochę tak jakbyśmy znowu byli dziećmi. Wypadliśmy na pokryty grubą warstwą białego puchu dach galerii rozciągał się stamtąd wspaniały widok mieszanina świateł odbijających się w płatkach śniegu tworząca różową otoczkę wypełniającą ulice i w pewien sposób oddzielająca nas od reszty ludzi.

-Mary pamiętasz jak wchodziliśmy na altankę w ogrodzie?- Zapytał szatyn zerkając w duł na ulice pełne ludzi.

-Tak, rodzice zabraniali nam tam wchodzić, bo niszczyliśmy dach. –Posłał mi uśmiech.

-Zawsze bałem się z niej skoczyć.- Zerknął jeszcze raz w dół. - A wiesz, że chyba mi przeszło?

- Alex, o czym ty...-Zanim zdążyłam dokończyć zdanie chłopak wskoczył na niski murek oddzielający bezpieczną przestrzeń dachu od przepaści.

-Alex zejdź.- Poprosiłam.

-Czemu?- Zapytał od tak sobie.

-Jest ślisko jeszcze spadniesz albo coś.

-No, co ty nie powiesz.-I wtedy to do mnie dotarło. Mój Alex od najmłodszych lat miał wręcz paniczny lęk wysokości. Właśnie, dlatego to ja zawsze musiałam włazić na drzewa po koty, kiedy go zjadały nerwy pod drzewem.

-Złaź stamtąd Hyde. –Warknęłam.- To nie jest nawet trochę zabawne.

-No proszę. Jednak się zorientowałaś. Byłaś tak skupiona na sobie, że już myślałem, że będę musiał cie oświecić.

-Zostaw nas samych śmieciu.

-Bardzo bym chciał możesz mi wierzyć na słowo. Niestety tak się składa, że przez ciebie nie ma takiej opcji.

-Złaź stamtąd do kurwy nędzy i wypierdalaj.

-Bo, co?

-Bo was zabijesz.

-W sumie, czemu nie? Czemu mam tego wszystkiego nie skończysz? Tu i teraz? Hym? Wystarczy tylko, że zrobię krok do przodu.- Podniósł nogę.  

-Zabijesz się!- Krzyknęłam,

-I, co z tego!?- Ryknął na mnie obracając się gwałtownie. Był wściekły.

Co się dzieje? To sen? To musi być sen. To nie może być prawda. Nie chce, żeby tak było. Nie chce, żeby od tego, co powiem zależało czyjeś życie, a już na pewno nie jego.  Życie Alex’a tego biednego chłopca, który pomagał mi ściągać koty z drzewa, martwił się o łobuzów z naszej szkoły, a je nie jestem w stanie nic zrobić nawet wydusić z siebie słowa.

-Chcesz wiedzieć, czym jestem?  Powiem ci!  Jestem każdym koszmarem, jaki Alex wyśnił przez ciebie! Jestem jego strachem i nienawiścią! Ścierwem, które nie może odejść z tego świata bez względu na to jak bardzo bym tego chciał!- Po jego policzkach zaczęły spływać perliste łzy. - Wiesz, dlaczego wczoraj poszedłem do tej dziewczyny, u której mnie widziałaś!?  Byłem się pożegnać! -Stopniowo schodził z tonu. -Tak pożegnać, bo z każdym pierdolonym dniem mam coraz bardziej dosyć. Biorę nawet te psychotropy, które miały mnie zabić, ale gdy tylko mnie osłabią na tyle bym nie mógł wziąć kolejnej dawki wszystko zaczyna się od nowa. Dlatego proszę cię… Proszę zabij mnie.

-Ale ja nie wiem jak.- Zaśmiał się, a łzy w jego oczach momentalnie wyschły.

-Kłamiesz. – Wypluł to słowo z siebie z taką pogardą i nienawiścią, jakiej jeszcze nigdy nie słyszałam.  Odwrócił się do mnie plecami i spojrzał w dół.   

-Nie rób tego!- Słyszałam dobiegające od ulicy wycie syren.  Ktoś musiał go zobaczyć i zadzwonić po pomoc.  Teraz wystarczy, że zatrzymam go na tyle długo by zdążyli go ściągnąć.

-Zabij mnie.-Jeszcze tylko chwila.

-Stój.- Już słyszę jak biegną po schodach.

-Zabij mnie w końcu!- Zatrzymaj się tylko na moment.

-Stå!- Wrzasnęłam. Alex zachwiał się niebezpiecznie na krawędzi z zatrzymał. Dosłownie zawisł w miejscu.  Szybko podbiegłam do niego i wciągnęłam go z powrotem w głąb dachu.

W głowie szumiało mi z emocji, a w ustach czułam metaliczny smak krwi. Opadłam na śnieg obok nieruchomego Alex’a oddychając szybko.  

Co ja mu zrobiłam? Co on chciał zrobić? Czy on naprawdę był gotów stamtąd skoczyć?  -Pytałam siebie patrząc na bladego chłopca, którego policzki nos pokrywały drobne piegi.

-Przepraszam.-Szepnęłam.  

Świat wirował mi przed oczami, kiedy podnosiłam się z ziemi. Musiałam stąd odejść.  Jeśli zostanę znajdą mnie i zaczną zadawać pytania.  

Pchnęłam drzwi prowadzące na klatkę schodową. Schodziłam powoli trzymając się poręczy. Mijałam zastygłych w bezruchu policjantów. Ja to zrobiłam?

Wyszłam na ulice mnóstwo ludzi stało wokół ze wzrokiem wpatrzonym w jeden punkt

- På  strömmen ligga hos mig av udarna flytta.- Powiedziałam

-Co się stało? Gdzie on jest? Skoczył?- Pytali przechodnie.

Nikt nie zwracał na mnie uwagi. Bo niby skąd mogli wiedzieć, że jestem jedną osobą, która wie, co się tam stało. Chociaż z drugiej stron czy ja rozumiem z tego cokolwiek? To wszystko, co mówił czy naprawdę miał to na myśli? Chciał się zabić?

Nie. On chciał, żebym to ja go zabiła.

Powłóczyłam nogami pół przytomna nie zwracając uwagi na to, co dzieje się wokół mnie. Powoli krok po kroku dowlokłam się do miejsca, w którym nikt nie zadawał zbędnych pytań.

-, Co podać?

-To, co zawsze.- Mruknęłam siadając przy barze.  

***

To mój telefon tak dzwoni? Zdaje się, że tak. Sięgnęłam do kieszeni i wyciągnęłam z niej komórkę.

Ines? Czego ona może chcieć? 

-Mary!?  Słyszałam, co się stało. Wszytko z tobą w porządku?- Skrzywiłam się. Drażnił mnie jej głos, jasność ekranu i to, że przypomniała mi o tym, o czym przyszłam zapomnieć.

-Daj mi spokój. –Mruknęłam opróżniając szklankę i z brzdękiem odstawiając ja na blat.

-Czy ty…? Mary nie! Ani mi się …-wcisnęłam czerwoną słuchawkę, przez co telefon wypadł mi z ręki i upadł na ziemię.

-Adjö.- Zaśmiałam się patrząc w ślad za nim jednocześnie dając znak barmanowi, żeby mi dolał.

Barman zajął się moim zamówieniem, ale zamiast odejść zaraz po tym, gdy tylko lód zaczął stukać o brzegi szklanki przeszedł do klienta obok. Z braku lepszego zajęcia powiodłam za nim wzrokiem, jakie było moje zdziwienie, kiedy na miejscu obok mnie zauważyłam Ryuge.  Bez korony bez ogromnego ochraniacza bez peleryny wyglądał jak całkiem normalny facet.  Obok niego leżała spora wypchana po brzegi zgniło zielona torba.    

-Spadaj stąd Kishatu mam dzisiaj zły dzień.- Mruknęłam.

Ryuga spojrzał na mnie kontem oka powoli odstawił szklankę na blat i powiedział.

-Po pierwsze to ty dosiadłaś się do mnie, a po drugie nie masz pojęcia, co to znaczy mieć zły dzień.

Wstrętny nadęty burak. Nic o mnie nie wie. Nie ma pojęcia, przez co przeszłam.  Za to ma czelność osądzać dosłownie każdy aspekt mojego życia.

-Mój najlepszy przyjaciel błagałbym go zabiła.-Wypaliłam ze złością.  

-Posłałem do diabła jedna osobę, której na mnie zależy.- Warknął.

Może to przez alkohol, ale zabrzmiało mi to jak wyzwanie.

-O tym, ze jestem adoptowana dowiedziałam się, gdy na lekcji przyrody w podstawówce przy tablicy oświadczyłam, że ciąża u kobiet trwa trzy miesiące.-Obrócił tak żeby siedzieć zemną twarzą w twarz, a jego usta wygięły się w drwiącym uśmiechu.

-Gdy miałem trzynaście lat kazali mi opętać mroczną moc w Internecie możesz sprawdzić, co z tego wyszło.

-Ludzie tracą zmysły, gdy grają przeciwko mnie.- Przez chwilę po prostu patrzył mi w oczy. Nie wiem, co tam zobaczył, ale kiedy przestał powiedział tylko:

-...A może jednak masz.- I na powrót zajął się szklanką

Wygląda na to, że wygrałam konkurs, kto miał bardziej przejebane...Hura. 

- Wyjeżdżasz.- Ni to spytałam ni to stwierdziłam odstawiając na blat pół pustą szklankę.

Skinął głową.

-Dokąd? – Wzruszył ramionami. – Brzmi jak plan.- Sarknęłam obracając w palcach szklankę i obserwując unoszące się na powierzchni drinka kostki lodu.

Tak właściwie to nie jest wcale zły… ten plan. Po prostu tak wstać i iść w cholerę.  Rzucić to wszystko i zacząć od nowa gdzieś tam hen daleko. 

Zaśmiałam się cicho, rozbawiona żałosnością moich pijackich planów.   

Rozdział 16 za nami. Pomysl na ten rozdział wpadł mi mniej więcej w pod koniec oglądania filmu Fight Club, a że pierwsza zasada fight klubu to nigdy nie mówić o fight klubie powiem tyle, ze go polecam. Powoli wracam do stałego rytmu życia więc rozdziały też powinny wrócić do swojej normy.

Głos z tyłu głowy: Ciekawe rzeczy nazywasz normą.

Zastanawia mnie ile osób sie spodziewało, że Alex'owi się pęknie. 

Ines: Mówisz tak jakby to było oczywiste.

Mam nadzieje, że nie było.

Mary: W dupe sobie wsadź swoje mam nadzieje. 

No to (tym optymistycznym akcentem) ja sie z wami żegnam.

Do  następnego posta.

Hania.  

Zły dzień (Walentynki 2018)

Kelly: Czternasty lutego! Wiecie co to znaczy?

Mary: Że przesadnie się cieszysz?

Kelly: Nie! Kelsi zakładaj spodnie idziemy na film! 

Ines: 50 twarzy informatyka? 

Kelly: Neeee e. Black panter. :) Kelsi pospiesz sie! Chce wyjść zanim Hania przytargoli tu wenę albo kupidyna.

Alex: Nie przesadzaj. W tym roku większość z nas ma wolne.

Kelly: Miło, że ktoś mi powiedział wcześniej. Z czego się cieszysz? Zaplanowałeś coś?

Alex: Można tak powiedzieć.
Kelly: Co?
Alex : Nie interesuj się.
Kelly: *pokazuje mu język*
Ja: No dobra walentynki 2018 czas zacząć. 

Zły dzień.

Twarz to pierwsze, na co ludzie zwracają uwagę, kiedy na kogoś patrzą. Wyraża emocje. To właśnie na niej odbiją się wszystkie przeżyte lata.  Wszystkie, życiowe doświadczenia. Drobne zmarszczki  

Jestem płatnym mordercą.

Za pieniądze zabiłam więcej ludzi niż jesteście to sobie w stanie wyobrazić nie odsiadując przy tym nawet dnia. Przez moje ostatnie zlecenie otarłam się o Śmierć. Powiedziała mi, że nie umrę dopóki nie zacznę żyć. Mieszkam teraz w domu gdzieś na przedmieściach Tokio razem z niepokojąco szybko rosną liczbą kotów i zoofilem, a na mojej pokrytej bliznami twarzy pojawia się uśmiech z każdym razem, gdy wyobrażę sobie minę moich sąsiadek, które w jakiś niewyjaśniony sposób dowiedziałyby się o którejkolwiek z tych rzeczy.

Syknęłam z bólu, bo przez ocierającego się o moje ramie Gokane władowałam sobie szczoteczkę od tuszu do oka.

-Ty mały wstręciuchu! Ile razy mam ci powtarzać, żebyś mi nie przeszkadzał jak się maluje?- Ochrzaniłam kota, który jak zwykle miał w głębokim poważaniu to, co do niego mówię.

-To, ze cie rozumie nieznaczny, że będzie cie słuchał.- Zawołał Johanes z drugiego pokoju.

-Ha. Ha. Za to ty byś mógł wiesz. –Od krzyknęłam wracając do przegranej czynności.

-Wybierasz się gdzieś?- W lusterku zobaczyłam jak Johannes do mnie zagląda.

-O tym właśnie mówiłam. Ty mnie nie słuchasz.-Pokręcił głową z rozbawieniem.-Jestem u mówiona ze starym znajomym. Ma coś dla mnie.

Wyszłam z domu szłam spokojnym krokiem miałam jeszcze dużo czasu, żeby dotrzeć na miejsce. Spokojnie minęłam dom, w którym kiedyś mieszkałam z moja matką. Wprowadziła się tam rodzina z dwójka dzieci. On jest, a ona zajmuje się domem. Mili ludzie.    

Whenever I'm alone with you

You make me feel like I am home again

Whenever I'm alone with you

You make me feel like I am whole again

-Ahoj marynarzu. –Przywitałam się widząc z daleka mojego znajomego.

Wysoki muskularny opalony mężczyzna zsunął ciemne okulary przeciwsłoneczne z nosa i spojrzał na mnie tak jakby pierwszy raz w życiu mnie widział. Zawsze nosił te okulary czy było słonecznie czy nie.

-Dutch, wiesz, że to nie ładnie tak się gapić?

-Loulian?- Uśmiechnęłam się.

-Teraz Glimer, ale mniejsza z tym. Co z moim małym zamówieniem?

-Rewolwer kaliber 50.-Powiedzial otwierają przede mną walizkę.

-Zgadza się.- Wzięłam do ręki broń włożyłam ja do torby.  

-To znaczy, że wracasz na rynek.

-Nie i jeśli ktokolwiek zapyta o mnie to powiedź mu, że jestem niezaprzeczalnie martwa.

-W takim razie, po co ci broń wkraczająca poza limit kalibru?

-Do obrony. Jakbyś się jeszcze nie zorientował żyjemy w strasznym świecie. - Rzuciłam odchodząc.

-Po Tokio pałętają się niedźwiedzie?- Zawołał za mną.

-Gorzej, bleyderzy. - Odparłam zbyt cicho by mógł mnie jeszcze usłyszeć.

Whenever I'm alone with you

You make me feel like I am young again

Whenever I'm alone with you

You make me feel like I am fun again

Kurczę, kurczę, kurczę, dlaczego nie mogłam sobie darować tych obcasów. Biegłam małymi kroczkami próbując zdążyć na metro, do którego wsiadła już większość ustawionych w równy grzeczny szereg pasażerów. Przy samym końcu schodów prawy obcas stwierdził, że ma dosyć i złamał się, ja poleciałam jak długa na posadzkę, a metro odjechało.

Szlak by to.

Szybko podniosłam się z ziemi i pokuśtykałam do ławki oceniać straty. Poza złamanym obcasem poszło mi oczko w rajstopach i teraz od kostki do samego uda biegła długa jasna linia.  Zdjęłam zniszczonego buta i zaczęłam szukać w torebce jakieś taśmy alb kleju czegokolwiek by jakoś złożyć to do kupy na tyle, żebym mogła wrócić do domu.

- Wszystko w porządku?- Na dźwięk tego głosu oblał mnie zimny pot.  Znałam ten głos i to bardzo dobrze. Ten głos mówił mi kiedyś ‘’kochanie’’.  

 -P…- wydukałam podnosząc głowę.

-Hym? – Mruknął uśmiechając się. Postarzał się. Ile to już lat? Osiem? Dwanaście?  Co on tutaj robi? Przypłynął z Duch’em? Ma tu zlecenie?

-Zdaje się, że ci to wypadło.-Powiedział podając mi książkę

 Nadal ma te morsko zielone oczy i ten swój kilku dniowy zarost.

- Morderstwo w Orient Expressie. Lubisz kryminały?

On mnie nie poznaje.  Nie wiedziałam, co zrobić. Uciec? Zostać? Śmiać się? Krzyczeć?  Czułam kujący ból w piersiach zapowiadający kolejny atak.  Musiałam wziąć moje leki.

Trzymając się za serce podniosła się z ławki.

-Hej zaczekaj.- Zawołała za mną Percy.- Zapomniałaś…

Nie słuchałam go biegłam boso z jednym butem w zaciśniętej pięści. Resztę drogi do domu przebiegłam.  Dysząc wpadłam do domu strasząc przy tym koty.  Leki były w kuchni w szafce. Kurczowo trzymając się ściany przeszłam do kuchni.  Z pomiędzy leków przeciw bólowych wyciągnęłam plastikowy zakręcony słoiczek i osunęłam się na podłogę.  Moje ręce trzęsły się niemiłosiernie pudełko grzechotało w dłoniach uparcie nie chcąc się otworzyć. Oczy zaczęły zachodził mi łzami. Jakim cudem po tylu latach nadal nie wyleczyłam się z tego drania? Dlaczego sam jego widok może doprowadzić mnie do takiego stanu? Przecież to nawet nie ja go kochałam. Powinnam go zabić, kiedy jeszcze byłam w stanie.

Poczułam jak ktoś mnie obejmuje i przykrywając moje dłonie swoimi otwiera pojemnik. Rozpłakałam się na dobre.

-No już. Wypłacz się. Spokojnie. Będzie dobrze. – Johanes mówił do mnie spokojnym głosem głaszcząc po głowie.  

-Gówno, a nie będzie dobrze. Ze mną nigdy nie było nie jest i na pewno nie będzie dobrze. -Wyjąkałam łykając łzy i odpychając go od siebie.- Ty nie rozumiesz jak to jest być mną. Nie mogę być pewna niczego. Co myślę, co czuję? Niczego! Skąd mogę mieć pewność, że nie kopiuje pierwszej lepszej napotkanej na ulicy kobiety, kogoś z Internetu, ciebie, albo tego kota!? Jestem z tobą i wydaje mi się, że mi na tobie zależy, ale nie mogę ci zagwarantować, że robiąc zakupy nagle nie znaczę kopiować kogoś z innego miasta, albo kraju i nie postanowię wyjechać w tej chwili, bo będzie mi się wydawać, że tam powinnam być.

-Wstań. -Powiedział.

-Spadaj na kaktus.-Postawił mnie na nogi.

-Spójrz w lustro.-Podniosłam wzrok. Przekrzywiona peruka odsłaniała blizny powyżej czoła. Tusz do rzęs tak samo jak eyeliner  spływał mi po policzkach ciemnymi strugami. Szminka przez nerwowe zagryzanie wargi częściowo została przeze mnie zjedzona, a to, czego nie zjadłam osadziło mi się na zębach w postaci czerwonych smug. - Popatrz jej w oczy. Spotkałaś ją kiedyś?

-Johannes to nie ma sensu...

-Znasz ją? Dobrze wiem, że pamiętasz wszystkich, których w życiu spotkałaś. Patrzyłaś kiedyś w te fioletowe oczy?

-Nie pamiętam.

-Skoro nie pamiętasz to znaczy, że nikogo nie kopiujesz to znaczy, że jesteś sobą.- Nowa porcja łez popłynęła po moich policzkach.- No już. Choć zmyjemy ci z twarzy to świństwo.

-To nie jest świństwo. Tylko bardzo drogie kosmetyki.

-Jak uważasz.- Szatyn wziął mnie na ręce, przeniósł przez próg łazienki i posadził na stoliczku.

-Ty chyba to lubisz.-Powiedziałam czując na swojej skórze miękką gąbkę.

-Nie lubię jak masz ten cały makijaż na sobie.- Ciepła woda ścierała z moich policzków ślady łez.

-A ja nie lubię nie mieć tego całego makijażu na sobie.- Uśmiechnął się smutno.

- No dobrze, a teraz powiesz mi, co się stało?

-Złamałam obcas, poszło mi oczko w rajstopach, spóźniłam się na metro, spotkałam swojego byłego, a on mnie znowu nie poznał i chyba zostawiłam książkę na ławce.

-No już. Każdemu może się przytrafić gorszy dzień. To nie jest powód, żeby się załamywać.-oparłam głowę na jego ramieniu. 

-Taki facet jak ty nie zasługuje na złe dni.

However far away

I will always love you

However long I stay

I will always love you

Whatever words I say

I will always love you

I will always love you

Koniec 

Hy hy, a teraz mała zagadka. 

Co to:

Damian Heart*ta bum tsss* 

Co tam u was? Przed feriami po feriach w trakcie ferii? Ja swoje już skończyłam Województwo Łódzkie pozdrawia. Mam nadzieje, ze miło spędziliście walentynki, a jeżeli jesteście trochę nimi przygnębieni to pamiętajcie, że...
Ines; W inne dni roku tez was nikt nie kocha.
Ja: Ines!
Ines: No co zażartować nie można?
Ja: Nie przerywaj mi. Chciałam powiedzieć, że chce żebyście pamiętali, że ja was kocham z to, że po prostu jesteście. ^.^ 

Wesołych Świąt 2017

Kelly

Zawsze uważałam zimę za magiczna porę roku krążyło wokół niej wiele legend, a oprócz tego są jeszcze święta.

-Co tam laski? Jakieś plany na święta?- Spytałam siadając na kanapie z laptopem na kolanach uśmiechając się do siedzących po drugiej stronie ekranu dziewczyn.

-Ja i Glut jedziemy do rodziców. Kakeru też ma ponoć zaciągnąć wreszcie do bazy.

-Cała rodzinka w komplecie. A ty Ines?

-Bal charytatywny.  Mam być nagrodą na jakieś aukcji.

-A to nie jest przypadkiem uwłaczające kobietą czy coś takiego?

-Jest, ale pieniądze idą na dom dziecka, więc jakoś się przemęczę.

-Biedactwo.- Sarknęła Mary.

Blondynka wywróciła oczami i spytała:

-A, co z tobą i Ryugą? Mówiłaś coś o tym, że wybierasz się do domu na święta.- Skrzywiłam się.

-Wiesz jak jest. Ryuga nigdy nie był i raczej nie będzie rodzinnym typem, więc zamknięcie go na cały wieczór w jednym pokoju z moimi braćmi ryczącymi na całe gardło "Gloria" nie ma prawa skończyć się dobrze, a zostawić go samego w święta nie mam serca. Pewnie po porostu zjemy barszcz z torebki i uszka z zamrażalnika obejrzymy Kevina i lulu, a rodziców odwiedzę w Boże Narodzenie.

-Słowem Idealne święta.- W głosie kapitan wyrazie dało się usłyszeć sarkazm.

-A żebyś wiedziała.-Wyszczerzyłam się do ekranu.

-Prezenty już macie?- Spytała Mary

-Mary! Jak mogłaś?- Oburzyła się Ines.- Kelly pewnie dalej wierzy w Świętego Mikołaja.

-Haha. Bardzo śmieszne -Zaśmiałam się sztucznie- Każdy dobrze wie, że Mikołaj istnieje tylko trzeba mu czasem pomóc i tak mam już prezent. -Odparłam zerkając kontem oka na szafę, na której dnie w pudełku po butach leżał schowany prezent. Na pewno go tam nie znajdzie. Dla niego istnieją tylko jedne buty i na pewno nie są pomarańczowe szpilki rozmiar 37.

-No dobra ja spadam. Muszę się jeszcze spakować, a potem patroszę karpia.  

-Baw się dobrze. - Puściłam do nich oko i rozłączyłam się. Święta świętami, ale czeka mnie jeszcze trochę pracy.

  

I just want you for my own

More than you could ever know

Make my wish come true

All I want for Christmas is you

You baby

Mary

Plan szedł nawet nieźle. Bilety na samolot były już dawno kupione. Bez problemu udało mi się spakować. Jedyne, co mi zostało to poczekać, aż mój brat skończy rozprawiać się z karpiami.

-Mary!  - O wilku mowa.-Choć tutaj!

-Co jest?- Spytałam zaglądając do kuchni.

Kyoya w fartuchu stał przy zlewie z rekami umazanymi karpiem, aż po łokcie. Wszystkie ryby były już pozbawione głów i wnętrzności, ale na kilku zostały jeszcze płetwy. 

-Podrap mnie po nosie.-Powiedział odwracając się do mnie. Po jego twarzy widać było, że próbował sam sobie z tym poradzić. Zrobiłam, o co prosił, ale jakoś nie chciało mi się wychodzić.

-Coś jeszcze?

-Aż tak ci się nudzi?- Zaśmiał się.

-Oj zamknij się.

-Przytrzymaj rybę. Ślizga się. – Wzruszyłam ramionami i dotknęłam bezgłowej ryby.  Karp podniósł ogon od góry i trzymał go tak dłuższą chwilę.

-Ruszył się.-Powiedziałam.

-W, co ja niby mam go walnąć?- Spytał trzymając w ręku gotowy na wszystko tłuczek do mięsa. 

-Wrzuć go powrotem do zlewu. – Kyoya zrobił tak jak mu radziłam i zajęliśmy się inną rybą, która na szczęście nie okazała się zombie.

Obrabialiśmy wspólnie karpie dopóki nie zadzwonił mój telefon. Bez namysłu puściłam rybę, a nóż, którym Glut pozbawiał zemskną się i wbił prosto w jego kciuka.

-Szlak! W porządku?

-Tak idź obierz.

 ***

Siląc się na spokój po raz kolejny zadałam to samo pytanie nie mogąc uwierzyć w znaną mi już odpowiedź.

-Co pani rozumie przez ‘’Nie mam poco przyjeżdżać na lotnisko’’?

-Wszytkie loty są odwołane z powodu złej pogody. Bardzo przepraszamy za utrudnienia. Możemy przebudować pani bilet na lot w przyszłym tygodniu.

-Dopiero w przyszłym tygodniu!?- Ja chce tylko polecieć do domu, a nie na drugi koniec świata.

-Proszę niech pani nie krzyczy to naprawdę nie jest moja wina. -Ja jeszcze nie zaczęłam krzyczeć.

-Mary!- Do salonu wpadł Kyoya.- Pakuj się. Załatwiłem nam auto.- Powiedział i znikną tak samo szybko jak się pojawił. 

Przetrawienie tego zajęło mi moment. Zanim udało mi się zrobić cokolwiek Yoyo zdążył po raz kolejny wpaść tutaj:

-Na, co czekasz? Jedziemy do domu na Święta.- I dać mi ochrzan.

I'm driving home for Christmas

Oh, I can't wait to see those faces

I'm driving home for Christmas, yea

Well I'm moving down that line

And it's been so long

But I will be there

I sing this song

To pass the time away

Ines

Orkiestra ucichła, a na scenę wyszedł konferansjer.

-Piękne panie, szanowni panowie mam zaszczyt rozpocząć aukcje dobroczynną na rzecz domu dziecka.  Szczęśliwi zwycięscy aukcji spędzą dzisiejszy wieczór w towarzystwie swoich wygranych. –Rozległy się ciche oklaski. – Na pierwszy ogień… -ha ha. – Zapraszam na scenę piękną, tajemniczą, utalentowaną aktorkę oraz reżyserkę. Ines nie karz mi dłużej na siebie czekać.- Udając zawstydzenie podałam dłoń konferansjerowi i pozwoliłam sprowadzić się z lekkiego podwyższenia, na którym stałam i przeprowadzić w wyznaczone miejsce oświetlone przed snop światła.

-Drodzy panowie proszę tylko spojrzeć na tę idealną figurę podkreśloną przez długą dopasowaną sukienkę, na piękny kształtny nosek, jasną cerę zajrzeć w te wspaniałe oczy. Czyż spędzenie z nią choćby minuty nie jest wartę każdej ceny.- Przesadzał, ale to w końcu jego zadanie.     

Rozpoczęła się licytacja.  Nie zwracałam uwagi na sam jej przebieg. Bez względu na wynik moje ‘’koleżanki’’ z pracy i tak zdadzą mi z tego dokładny raport. Tak jakby to było ważne. Obiło mi się o uszy, ze niektóre z nagród wynajęły ludzi, którzy specjalnie mieli podbijać ich ceny. Żałosne.

-Sprzedana!- Rozległo się nagle sprowadzając mnie z powrotem na ziemię. 

Spojrzałam na nic nie świadomego głupca, który skazał się na moje towarzystwo dzisiejszej nocy. Był nawet przystojny.  Ciemne nie czarne włosy zaczesane do tyłu z jednym zaplątanym kosmykiem, który oddzielił się od reszty i błądził gdzieś po twarzy, czekoladowe oczy wyraźne kości policzkowe. Przypominał mi jednego aktora, z którym kiedyś współpracowałam gdybym tylko mogła sobie przypomnieć tytuł tego filmu.

-Nie musisz mi towarzyszyć, jeśli nie chcesz.- Powiedział, kiedy już zeszłam ze sceny. 

-Hym?- Wymsknęło mi się w zdumieniu.

-Widziałem, że na scenie chciałaś po prostu jak najszybciej z niej zejść. Nie chciałbym być w skórze tego, kto cię na to namówił.

-Chyba nie jestem taką dobrą aktorką jak mi się wcześniej wydawało.- Uśmiechnął się miło.

-Tego nie powiedziałem.- Uniósł moja dłoń do swoich ust pocałował ją, po czym powiedział.- Mów mi Johnny.

-Ines.- Może zgoda na tę licytacja nie była, aż takim złym pomysłem.

  

It's beginning to look a lot like Christmas,

Toys in every store,

But the prettiest sight to see,

Is the holly that will be,

On your own front door.

Glimer

-Gokana ja cie proszę ty mi nie utrudniaj życia.- Od rana szarpałam się z moim kotem próbując wcisnąć na niego świąteczny sweter.

-Nya!- Miaukną głośno poczym na prychał na mnie i uciekł.

-A zamarznij sobie na śmierć skoro masz taką ochotę! Tylko nie przychodź się do mnie potem ugrzać!

-Mam być zazdrosny? -Spytał Johannes pomagając mi podnieść się z dywanu i obejmując mnie w pasie.

-Spokojnie dla ciebie też mam sweter. – Stuknęłam palcem w czubek jego nosa. –Puść mnie musze zająć się karpiem, a ty wymyśliłeś jak powstrzymamy twoje trzysta kotów przed zmasakrowaniem choinki?

-Przesadzasz. Nie ma ich, aż tyle.

-A ty nie odpowiedziałeś na moje pytanie.

-Pracuje nad tym. 

-Naprawdę kamień spadł mi z serca.

-O, czyli jesteś też sarkastyczna.

-Nowy rok nowa ja, a teraz na poważnie musze juz rozprawić się z tą rybą.

***

-Psiku! Asio! Poszły stąd wszystkie w cholerę!- Przygotowania do gotowania świątecznych potraw na leżało rozpocząć od wygonienia wszystkich kotów z kuchni, co samo w sobie nie było łatwym zadaniem.

Odwiesiłam szczotkę na wieszak, a spryskiwacz z resztką wody postawiłam pogotowiu koło innych niezbędnych do przygotowania kolacji świątecznej rzeczy takich jak na przykład laptop.

Brak zdolności kulinarnych ostatniej osoby, którą kopiowałam niestety mnie nie opuścił i jedynym sposobem na to by te święta wyszyły tak jak powinny było skopiować brakującą zdolność od kogoś, kto ją posiada jak na przykład ta uśmiechnięta młoda dama.

- Zaczynamy od panierowania filetów rybnych- powiedziałam obsypując zmrożony filet mąką. Oczywiście zrobiłam to samo. Niestety mąka nie przyklejała się do filetu tak ładnie jak jej. Zanim udało mi się osiągnąć zadowalający efekt kobieta z laptopa zdążyła przejść do następnego kroku, jakim było oblanie jej rozbełtanym jajkiem. Niestety w kwestii jajek były one w dalszym ciągu w całości.  Szybko rozbiłam jedno z nich zapominając oczywiście zatrzymać wcześniej film zamaszystym ruchem wcisnęłam spację rozpryskując tym samym na klawiaturze resztki jajka, jakie zostały na moich palcach.

Powinnam najpierw obejrzeć ten film a dopiero potem próbować sama.-  Tak wiem wspaniałe odkrycie.

***

-Skończyłaś już gotować?- Zapytał ‘’niewinnie’’ Johanes stając nade mną i uśmiechając się.

-Nie.-Rzuciłam wracając do patrzenia jak przygotowuje się tę pieprzona rybę na 12 różnych sposobów.   

-Nya~~- jednocześnie spojrzeliśmy na korytarz gdzie zadowolona z siebie Midnight jadła obtoczony w mące filet razem ze swoimi małymi potworkami. Wstrętne kocisko zrobiło to specjalnie.

-Teraz skończyłam.- Mruknęłam zakopując się głębiej w kocu.

-Nie łam się.- Powiedział siadając obok i obejmując mój kokon.- Motii dzwoniła, że mamy nie zbliżać się do kuchni ona wszystko przygotuje. Pozwolisz jej?- Wystawiłam głowę z kokonu.

-No dobra, ale następnym razem to ja gotuje.   

Oh, the weather outside is frightful

But the fire is so delightful

And since we've no place to go

Let it snow, let it snow, let it snow

Ines

Podsumowując dzisiejszy wieczór zostałam wygrana na aukcji i porzucona. ( Johnny musiał wyjść wcześniej. Sprawy służbowe.)-Podniosłam do ust smukły kieliszek i upiłam z niego łyk.- No i jeszcze złamałam paznokieć. Jak mogłam o tym zapomnieć?...  Jak to się mówi? ‘’Jaka Wigilia taki cały rok’’?...Coś takiego. A może to miał być Sylwester?  Czyli jest jeszcze nadzieja. –Rozmyślałam przeglądając przystawki podawane w półmiskach stojących na długich stołach. – A nie. Sylwestra spędzam z Mary i Kelly.  Poczułam czyjąś obecność i jeszcze zanim usłyszałam jego głos i stanęłam oko w oko z moim byłym.

- Jak ci się podoba przyjęcie?- Zapytał.

No tak jeszcze go tu brakowało.  Tak właśnie wydawało mi się, że jego śmiesznie odstający loczek na czubku głowy migną mi raz czy dwa pomiędzy innymi gośćmi.

-O, Otori nie spodziewałam się ciebie tutaj.-  Liar liar pants on fire. – Przyjęcie jest świetne. – Dobrze, że nie spytał jak się bawię.

-Widziałem cie na licytacji.

-Chciała bym móc powiedzieć to samo o tobie. – Uśmiechną się, a ja westchnęłam.- Przepraszam, wyżywam się na tobie jakby to była twoja wina, że mi dzisiaj nic nie wychodzi.

-Noc jeszcze młoda.

-No to mnie pocieszyłeś.- Mruknęłam. 

Orkiestra zaczęła grać wolną świąteczną piosenkę.

- Zatańczysz?- Zapytał podając mi dłoń.

Pewna ( nawet spora) część mnie z całych sił starała się namówić mnie do odmowy, ale postanowiłam ją zignorować. Bo w końcu, co takiego mogłoby się stać?

Wyszliśmy razem na parkiet i zaczęliśmy tańczyć. Powoli sunęliśmy między innymi parami trzymając się blisko ciało przy ciele jak za dawnych czasów.

- Wiesz skąd wziął się zwyczaj całowania pod jemiołą?- Spytałam zerkając na udekorowane zielonymi liśćmi żyrandole.  

-Nordycka bogini miłości w obawie przed przepowiedziana śmiercią jej syna zawarła przysięgę ze wszystkimi zwierzętami i roślinami świata, że nie skrzywdzą jej ukochanego dziecka.- Tsubasa obrócił mnie powoli.- Niestety zapomniała o jemiole.  Wykorzystał to bóg ognia i oszustwa stworzył z niej strzałę, którym zabił dziecko bogini. Według mitu, bogowie byli w stanie go wskrzesić. Zachwycona, bogini oświadczyła, że jemioły będą od teraz symbolem miłości i ślubowała pocałunek dla tych wszystkich, którzy przejdą pod jemiołą.- Piosenka skończyła się, a my w dalszym ciągu staliśmy blisko siebie dokładnie pod jednym z wielu żyrandoli.- Opowiadałaś mi już te legendę.

-Wiem, chciałam sprawdzić jak wiele z niej pamiętasz.

It's beginning to look a lot like Christmas

Everywhere you go

There's a tree in the Grand Hotel,

one in the park as well

The sturdy kind that doesn't mind the snow

Mary

Siedziałam na siedzeniu pasażera jednym uchem słuchając świątecznej audycji radiowej. Nie poznawałam okolicy, chociaż sądząc po czasie spędzonym w samochodzie powinniśmy już dojeżdżać na miejsce. 

-Gdzie jesteśmy?- Zapytałam odklejając policzek od szyby i przecierając oczy.

-W samochodzie.- Mrukną zaciskając dłonie mocnej na kierownicy.  

-Przyznaj, zgubiliśmy się.

-Nie zgubiliśmy się. – Syknął.

-No po prostu pięknie. Najpierw samolot, a teraz to.

-Ile razy mam powtarzać…- coś ciemnego i rogatego wyskoczyło na ulicę. Kyoya dał ostro po hamulcach, ale przez leżąca na ulicy gruba warstwę śniegu wpadliśmy w poślizg. Zrobiliśmy dwa pełne obroty coś gruchnęło i samochód się zatrzymał.

-Czy to był…?- Wydukałam.

-Nie… Zobaczmy, co z autem.

Prawe pół samochodu utknęło w rowie, przez co żeby w ogóle wydostać się z samochodu musiałam przeleźć nad skrzynią biegów i wyjść drzwiami od strony kierowcy. Zasięgu oczywiście nie mieliśmy, a civ ii radio w samochodzie nie działało.

-Szlakby to.- Warknęłam kopiąc ze złością oponę, przez co samochód z suną się jeszcze głębiej. –Pięknie. Porostu pięknie.

***

-Jak się nazywała ta bajka o kościotrupie, który zwariował i chciał być mikołajem?- Zapytał Kyoya, kiedy już się uspokoiłam.

-‘’Miasteczko, Halloven’’… Lubiłam te bajkę.

-Wiem.  Dlatego pytam…

-Okey, co jest granę?

-Nie wiem, o co ci chodzi.

-Wiesz. Od rana jesteś non stop zadowolony, mimo, że odwołali nasz lot, przez karpia prawie straciłeś palec, a na koniec wpieprzyliśmy sie do rowu.

-Wydaje ci się.                      

-Gadaj.

-Po prostu się cieszę.- -Straciliśmy mnóstwo czasu świąt, urodzin, imienin i chciałbym to nadrobić… kiedyś.

-Ooooooo. Mój mały braciszek mnie kocha. –Roześmiałam się w głos.- To chyba można liczyć, jako świąteczny cud.

-Nie, ja mam dość. Wychodzę.- Oświadczył otwierając na oścież drzwi.

Rozległ się pisk opon i czyjeś krzyki. Wyskoczyliśmy z samochodu akurat by zobaczyć wyjątkowo wyciekłego motocyklistę,

-Czy ty się z chujem na mózgi zamieniłeś zjebie?- Wrzasną, a jego głos wydał mi się dziwnie znajomy.

- Kakeru?- Spytałam. –Glut ręce z kuczera.

Obaj steli jak wryci. 

-Mary?- Gorąco pokiwałam głową.- Rany, ale się zmieniłaś. –Zdjął kask i trzymając go w ręce rzucił się żeby mnie przytulić. - Od godziny wszędzie was szukamy. Co się stało?

-Cos wyskoczyło na ulice… -zaczął, Kyoya, ale nie pozwoliłam mu dokończyć.

-A Glut postanowił zaparkować w rowie.

-Dajcie mi moment zadzwonię po kilku chłopaków was stąd wyciągniemy. 

Około ośmioro motocyklistów zjawiło się mniej więcej po upływie pół godziny. Za pomocą lin holowniczych udało się im wyciągnąć samochód z rowu.  Wyglądaliśmy przy tym jak wyjątkowo hardkorowy zaprzęg świętego Mikołaja.

No to mamy już drugi cud świąteczny. –Pomyślałam, kiedy wreszcie udało nam się dotrzeć przed próg rodzinnego domu.

  

It's gonna take some time

But I'll get there

Top to toe in tailbacks

Oh, I got red lights on the run

But soon there'll be a freeway yeah

Get my feet on holy ground

Kelly

She's   making a list. She’s checking it twice. She’s gonna find out. Who's naughty or nice. Hawana Kelly is comin' to Town. Teoria potwierdzona. Ta piosenka rzeczywiście jest straszna kiedy nie śpiewa się jej o Mikołaju. Po całym dniu biegania po mieście i załatwianiu moich zostawionych jak zwykle na ostatnia chwilę sprawunków wyglądałam jakby napadły mnie duchy przeszłych, teraźniejszych i przyszłych świąt i powiem wam jedno jestem piękna oraz zdecydowanie było warto. Miasto było przykre grubą kołdrą zimnego i zbitego śniegu oświetlone przez wszędobylskie lampki, które oplotły się wokół wszystkiego nie oszczędziły nawet czekających na wiosnę drzew i ja to absolutnie uwielbiam.

- Kupiłaś sobie ten sweter z sznurowanym dekoltem?

- Nie, jeszcze nie zwariowałam.-Cisza po drugiej stronie telefony była, aż nazbyt wymowna.- Dałabyś spokój.

-A czy ja coś mówię? Dziwię się tylko, że tracisz taką okazje.

-Niby, na co?

-Na rewanż, Ryugi?

-Chacha. Jeśli myślisz o tym, co ja myślę, że myślisz to jesteś głupia.

- Tylko nie strzelaj mi tu focha.

-Wiesz, że nie umiem. No dobra musze kończyć. Pa.

-Pa.- Schowałam telefon do kieszeni i chciałam otworzyć drzwi, ale okazało się, że są uchylone. Zaniepokoiłam się. Dobrze pamiętałam, że zostawiłam je zamknięte i to na klucz. Załadowałam kuczer i ostrożnie weszłam do środka.

Od samego korytarza po salon wisiały białe lampki świąteczne. Wokół okien na framugach pod sufitem były wszędzie. Jak zaczarowana patrzyłam na błyszczące światełka dopóki nie usłyszałam cichego?

-Wesołych Świąt, Kel.

-Wesołych Świąt.

I just want you for my own

More than you could ever know

Make my wish come true

All I want for Christmas is you

You baby

No to tak. Wreszcie udało mi sie napisać opowiadanie świąteczne. Przyznaje mogło by wyjść lepsze, ale nie pisze tego, żeby tera rozważać moje zdolności. Chciałam wam wszystkim życzyć wesołych i spokojnych Świąt Bożego Narodzenia. Dużo zdrowia i  oczywiście szczęścia (no bo co wam po zdrowiu jak cegłą w łeb można dostać nawet z końskim zdrowiem) w tym nowym 2018 roku. Byście na swojej drodze spotykali tylko życzliwszych sobie ludzi czyli tak na dobrą sprawę wszystkiego najlepszego. 

Ja sie z wami żegnam.

Do następnego posta.

Hania.

Beyblade po mojemu (S.2 R.15)

Rozdział 15

Kelly

Tak w ramach podsumowania wydarzeń wczorajszego dnia i nocy na ciele znalazłam tylko jednego siniaka, którego powstania nie mogę z niczym kojarzyć nerki raczej też są na miejscu no chyba, że ktoś mądry wymyślił sposób jak je wyciągnąć bez robienia dziury w plecach.  Wychodzi, więc na to, że nic mi nie jest. Dokładnie tak. Nic mi nie jest.

Odetchnęłam głęboko, po czym zdjęłam gwiżdżący czajnik z gazu i zalałam wrzątkiem zawartość kuków. Ciepła wilgotna chmura pary uderzyła w moją twarz.

-Obiad na stole!- Zawołałam stawiając kubki obok misek z zupą kupioną w knajpie po drugiej stronie ulicy.  Muszę przyznać, że gdyby nie oni jechałabym non stop na tostach z serem i płatkach zbożowych.

Ryuga nie odpowiedział na moje wołanie. Pewnie dalej spał w sumie nic dziwnego całą noc nie zmrużył oka.  Musiał pilnować, żebym gdzieś nie polazła… znowu. Następnym razem po prostu się do czegoś przywiąże.  

Sprawdziłam jak ma się ryż i ryba, którą miałam tylko podgrzać, a tego nawet ja nie powinnam spieprzyć, po czym wzięłam do ręki kubek Kishatu i chciałam zanieść go do jego pokoju, ale wtedy niemalże wpadłam na niego w progu kuchni. Wyglądało na to, że stal tam już dłuższa chwilę.

-O jednak wstałeś. – Powiedziałam podając mu kawę.

Upił łyk poczym usiadł przy kuchennym stole.

 Musimy w końcu do kupić ten do salonu. Chyba dzisiaj się przejdę do meblowego. – Pomyślałam siadając po drugiej stronie stołu i tak jak on zajęłam się śniadaniem.  

-Rozmawiałem wczoraj z Kelsi.- Powiedział, kiedy byłam w połowie miski, przez co o mały włos nie zakrztusiłam się zupą.

 Czemu? Przecież on się z ludźmi komunikuje w ostateczności i jak już to tylko na arenie.-Myślałam gorączkowo.  

-No i?- Spytałam spokojnie, ale po samej minie Ryugi wiedziałam, że stoję na przegranej pozycji bez względu na to, co mu powiedziała, albo i nie powiedziała.

-Masz mi coś do powiedzenia?- Zapytał.

-Nic ponad to, co wiesz. –Odparłam kończąc zupę.

-Której części ‘’muszę to zrobić ‘’ nie rozumiesz?

-Całej. - Wypaliłam.-  Dlaczego my, czemu akurat teraz nie możemy zaczekać, albo w ogóle odpuścić?

-Odpuścić? Widziałaś, co zrobił Doji. Chcesz, żeby to się znowu powtórzyło?

-Doji to już historia.  Gryzie piach zajęłam się tym. Ile jeszcze będziemy jeszcze w tym gnić!?

-Więc to o to chodzi. Masz po prostu dosyć.  

-Dobrze wiesz, że to nie tak. – Oburzyłam się.

-A mi się właśnie wydaje, że jest dokładnie tak. – Podniósł głos.-  Nikt cie za mną na siłę nie ciągnie! Nie potrzebuje twojej litości! Nie potrzebuje jej! Rozumiesz!? Twoich obaw, ani twojego wahania!  Muszę to zrobić i zrobię to bez względu na to czy ci się to podoba czy nie!

-Jasne! Wrzeszcz, krzycz, a potem i tak zrób, co chcesz!  Jak zawsze!? Jeszcze tego pożałujesz! Obiecuje ci to!

-Czego ja się spodziewałem!? Nie jesteś bleyderką ty nigdy tego nie zrozumiesz!- Powiedział "to"...On znowu "to" powiedział, a mnie zalała fala zimnej obojętności na pieprzone wszystko.

-Wiesz, co? Chrzań się. Ty, Drago i cały ten plan. -Zgarnęłam z wieszaka kurtkę.- A i jeszcze jedno od półtora roku trenuje beyblade, ale co cię to obchodzi? -Uśmiechnęłam się słodko i wyszłam trzaskając drzwiami.

***

-Jak to nie ma cie w kraju?- Spytałam stając jak wryta na środku chodnika. 

-Znowu się zaczyna.- Westchnęła Kelsi. – Pojechałam sprawdzić towar wracam w tym tygodniu. Twoja kolej. Co się stało?

-Ty mi powiedz.- Sarknęłam.

-Że, co proszę?- Zdziwiła się

-Wygadałaś się Ryudze. – Prawie krzyknęłam do telefonu.  Ludzie, którzy mijali mnie na ulicy zaczęli rzucać mi dziwne spojrzenia wiec postanowiłam się stamtąd zabrać.

- Jeśli już ktoś się wygadał to ty, Blue.  Każdy z Dark Nebuli wie, że nie jesteś w stanie go okłamać. Nawet, jeśli przytomna trzymałaś język za zębami to wystarczyłoby, że zapytał cie podczas twojego wczorajszego afk’u i już po tajemnicy.  A propos podziękuj Mary, masz, za co.

-Wiem.- Prychnęłam ze złością.

-No to nie marudź tylko weź się w garść. Zresztą obie wiemy jak to się skończy.

-Niby jak?

-Wrócisz do niego i oboje będziecie udawać, że nic się nie...- Rozłączyłam się. Tak po prostu.  Najzwyczajniej w świecie miałam dosyć słuchania jej. Nie wiem, co mnie bardziej irytowało to, co mówiła czy to, że miała racje. Najchętniej bym coś wtedy rozniosła zamiast tego przywołałam na usta najpiękniejszy w świecie uśmiech i ruszyłam się wsiąść się w garść.

Zapukałam do drzwi.

-Hej Tsu! Ines w domu?

-Tak się składa, że wyszła.- Odparł zapraszają mnie do środka.

-Masz gości?- Spytałam słysząc głosy dobiegające z salonu.

-Kilku znajomych wpadło obejrzeć mecz.- Jeżeli w salonie nie siedzą smutni panowie w garniturach to nie będzie najgorzej.

 Weszłam do pokoju. Wielka plazma, na której komentatorzy spekulowali jak przebiegnie bitwa drużynowa była kompletnie ignorowana przez towarzystwo składające się z obcego im gościa, który zdaje się opowiadał jak pewnego razu zatrzymały go gliny, jego dziewczyny, która przyszła się upewnić, że jej chłopak na pewno przyszedł tu obejrzeć grę, jakiegoś typka, którego już kiedyś widziałam, ale nie wiem gdzie i Tatagamiego Kyoy. No tego to ja się nie spodziewałam.

Nie chcąc przerywać opowieści w sądząc po przejęciu na twarzy mówcy najlepszym momencie zajęłam wolne miejsce tak się składa, że wypadło ono koło nieznajomej dziewczyny.

-Xianmei.- Powiedziała do mnie szeptem uśmiechając się. – A tamten idiota to mój narzeczony.- Czytaj nie ruszaj, bo odgryzę ręce, a jak będziesz patrzeć za długo to wydłubię ci oczy.  Nie przesadzam nawet nie powiedziała jak się nazywa tylko, że jest jej.

-Hawana Kelly.- Odparłam również się uśmiechając.    

-Nie spotkałyśmy się wcześniej, bo wydaje mi się, że gdzieś już cie widziałam? – To pewnie dla tego, że jestem socjopatą z długą historią przemocy.

-Nie, raczej nie.  

-Skąd znasz Tsubase?-  Panie i panowie jestem przesłuchiwana. W ten dziwny sposób ludzi normalnych.  No nic trzeba będzie się z tego wywinąć.    

-Ty wiesz, że nie pamiętam. Tsubasa skąd my się znamy? – Odbiłam pytanie do kogoś, kto lepiej ogarniał, co komu można tu powiedzieć.

-Z twojej pierwszej pracy.-Odparł podając mi butelkę piwa.

-No tak. Szmat czasu.

***

O dziwo było całkiem porządku. Bey bitwa okazała się meczem towarzyskim między drużyną, Chandora, a reprezentacją Hinduską niestety wyniku nie poznałam, ponieważ w połowie pojedynku adiutantów telefon Tsubasy zadzwonił, przez co musiał wyjść do kuchni, a skoro on musiał to ja też.

 -O, co chodziło?- Spytałam stając w drzwiach i opierając się o framugę.- Powiesz czy to ściśle tajne łamane przez nie wiem.

-Jeden z agentów ma dla mnie ważny raport, o którym nie...

-...Mógł powiedzieć, bo wielki brat patrzy i słucha.-Dokończyłam za niego.

Niewielu jest ludzi, którzy potrafią się do mnie zakraść, a Kyoya do nich nie należy. Dokładnie wiedziałam, kiedy podniósł się z kanapy i poszedł za mną, a jego głos tylko mnie upewnił, co do moich zdolności.

-Wychodzisz. - Stwierdził nie zapytał.

-Muszę. Proszę odprowadź Kelly. - Nie potrzebuje odprowadzania.

 Nie no Yoyo się raczej nie zgodzi. Czy on poszedł się ubrać?...On poszedł się ubrać... No kurwa nie wierzę. Buty też mi zawiążę?

-Ubieraj się.-Powiedział, kiedy poszłam za nim do ganku.

-Ty serio?- Spytałam stając na nim i patrząc z góry jak wiąże sznurówki.

-A wyglądam jakbym żartował?- Nie miałam przygotowanej sensownej odpowiedzi. Te bezsensowne też nie przychodziły mi do głowy, więc po prostu zrobiłam, co mi kazał. Bo w sumie, czemu nie? Yoyo jest raczej na tyle rozgarnięty, żeby nie dopuścić do tego bym gdzieś sobie zalunatykowała odwiezie mnie do mieszkania tam przywiążę się do kanapy i będzie cacy. Co może pójść nie tak? Najwyższej Ryuga zobaczy, że Tategami dostarczają mnie do domu drugą noc z rzędu, ale kogo to obchodzi?      

-To nie są żadne łzy. Nie daj się oszukać. Jestem twarda jak stal. Zejdź mi z drogi.- Nuciłam pod nosem, gdy jechaliśmy na dół windą.

-Przestań. To irytujące. –Przestałam, a zamiast tego zaczęłam bezsensownie przenosić ciężar ciała z palców na piety i z powrotem na palce.

-Toooo jak było na randce?- Zdziwił się.- Bo byłeś wczoraj na randce prawda?

-To nie była randka.

-Czyli jednak poszedłeś po części.- Stwierdziłam dumna z mojej dedukcji.

-Nie byłem po żadne części.- Oświadczył dobitnym tonem spoglądając na mnie z góry.

-No to gdzie?- Spytałam podnosząc głowę i uśmiechając się dziecinnie.

-Na stadionie. Trenowałem. - To tylko połowa prawdy, ale niech mu już będzie.

Przeglądając się w lustrze, które zastępowało jedną ze ścian windy dostrzegłam, że z pod mojej pomponiastej rażąco pomarańczowej czapki wystaje grzywka i pół kucyka. Szybko wepchnęłam je z powrotem, ale i tak nie umknęło to uwadze Yoyo.

-Z, czego się cieszysz? To instynkt z nimi się nie walczy i kto jak to, ale ty powinieneś o tym wiedzieć.

-Zawsze go słuchasz?

-Zależy od sytuacji. W sensie, którego słucham.

-Wiesz, że to brzmi jakbyś słyszała głosy?

-Tak jakby to bardzo popsuło mój wizerunek.

Wyszliśmy z windy i w milczeniu przeszliśmy hol., Yoyo ewidentnie nad czymś myślał widać to było po zmarszczce, jaka pojawiła się pomiędzy jego brwiami.

-Dobra. Dosyć tego.-O. Chyba jednak nic nie wymyślił.- Gadaj, co jest grane?

-Ale, w jakim sensie?- Spytałam idąc dalej nie bardzo kojarząc właściwie, dokąd.

-Nie udawaj głupiej. Kombinujesz coś.- Chłopak wyprzedził mnie i znaczą prowadzić gdzieś w głąb ogromnego parkingu.

-Niby, co i dlaczego?- Z uśmiechem na ustach skakałam po śladach, jakie Kyoya zostawił za sobą.

-Diabli wiedzą. Morderstwo chociażby z nudów.

-Wyglądam na znudzoną?- Tategami odwrócił się gwałtownie akurat żeby zobaczyć jak balansuje na jednej nodze.

-Wyglądasz… normalnie, ale jesteś tak sztucznie miła...Jakbyś prowadziła mnie w pułapkę.

-Jak ci nie pasuje moje towarzystwo to wsiadaj na tego swojego metalowego rumaka i patatajaj w stronę zachodzącego bilbordu. Nie zakabluje o tym Tsubasie.

-Jak cię zostawię to coś zbroisz.-  Przynajmniej nie powiedział, że nie trafie sama do domu.

-Proszę proszę. Tategami obrońca niewinnych. Kiedy ci się tak odmieniło?

-Skończ.- Uśmiechnęłam się zadowolona.

-Nie ja to zaczęłam.- Po twarzy Yoyo przebiegł cień.

 Nachylił się tak, blisko, że czułam na skórze jego ciepły oddech i szepną:

-Mamy ogon.  – Dwa słowa, a jak mnie nakręciły.  

-Ilu?- Spytałam również szeptem przysuwając usta do jego ucha.

-Nie widzę.- Spojrzał na nie i skrzywił się.-Przestań się tak cieszyć.

-Ja się wcale nie cieszę.

-Jasne. – Odepchną mnie gwałtownie. W samą porę, bo dosłownie sekundę później w miejsce przed chwilą stałam grzmotnęły dwa ostrza. Typ w czarnym kimonie nie czekał, aż zdążę sobie przyswoić resztę naszej sytuacji i zakatował znowu. Tym razem precyzyjniej. Jedno z ostrzy pomnego w kierunku mojego lewego boku natomiast drugie sunęło w kierunku mojej czaszki od prawej. Błyskawicznie zeszłam do parteru przeturlałam się na śniegu siła rozpędu wybiła mnie z powrotem na nogi.  Niestety czapka nie miała tyle szczęścia. Mój pompon rozsypany na części zdobił teraz ubity śnieg.
Sukinkot szybki jest.- Pomyślałam. - I brzydki jak noc.-Dodałam po chwili szybko oglądając jego maskę i sięgając po kuczer. Niestety go ta nie było. No po prostu super.
No dobra. On ma broń. Broń. On ma jakieś pieprzone miecze! Walka w ręcz nie wchodzi w grę chyba,  że chcę stracić palce. A co ja mam? Buty mam.  Podeszwa powinna wytrzymać cieńcie. Nie zasłoni za to ciała chyba, że uderze z wysoka.
Pająk ruszył na mnie po raz kolejny nie czkając, aż zakatuje wskoczyłam na maskę samochodu, w którym natychmiast uruchomił się alarm wbiegłam an jego dach poczym zeskoczyłam prosto na mojego przeciwnika solidnie kopiąc go przy tym w głowę, po czym wylądowałam tuż za nim. By nie tracić na rozpędzie wymierzyłam kolejny cios odbił go i natychmiast zadał swój.
Dosięgną mnie rękojeścią ostrza. Pojedynczy cios wypchną z moich płuc całe powietrze. Przed oczami pojawiły mi się mroczki. Tylko nie teraz do kurwy nędzy. Zatoczyłam się, a wtedy pająk hukną przede mną twarzą w śnieg. Z tyłu jego głowy wypływała bordowa posoka.

-Kelly kurwa mać, co z tobą!?- Yoyo rykną łapiąc mnie za ramię i ściekając je boleśnie.

Za plecami chłopaka Lione stworzył ogromne tornado, które porywało w powietrze wszystko wokół poza pająkami, którzy powoli, ale nieubłaganie szli prosto na nas.  

-Nie damy rady.- Szepnęłam.

-Schowaj się.

-To nie są Bleyderzy.  Nie jestem pewna czy to w ogóle ludzie.

-Powiedziałem, że masz się schować.- Warknął wpychają mnie za siebie.

-Kyoya ja umieram…

Rozdział 15 za nami. Przepraszam, ze dodaje go tak późno. W pierwszym założeniu miał być dużo dłuższy i poruszać zdecydowanie więcej wątków, ale stwierdziłam, że będzie lepiej jak wam to trochę podzielę.

Kelly: I zrobisz takie polsatowe zakończenie.

Ja: Polsatowe zakończenia są najlepsze.  :)

Kelly: jak ja cie czasami nienawidzę to ty nawet nie masz pojęcia.

Ja: A ja cie kocham.

Ines: A to znaczy, ze masz przegwizdane.

Ja: Hyhy. 

Żeby opisać ten rozdział wystarczy powiedzieć problemy w raju, Kelsi dalej poza zasięgiem, życie osobiste Tsubasy i atak pająków vol. 2....A co u was?

Także ja się z wami żegnam. 

Do następnego posta 

Hania.