Druga strona medalu (R. 3)

Rozdział 3

Wykonałam zadanie. Dostarczyłam cele żywe i nieszkodliwe. Więc czemu jeszcze nie dostałam mojego wynagrodzenia? Wściekałam się chodząc w te i we wtę po mojej kwaterze. Oryginał musi mieć coś w rodzaju nadpobudliwości ruchowej skoro mi też się to udzieliło. Mniejsza z tym ja chcę moją kasę.

Wyszłam z pokoju i ruszyłam korytarzem do biura Doji'ego. Przed na korytarzu przed właściwymi drzwiami zobaczyłam pełno kotów. Rasowych dachowców młodych starych normalnie zoologiczny. Jeden z nich wyjątkowo przyciągnął moją uwagę, ponieważ był łysy. Skóra na jego ciele była pozwijana, a szyję miał długą i chudą. Obrzydliwość.

-Długo jeszcze mam czekać!?-Spytałam wchodząc do gabinetu.

-Bonsoir Betty. Właśnie miałem po ciebie kogoś posłać.-Odpowiedział spokojnie mój szef.

-Ta na pewno. Wykonałam zlecenie chce dostać to, co mi obiecałeś i chce tego teraz!- Uderzyłam pięścią w biurko strącając przy tym doniczkę z kaktusem.-Ups.- Powiedziałam, gdy doniczka rozbiła się w drobne kawałeczki.

-Uspokoiłaś się już?

-Trochę.

-Mam dla ciebie jeszcze jedno zadanie. Chce, żebyś przyniosła mi pewnego beya.

-Oczywiście! Może od razu skocze do sklepu i kupie coś na obiad?! Wiesz, co!?-Wściekłam się- Zaraz zdejmę ten durnowaty kostium i...

-Jeśli chcesz mogę ci pomóc.- Przerwał mi głos dobiegający z kanapy stojącej w pewnej odległości za mną wiem, że tam stoi, ale nigdy nie zwracałam na nią szczególnej uwagi. Powoli się odwróciłam, a tam moim oczom ukazał się chłopak o ciemnych włosach i żółtych kocich oczach.

-Co to za cudak?-Spytałam zastanawiając się, kto mu powiedział, że dobrze wygląda z tym workiem na głowie.

-Betty poznaj proszę Johannesa.-Na twarzy nowego pojawił się uśmiech- Spodziewałem się, iż to zadanie może cię przerosnąć dla tego postarałem się o....

-Pomocnika. Sorka, ale poradzę sobie sama.- Weszłam w słowo Doji'emu.

-Ja sam nazwałbym go raczej twoim wspólnikiem, ale ty rób jak chcesz.

-Dobrze, że chociaż pozwalasz mi myśleć i mówić po swojemu.-Burknęłam, chociaż tak czy siak muszę myśleć jak oryginał.

-Ojj Betty. Bądź grzeczną dziewczynką i posłuchaj, co Doji ma nam do powiedzenia.- Johannes złapał mnie w talii i przyciągnął do siebie.

-Wiesz, co?-Szepnęłam.- Dotknij mnie jeszcze raz, a obiecuje ci, że cię rodzona matka nie pozna.

Zacisnęłam dłoń uzbrojoną w pazury na szyi chłopaka-kota. Mierzyli się wzrokiem. Typowa walka kotów. Kto pierwszy odpuści przegrywa. Po dłuższej chwili chłopak puścił mnie, a ja zadowolona z wygranej zabrała pazury z jego szyi.

-Widzę, że jakoś się dogadacie, a wracając do zadania chodzi mi o VirgoED145ES. Macie mi ją przynieść.-Powiedział Doji.

-Razem z bleyderem?-Spytałam ze złością zerkając na Johannesa.

-Nie bleyder nie jest mi potrzebny. Bey znajdzie się w mieście za około dwa dni szczegóły akcji zostawiam wam. To wszystko, możecie odejść- już się odwróciłam, a wtedy -Chociaż nie. Betty.

-Czego?-Warknęłam.

-Celest chciała, żebym cię do niej posłał.

Wyszłam z gabinetu i natychmiast wpadłam na tego łysego kota. Zwierzę odbiegło kawałek i zaczęło na mnie wściekle prychać.

-Phhhhhy.-Prychnęłam na nie, a wtedy usłyszałam cichy chichot.

Poszłam za źródłem dźwięku i za rogiem znalazłam nikogo innego jak kolejną kule u nogi przydzieloną mi przez Doji'ego.

-Zabawna jest.-Powiedział Johannes głaszcząc siedzącego mu na ramieniu ładnego rudego kota.

-Słyszę cię.-Powiedziałam zaplatając ręce na piersiach.

Spojrzał na mnie dziwnie.

-Ale niepotrzebnie podsłuchuje.-Powiedział poświęcając kotu więcej uwagi niż mi.

-Do, kogo mówisz?-Spytałam rozglądając się.-Do kota?

-One rozumieją więcej niż myślisz.

Właśnie, gdy próbowałam się domyślić, do kogo to powiedział na ekranie pojawiła się Celest.

-Betty chodź szybko!-Pisnęła wyraźnie czymś podekscytowana.

Zignorowałam Johannesa i ruszyłam korytarzem w stronę laboratorium. Kiedy już dotarłam na miejsce stanęłam w drzwiach oparta o framugę.

-Wołałaś?-Spytałam kobiety w białym kilcie z ciemno brązowymi włosami spiętymi w niedbałego koka.

-Tak mam coś dla ciebie. Choć za mną.-Odpowiedziała i ruszyła w głąb laboratorium. Wzruszyłam ramionami i poszła za nią. Zatrzymałyśmy się przy ścianie obwieszonej wszelakimi rodzajami wyrzutni jak również broni palnej. Pośród tych narzędzi zagłady wisiał sobie bat.

Celest zdjęła go z haczyka i podała mi.

-Ładna zabawka, ale już mam taki jeden-powiedziałam obracając w dłoniach rączkę.

-Ten jest dużo lepszy. Widzisz ten wystający z tyłu rączki kamień.- Pokiwałam głową bez słowa -To diament.

-Ładna błyskotka tylko, co mi niej?

-Diament to najtwardszy materiał znany człowiekowi. Jestem pewna, że w trakcie walki znajdziesz jakieś pożyteczne zastosowanie, a teraz chciałabym żebyś wypróbowała resztę tej "zabaweczki".-Celest nacisnęła jeden z wielu przycisków na pilocie, z którym swoją drogą się nie rozstawała. W podłodze pojawiły się otwory, z których powoli wyjechały kształtem przypominające ludzi manekiny zrobione z zielonego gluta.-Ten materiał reaguje podobnie do ciała ludzkiego.

-No dobra zobaczmy, co to potrafi.

Rozwinęłam bat, poruszyłam palcami poprawiając go w dłoni, a potem jednym szybkim ruchem zamachnęłam się i skierowałam broń na przeciwnika. Koniec batu owinął się wokół szyj manekina rozcinając zieloną masę.

-Phi. To samo mogę zrobić swoim sprzętem.

-Teraz naciśnij ten przycisk na rączce.

-Hym.-Zdziwiona przyjrzałam się uważnie rączce broni. Faktycznie schowany w spotach skóry na rączce siedział sobie spokojnie przycisk. Długo nie myśląc użyłam go. Po bacie przebiegł błysk, a ja natychmiast cofnęła bat i cisnęła go na podłogę.

-I jak podoba się?-Spytała z triumfalnym uśmiechem Celest splatając ręce na klatce piersiowej.

-Najpierw sprawdźmy czy te światełka cokolwiek zmieniły.-Burknęłam.

Podeszliśmy do manekina. Na szyj miał on głęboką bruzdę, która na całej długości nosiła ślady nadpalenia. Gdyby to był prawdziwy człowiek mogłabym zobaczyć jego krtań.

-Więc jak?

-Powiedzmy tak: od dzisiaj spotkanie ze mną będzie bardzo elektryzującym przeżyciem.-Odpowiedziałam uśmiechając się chytrze.

Zabawka faktycznie całkiem ładna, ale nie powinni zbroić mnie w coś tak skrajnie różnego od broni Betty. Szłam spokojnie korytarzem dokładnie przyglądając się rączce batu, gdy nagle z zza zakrętu wypadła dziewczyna. W ostatniej chwili udało mi się zejść jej z drogi, a gdy to już zrobiłam odwróciłam się i chciałam na nią prychnąć, ale zanim zdążyłam to zrobić rudowłosa zdążyła zalać mnie potokiem słów, które opuszczały jej usta z prędkością pocisków z karabinu maszynowego.

-O mamusiu. Wszystko w porządku? Przepraszam, że prawie na ciebie wpadłam, ale jak słucham muzyki to świat przestaje dla mnie istnieć. W ogóle to nieźle się ruszasz. Tańczysz czy uprawiasz akrobatykę? Chyba jednak akrobatyka sadząc po mięśniach. Paplam od rzeczy, a nawet się nie przedstawiłam. Mów mi Foxi, albo Ruda jak wolisz.-Umilkła i uśmiechając się od ucha do ucha wyciągnęła do mnie rękę.

Przez chwilę patrzyłam na nią czekając na kolejny wybuch, a potem zdjęłam rękawiczkę i uścisnęłam jej dłoń.

-Betty.-Przedstawiłam się imieniem wcielenia.

-Ta Betty? No proszę. Żywa legenda mojego miasta stoi teraz przede mną. Jestem zaszczycona.-Tempo jej mówienia trochę zmalało, ale w dalszym ciągu kipiała entuzjazmem.-Wiesz może gdzie znajdę Celest?

-Korytarzem prosto, pierwsze drzwi na lewo.

-Dzięki!-Zawołała i pobiegła korytarzem, co chwilę się odwracając i machając mi na pożegnanie.

To był pierwszy i ostatni raz, gdy ją widziałam.

Powinnam już wtedy stamtąd spierdalać...

***

-Jesteśmy na miejscu. Siedziba WBBA tutaj znajduje się nasz cel Poison Virgo.-Powiedziałam odwiązując bat.-Zaczynamy. Postaraj się nie zostać za bardzo w tyle.

-Nie docenia mnie. Prawda mój mały przyjacielu?

-Z, kim ty rozmawiasz?-Odwróciłam się i zobaczyłam, że moja kula u nogi tuż przed rozpoczęciem misji ucina sobie pogawędkę z jakimś dachowcem.

-Zostaw tego sierściucha w spokoju i skup się na tym, co Doji nam kazał.-Chłopak prychną na mnie i dalej rozmawiał z kotem.

-Nie słuchaj tej pani ma pchły i ci zazdrości.

-Czy mógłbyś przestać obgadywać mnie z kotem?

-Słyszałeś coś, bo ja nie?- Johannes całkowicie mnie olał.

-Z, kim ja muszę pracować?- Westchnęłam zrezygnowana i skoczyłam z dachu. W locie chwyciłam końcem batu mocowanie bilbordu i wskoczyłam na dach WBBA.

To chyba odpowiednia pora na wymyślenie jakiegoś planu. Balansując na krawędzi gzymsu udało mi się dojść do wąskiego i długiego okna. Zajrzałam do środka. Na czymś w rodzaju hali sportowej toczyła się bey bitwa. Nie do końca wiedziałam, kto, przeciwko komu walczy, ale to było całkiem niezłe widowisko.

Widziałam bleydera, który miał mieć potrzebnego mi bey'a jak również oryginał. No dobrze. Potrzebuję czegoś głośnego i przyciągającego uwagę.

-Jedna się od dołączyła.-Powiedział Johannes, który niespodziewanie pojawił się koło mnie.-Można by wziąć ją na zakładnika.

-Czytasz mi w myślach.-Zamruczałam ciesząc się, że wszystko idzie po mojej myśli.

Rozdzieliliśmy się. Otworzyłam szeroko okno i weszłam do środka. Wspinając się po rusztowaniu, na którym zamocowane były lampy czekałam na sygnał od mojego wspólnika jednocześnie przyglądając się zachowaniu mojego wzorcu.

-Dobra, a teraz powiedzcie mi, kto się, w kim buja.

Oho oryginał zaczął kombinować-pomyślałam kładąc się na podporze i opierając głowę na dłoniach.-Posłucham sobie troszkę.

-Że, co proszę?-Spytał wysoki muskularny chłopak z długimi do pasa kasztanowymi włosami.

-Wiesz faceci robią głupoty już tacy jesteście i nic się z tym nie da zrobić, ale jeśli powtarza tą głupotę to znaczy, że chodzi o dziewczynę. Więc, albo jesteś gejem i bujasz się w Tsubasie, albo jesteś idiotą ślepym kretynem i bujasz się w Madoce, albo bujasz się w Mei Mei, a ona buja się w Tsubasie i poprosiła cię żebyście mu pomogli.-Szkoda, że nie znam ich imion.

-Skończyłaś już?-Spytał jasnowłosy chłopak, który mimowolnie skojarzył mi się z Bastienem.

-Ja tak...

-Mam ją.-Odezwał się Johannes w moim uchu.

-Przedstawienie czas zacząć.-Zamruczałam.

-Nawet nie wiecie z jak ciężkim sercem przerywam tę rozmowę, ale macie coś, co ja chcę mieć.-Powiedziałam dosyć głośno głosem Betty, którego nie przestaje używać odkąd się go nauczyłam. Niestety chyba przez echo w sali nikt nie zwrócił na to uwagi.

-Złaź stamtąd i stań do walki chyba, że się boisz!-Krzyknęła wysoka jak na Azjatkę szatynka mierząc do mnie z kuczera.

-Mówiłam ci kiedyś, że jesteś mistrzynią negocjacji?-Za żartował oryginał.

-Nie boję się was za to wy powinniście się bać o nią.- Powiedziałam wskazując drzwi, które dokładnie w tym momencie otworzyły się z hukiem i do sali wszedł Johannes trzymając w rękach szarpiącą się na wszystkie strony drobną dziewczynkę.

-Ines!-Krzyknął jasnowłosy.

-Wypuść ją!-Warknęła szatynka.

-Bardzo chętnie tylko najpierw o dajcie mi to, czego chce.-Wy sobie tam gadajcie, a w tym czasie ja odwale całą czarną robotę.

-Biała Prawdziwe Lodowe Obcięcia!-Krzyknęła Kelly, gdy jej bey uderzył w rusztowanie pod sufitem, na którym chwilę temu siedziałam i zamroził jego większą część. Na moje szczęście nie spuszczałam z niej wzroku i dokładnie widziałam, co robi, więc gdy strzeliła ja bezpiecznie skoczyłam na ziemię. Właśnie wtedy po raz pierwszy stanęłam twarzą w twarz z Kelly Hawaną.

-No część.-Powiedziałam mierząc nią wzrokiem.-Wiec to ciebie mam kopiować.

-Więc to tak wygląda gówno, przez które ma kłopoty. Mam się na ciebie za to obrazić Ines? Nie jestem taka gruba.-Orz ty specjalnie schudłam dwa kilo, żeby mieć jej talię.

-Chwila to ona jest prawdziwą Betty?-Dopiero teraz to do ciebie dotarło Johannes.

-Ale masz zapłon.-Powiedziałyśmy równocześnie.-Stul dziób. Nie powtarzaj po mnie.-Przy trzecim zgraniu w słowach nie wytrzymam i wybuchłam śmiechem.

-Jesteś taka przewidywalna każdy głupi mógłby cię skopiować.

-Stul pysk i walcz.-To nie są jej słowa.

-Bey bitwa czy dwa na dwa?

-Dwa na dwa, teren gdzie tylko się da. Przedstawienie czas zacząć.-Wystrzeliła swojego bey'a, a ja stałam sobie pozornie spokojna tak naprawdę uważnie obserwując każdy jej ruch.

-Ałł!-Wrzasnął Johannes. Przynęta wyrwała się z jego uścisku i pobiegła do swoich przyjaciół.

-Długo masz zamiar tak stać? To miała być walka.-Warknęła dziewczyna, a gdy wyciągnęłam bat na jej twarzy pojawiło się zmieszanie.

-Biała Prawdziwe Lodowe Obcięcia.-Rozkazała, a bey rozpędził się z oczywistym zamiarem uderzyć w moją osobę. Przyglądałam się formie ataku i w ostatniej chwili wykonała unik. Bey uderzył w ścianie pokrywając ją lodem.

-Cholera.-Zaklęła pod nosem.

-Jak zwykle rozbudowany komentarz.- Burknęła szatynka.

-Jesteś dla mnie za wolna.- Zaśmiałam się.

-Biała jeszcze raz.-Pudło-jeszcze raz- znowu pudło.

-Haha w życiu nie trafisz.- Bawiłam się wyśmienicie.

-Grrrrryyy!!! Biała-zawahałam się-odetnij jej drogę!-Uderzyłam w ścianę zrobioną z lodu tak mocno, że przez chwilę zrobiło mi się ciemno przed oczami zachwiałam się i złapałam za głowę. Zanim zdążyłam się ogarnąć poczułam silny ból w całej szczęce i poleciałam na podłogę kilka metrów dalej.

-To koniec. Wygrałam.-Powiedziała podchodząc do mnie mówiąc z wyraźną kpiną w głosie.

-To jeszcze nie koniec.- Powiedziałam robiąc wymach i stając z powrotem na nogach.  Moja przeciwniczka w przerażeniu cofnęła się o krok.

-Myślisz, że tak łatwo mnie załatwisz.- Splunęłam krwią.-Ja się dopiero rozkręcam.- Ścisnęłam mocniej bat, który rozbłysnął obróciłam go wokół siebie. Jasne błyski oświetlały czarny kostium Betty tworząc przy tym przerażający efekt.

-Biała- powiedziała drżącym głosem, gdy zbliżałam się do niej strzelając batem-Obrona!-W ostatniej chwili zdążyła zamknąć się w lodowej kopule, w którą z rozpędu uderzyłam.

-Mała kotka się boi.- Powiedziałam smutnym głosem.-Smutne.

Korzystając z chwili wolnego rozejrzałam się za szukanym przeze mnie bey'em. Bestia, którą obracał Johannes Virgo zdecydowanie nie była, ale przyznać trzeba, że ten zoofil całkiem nieźle walczy. Powiedziałaby nawet, że daje radę.

Bleyder, który jest obecnie (do czasu) w posiadaniu VirgoED145ES to ten pseudo gwiazdor Chao Xin. Obejrzałam go od stóp do głów, ale bey'a nie zobaczyłam.

Rzesz kurwa mać. Zamachnęłam się i z całej siły cisnęłam batem w kopułę.

ŁUB TRZASK!!!

-Kelly zakończ to z klasą i wyjdź stamtąd.-

-Zamknij się!-Krzyknęła a w jej głosie słyszałam panikę.

Żałosne.

Zaczęłam powoli krążyć wokół kopuły zastanawiając się jak to rozwalić, gdy naglę kawał lodu samoistne się od niej oderwał i mnie przygniótł.

-Biała Lodowe Więzienie!-Usłyszałam a potem ze wszystkich stron otoczył mnie lód. -Chciałaś zakończenia z klasą to je dostałaś.

Kurwa mać.- Pomyślałam zrzucając z siebie przeszkodę.- I co teraz? Spokojnie Betty. Take it easy.-Wbiłam pazury w ścianę i mocno szarpnęłam. Kilka drobinek, co prawda odpadło, ale wieki mi zajmie zanim wydrapię w tym wystarczająco dużą dziurę by uciec.

Chwilka, co oni tam mówią? Czy ten sukinkot mnie tu zostawi? No po prostu cudnie. Myśl idiotko. MYŚL! Zacisnęłam dłoń w pięść i uderzyłam się nią kilka razy w czoło. Wtedy zobaczyłam wystający z rączki kamień.

Bingo. Obróciłam bat, ścisnęłam mocniej rączkę i uderzyłam w ścianę natychmiast pojawiły się na niej liczne pęknięcia. Gdy uderzyłam po raz drugi. Lód posypał się na ziemię tworząc tym samym przejście dla mnie.

Oby tylko zmieściły mi się tam biodra.-Pomyślałam i skoczyłam tak jak koty w cyrku skaczą przez obręcz. Po drugiej stronie przeturlałam się z rozpędu i natychmiast wspięłam się po kolumnie na rusztowanie, a stamtąd przez okno na dach.

***

Gdy znalazłam tego skukinkota rzuciłam się na niego i przygwoździłam za szyję do ściany.

-Jak mogłeś mnie tam zostawić?-Wysyczałam podnosząc rękę na wysokość jego oczu tak żeby mógł się przyjrzeć metalowym pazurom Betty.

-Robisz wielką aferę o nic. Przecież się stamtąd wydostałaś.- Powiedział jakby nic się nie stało.

Bo tak właściwie nic się nie stało.

-Gdyby nie to- zabrałam rękę z jego szyi cofnęłam się o krok i wyciągnęłam bat-musiał byś się tłumaczyć Doji'emu gdzie jestem i dlaczego nie masz tego jebanego beya.

-A skoro już o tym mowa. Co zrobimy?

-Teraz my tak!?

-Mówiłem, żebyś nie robiła afery.- Głośno wypuściłam powietrze nosem.

-Dobra już jestem spokojna.

-To, co teraz? Ten kretyn nie miał przy sobie beya.

-Spokojnie. Betty ma plan

Rozdział 3 za nami.Akcja się rozwija, a Glimer coraz bardziej staje się Betty. Z mojej strony powiem tylko tyle, że zawitała do mnie wiosna świat jest piękny sypiam przy otwartym oknie i sie smarkam bo to ostatnie to nie był najlepszy pomysł...
Ryuga: I to ona kieruje naszymi losami...
Tsubasa: Boże ratuj nas.
Ryuga: I własnie w tym jest problem. Bo tutaj ona jest bogiem.
Ja: I am a god you dull creature. *.*
Okey jestem nie zbyt normalna, ale chyba za to mnie lubicie...o ile w ogóle mnie lubicie.
Napiszcie mi w komentarzach swoje ulubione bajki z dzieciństwa. Naszło mnie na to bo ja sama ostatnio oglądałam Potwory i spółka i tak mnie wzięło na wspomnienia.
No to ja sie z wami żegnam.
Do następnego posta.
Hania.

Druga strona medalu (R. 2)

Rozdział 2

Oh Black Betty bam-e-lam, oh Black Betty bam-e-lam

Black Betty had a Child.

Bam-e-lam the damn thing gone wild

Bam-e-lam she said it weren't not of mine

Bam-e-lam the damn thing gone blind

Bam-e-lam I said: "Oh, Black Betty"

Bam-e-lam oh Black Betty, bam-e-lam.

Te pająki to straszne cieniasy. Niedawno dowiedziałam się, że mamy jednego pracodawcę. Ciekawe czy dostanę ochrzan za to, że systematycznie uszczuplam ich szeregi. Za chwilę się dowiemy. Weszłam do centrum dowodzenia drugiej siedziby Dark Nebuli. Mimo tego, że chwilę temu pogruchotałam kości kilku denerwującym mnie skurczybyką nota bene będącym ochroniarzami tegoż przybytku zostałam dość ciepło przyjęta i zaprowadzona do sali konferencyjnej.

-Za chwilę nastąpi wideo konferencja.- Oświadczyła sekretarka, po czym wyszła, a na ekranie pojawił się Doji.

-Betty całkiem nieźle sobie dzisiaj poradziłaś.

-Daruj sobie.-Burknęłam. Nie potrzebuje pochwał tylko pieniędzy.

- Musisz coś dla mnie zrobić.-Powiedział uśmiechając się.

Oho to jak nic wstęp do ochrzanu.

-Nie zabronisz mi tłuc swoich ludzi będę to robiła, kiedy tylko będę chciała.-Powiedziałam przeglądając się w metalowych pazurach.

-Nie o to chodzi.-Zaśmiał się.-Musisz po prostu złożyć propozycje odwiedzin w mojej bazie głównej kilku osobą.-Czyli nareszcie przechodzimy do konkretów. W końcu ile można czekać?

-Rozumiem, że chodzi o propozycje nie do odrzucenia.

-Si

-Gadaj, o kogo chodzi.

-O niejakiego Ryuge Kishatu i pewną Hikaru Hasama.

-Kishatu?-Zdziwiłam się.- To trup. Mam ci tutaj przytargać trumnę?

-Po pierwsze to nigdy go nie pochowano wiec nie masz, co szukać trumny. Po drugie, jeżeli mówię, że masz go przyprowadzić to masz go przyprowadzić nawet, jeżeli chce trupa!-Krzyknął uderzając pięścią w stół.

-Nekrofil.-Prychnęłam.- To gdzie mam kopać?

 -W najbliższym mieście. Znajdziesz tam obydwoje. Adresy już ci wysłałem. Chce żebyś wzięła do pomocy paru moich ludzi.

-Jedyne, co będą tam robić to nosić mi torebkę. Dobra to ja spadam. Acha jeszcze jedno porysowałam ci karoserie na tym czerwonym autku. Bonne nuit.-Odwróciłam się i skierowałam moje kroki w stronę drzwi.

-Słucham?!-Ryknął, ale nie przejęłam się tym zbytnio. Wyciągnęłam tylko rękę i pomachałam mu nawet się mnie odwracając.

Moje myśli były zajęte czymś ważniejszym. Moim celem.

Ryuga Kishatu. Czyli jednak nie wykitował.

Z nim może być niemały problem. Szczególnie, że trzeba go wsiąść żywcem.

Zabrać Steyr ACR czy Steyr Scout Tactical? Steyr ACR ma więcej naboi, ale dwa razy mniejszy zasięg niż Steyr Scout Tactical, ale ten z kolei jest cięższy… Mniejsza będą go za mną targali.

Wróciłam do pokoju, który wybrałam sobie na sypianie i uwaliłam się na łóżku. Celnym rzutem buta zgasiłam światło i wreszcie miałam spokój. Zdjęłam kostium i rzuciłam go na ziemię. Szacunek do kopiowanej postaci poziom ekspert.

Leżałam sobie spokojnie na łóżku, gdy poczułam, jak co wbija mi się w kark. Na początku nie było tak źle, ale gdy po raz kolejny zostałam wyrwana z pół snu przez głupie ukucie wściekłam się i wyrwałam kujące mnie piórko z poduszki. Było białe, ale w księżycowej poświacie wpadającej przez częściowo zasłonięte okno miało kolor błękitu.

Usiadłam na łóżku i przyciągnęłam kolana do piersi, przesuwałam po nosie piórkiem i. Kolejne polowanie. Z taką samą bronią.

***

-Ach Ananabeth.-Westchnął wymuskany mężczyzna trzymając mnie pod rękę.-Czy to nie wspaniała pogoda na polowanie?-Gdyby było prawdziwe to może.

Nigdy nie zrozumiem, co zabawnego jest w polowaniu w puszce.

To jak strzelanie do ludzi w wąskiej uliczce. Sto procent pewności, że trafisz zero adrenaliny zero frajdy, zero niebezpieczeństwa. Przy czym ludzie w uliczce mają jakąkolwiek szansę na odparcie ataku mogą na przykład mieć broń, a taki lew na przykład.

Żył całe, życie w rezerwacie dwa góra trzy dni temu go złapali i teraz wypuścili na arenę nie większą niż przeciętny korytarz. Zwierzę jest tak zdezorientowane, że nawet nie jest w stanie pomyśleć by się schować. Tylko stoi tak jakby czekał, aż...

Rozległ się huk wystrzału, a mokre od porannej rosy powietrze wypełnił zapach prochu. Ukryłam twarz w dłoniach tak jakby Ananabeth to zrobiła i z całych sił starałam się być tym wstrząśnięta.

-Kochanie przecież mówiłem, że jeśli nie chcesz nie musisz zemną jechać.-Powiedział "mój" mąż.

-I miałabym cię zostawić samego?-Oburzyłam się na tyle na ile pozwalała mi obecna sytuacja.-Tak rzadko się widujemy, że prawie zapomniałam jak wyglądasz.-Oddałam pozwalając mu się objąć.-Wracajmy już.

-Jeszcze tylko jedna bestia i wracamy. Dobrze?-Pokiwałam głową i założyłam za ucho mój nowiutki blond loczek.-No dzielna dziewczynka.

-Zaczekam w samochodzie.- Zakomunikowałam.

Gdy schodziłam z podestu usłyszałam jak bysiory pilnujące by polowanie przebiegało jak należy burczeli za mną. Teksty z cyklu: "Kobiety tak jak dzieci powinny mieć tutaj zakaz wstępu, rozkleją się nad głupim zwierzakiem psia jego mać."

A niech sobie gadają - pomyślałam.-Psioczą na oryginał, a nie na mnie.

Siedząc w klimatyzowanym land roverze i czekając na mojego mężulka ładowałam broń silnym środkami usypiającymi tymi samymi, jakich używają w tym pożal się Boże kurorcie wypoczynkowym. Jedna dawka powali słonia u człowieka na dobre zatrzyma akcje serca. Jaka szkoda, że po całych 36 godzinach szczęśliwego małżeństwa zostanę wdową. Gdy broń była już gotowa wystarczyła zaczekać, aż pojawi się mój cel.

Zobaczył mnie, pomachał do mnie i wtedy biało niebieska strzałka utkwiła w jego oku. Zanim ktokolwiek zdążył zorientować się, co się właśnie stało ja już taranowałam szlaban blokujący mi drogę. Gdy kurort zmienił się w małą ciemną plamkę za moimi plecami odważyłam się zadzwonić do mojego transportu.

-Dutch mam nadzieję, że jesteście gotowi.-Powiedziałam parkując w krzakach by przygotować samochód i siebie na wjazd do miasta.

Blond włosy ukryłam pod czarną peruką wyjęłam niebieskie szkła kontaktowe, a w zamian za nie na nos posadziłam okulary o grubych szkłach i czarnych oprawkach idiotyczny mundurek rodem z "Pustyni i w Puszczy" zmieniłam na przetarte jeansy i szary T-shirert Samochód natomiast dostał nową rejestrację.

Tak przygotowana wjechałam do miasta. Zostawiłam moje cztery kółka przy jakimś sklepie i najzwyczajniej w świecie poszłam do portu gdzie już czekała na mnie znajoma łódź.

-Hej Dutch. Możemy już startować?-Wysoki muskularny mężczyzna zsunął ciemne okulary przeciwsłoneczne z nosa i spojrzał na mnie tak jakby pierwszy raz w życiu mnie widział. Wywróciłam oczami i również zdjęłam swoje szkła.-Wiesz, że to nie miłe się tak gapić.

-Wiesz, że zmieniasz twarz częściej niż ubrania.

-Wiem. Miałeś dostać zdjęcie.-Burknęłam wchodząc na pokład.

-Miałem odebrać uroczą blondyneczkę nie ślepego kruka.

-Mniejsza płyńmy już zanim asy policji dodadzą dwa do dwóch.-Mruknęłam schodząc pod pokład gdzie zamierzałam przeczekać drogę powrotną.

Słyszałam, że oczy są zwierciadłem duszy. Moje są puste. To jedyna rzecz, po której można mnie poznać, jeśli tego chcę oczywiście.

***

W pokoju rozległ się dzwonek przydzielonego mi telefonu.

-Czego?-Spytałam zła na Doji'ego, że mnie obudził.

-Broń i twoi pomocniczy czekają już na parkingu.-Powiedział, po czym się rozłączył.

Ani Dzień dobry, ani pocałuj mnie w dupę. Zwlekłam się z łóżka wzięłam szybki prysznic, ubrałam się w kostium założyłam brązowe soczewki i dopiero poszłam na parking. No, co? Uparli się, żeby ze mną iść to niech cierpią.

Wyszłam na parking spokojnym krokiem i zostałam tam przywitana przez dwóch niezbyt zadowolonych mężczyzn. Jeden z nich miał bardzo jasną karnacje. Jasne włosy niebieskie oczy brwi praktycznie niebyło u niego widać. Włosy długie do ramion i jasne spiął z tyłu głowy. Szczerze im dłużej mu się przyglądałam tym większą miałam ochotę pójść poprawić makijaż. Co do drugiego. To był on typowym Azjatą. Czarne krótkie włosy żółta skóra, czarne oczy spoglądające na mnie spod tak zwanych mongolskich powiek. Miałam kiedyś takie, ale musiałam się ich pozbyć przy już przy drugim specjalnym zleceniu.

-Na, co czekacie?-Spytałam opierając dłonie na biodrach.-Nie mamy całej nocny.

Żaden z nich nie odpowiedział tylko bez słowa wsiedli do samochodu. Wzruszyłam ramionami na to ciepłe przyjęcie i również znalazłam się z samochodzie.

Ludzie śmiesznie reagują na te całą Betty. Prowokujący strój w połączeniu z jej ciągłym paszczeniem dezorientuje przeciwnika jeszcze przed rozpoczęciem walki.

Położyłam na swoich kolanach pistolet i zaczęłam go gładzić.

Nie będę od razu strzelać. Najpierw spróbuję użyć chloroformu. Tak będzie zabawniej. Podziurawię ich dopiero w ostateczności...Albo jak będzie mi się nudzić.

Oh Black Betty bam-e-lam, oh Black Betty bam-e-lam

She really gets me high

Bam-e-lam you know that's no lie

Bam-e-lam she's so rock steady

Bam-e-lam and she's always ready

Bam-e-lam oh Black Betty bam-e-lam, oh Black Betty bam-e-lam

-Zaczekajcie tu.-Powiedziałam do dwu osobowej kuli u nogi wychodząc z samochodu.

-Co to to nie kotku. Mamy ci siedzieć na ogonie.-Po raz pierwszy usłyszałam głos mojego jasnowłosego towarzysza.

-Czyli jednak potrafisz mówić.-Zaśmiałam się krótko, po czym twarz Betty przybrała śmiertelnie poważny wyraz.-Wejdzie i w drogę, a zestrzelę jak zwykłe kundle.

Idę po ciebie Kishatu.

Ostrzenie podważyłam pazurami framugę okna, otworzyłam je i wślizgnęłam się do środka. Kule były tuż za mną, ale ich umiejętności skradania się były na tyle zadowalające, że klęłam na nich tylko trochę i to w dodatku w myślach.

Za uchylonymi drzwiami wyraźnie słyszałam czyjś równy oddech. Ruchem dłoni nakazałam zatrzymać się reszcie a sama ruszyłam do sąsiedniego pokoju. Podeszłam do łóżka.

No to teraz sobie naprawdę solidnie zaśniesz kotku.-Pomyślałam wyciągając chusteczkę przesiąkniętą chemikaliami. Wtedy otworzył gwałtownie oczy, a jego żółte źrenicę skierowały się na mnie, kołdra zapłonęła i rzuciła się na mnie. Wszystko to działo się w ułamku sekundy i zanim udało mi się ogarnąć mój cel zdążył już wybiec z sypialni (jakkolwiek to nie brzmi) i znalazł się w salonie mało tego załatwił 50% moich gorylowych zapasów i rozwalił stolik. Nie zastanawiając się długo chwyciłam na szczęście wcześniej nabity karabin i strzeliłam. Pierwszy strzał chybił. Ryuga z furia w oczach odwrócił się przodem do mnie i wtedy oberwał drugą strzałką. Zapal w jego oczach przygasł i zaczął się chwiać jednak udało mu się załadować kuczer jednak strzelić już nie zdążył. Dwóch dawek nikt z jego masą by nie zniósł.

-Niezły strzał.-Pochwalił mnie jasnowłosy podnosząc się ze szklanego stolika.

-Wiem.-Odparłam.-Lepiej go zwiążmy. Mam nie jasne przeczucie, że to nie koniec problemów z tym typem.

-Bastien.-Powiedział.

-Na zdrowie.-  Odparłam, na co zaśmiał się cicho.

-To moje imię.

-Miło. Ja w dalszym ciągu jestem Betty. A ten drugi niemowa czy ślubował milczenie?

-Jestem Hisoka.-Powiedział mężczyzna robiąc przy tym ukłon.-I nie mówię, jeśli nie mam nic ważnego do powiedzenia.

-Jak chcesz. Zabieramy zdechlaka do auta, łatamy Bastiena, a potem do WBBA po dziewczynkę do kompletu.

Wyszliśmy tak samo jak się tam dostaliśmy-oknem- z nieprzytomnym było, co prawda trochę trudniej, ale dla chcącego niema rzeczy niemożliwych…czy jakoś tak.

Oh Black Betty bam-e-lam, oh Black Betty bam-e-lam

She's from Birmingham

Bam-e-lam way down in Alabam

Bam-e-lam well she's shaking that thing

Bam-e-lam boy she makes me sing

Bam-e-lam oh Black Betty bam-e-lam, oh Black Betty bam-e-lam

-Hikaru mogłabyś mi powiedzieć coś więcej na temat tej misji Tsubasy? –  O tutaj jesteś słonko.-Chociaż kiedy wróci.-Wychyliłam się zza węgła, przygotowałam się do strzału...

-Wiesz sytuacja jest taka, że…- i strzeliłam trafiłam za pierwszym razem prosto w kark.

-Boom head shot!-Ucieszyłam się tak jakby Betty to zrobiła.

Blondyneczka do tej pory towarzysząca mojemu celu załadowała kuczer i przygotowała się do walki. Ciekawe jak zamierza ze mną walczyć z bronią palną bey’e nie mają szans. Widząc jej niededukowanie uśmiechnęłam się kpiąco.

-Ooo, a miało być bez światków no, ale cóż skoro się nie udało to trudno. Chłopcy zabierzcie naszą nową znajomą, a ja zajmę się jej koleżanką.-Powiedziałam i strzeliłam po raz drugi.

Polowania są fajne. O ile zwierzyna nie jest bezbronna. 

Rozdział 2 za nami.
Ryuga: Cieszcie się, że miał go kto dodać.
Ja:....No o tak niespodziewanie wyskoczył.
Ryuga: Prawie wpakowałaś się pod tir!
Ja: To nie moja wina. tylko tego idioty który ustawił pasy tuż za zakrętem. :(
Ryuga: Grrrrrrrrrry.
Tsubasa:  No już spokój. Nic się ostatecznie nie stało więc zapomnijmy o tym.
Ja:Dobra skoro odzyskałam kontrole nad podsumowaniem. Powie tylko tyle, że bardzo dobrze współpracuje mi się z Glimer i, że wyrosłam już z żartów o treści kończę z Blogusiem....
.
.
.
HA! Pryma Aprilis.
Ines: To było tak suche, że aż mi pranie wyschło.
Ja:...Z hejcona przez własne dziecko. :( Ale niema tego złego co by na dobre nie wyszło.
ja się z wami żegnam.
Do następnego posta.
Hania.

Druga strona medalu (R. 1)

Pfffff, od czego by tu zacząć? Najlepiej zaczynać od początku. No to zaczynam.

Cześć. Jestem Glimer i mam przej*bane.

Jak się tak nad tym dłużej zastanowić to mam przej*bane praktycznie od urodzenia. 

Jestem dzieckiem zrodzonym z przypadku. Czytaj moi rodzice nie planowali mojego powstania, mało tego mój biologiczny ojciec rozpłynął się w powietrzu, kiedy tylko dowiedział się, że moja matka zaszła. Mogę sobie naprawdę pogratulować szczęścia, że nie zostałam wyskrobana. Pewnie nie było, za co mnie wyskrobać.

Hah jak zwykle miałam szczęście w gigantycznym nieszczęściu.

Ponieważ w domu rodzinnym niemiałam, żadnych wzorców do naśladowania (, a Internet za czasów mojej młodości praktycznie nie istniał), więc, żeby nie zginąć w życiu zaczęłam naśladować swoich rówieśników. Szybko zaczęli nazywać mnie papugą, klonem, … podróbką.

*#*

-Ej Podróbko potrafisz wymyślić coś sama?

Chyba w każdej szkole znajdzie się grupa dzieci, którą lubi sobie tak dla żartów kogoś pomęczyć, a jako, że zawsze w takich wypadkach nauczyciele uważają, że większość ma racje grupa z mojej szkoły za ofiarę upatrywała sobie samotników. Szczególnie do gustu przypadłam im ja…

-Podróba powtórz za mną: „ Jestem nic niewartą kopią”.- Na całe szczęście nie byłam całkiem bezbronna.

Głośno wciągnęłam nosem powietrze przymykając oczy tak by było widać same białka.

-Powtórz za mną: „Wyssałaś mi duszę”.-Powiedziałam starając się jak najdokładniej skopiować głos dziewczyny…Udało mi się.

Nie zawszę mój występ kończył się ucieczką widowni, ale przerażone miny uczniów w zupełności mnie satysfakcjonowały.

*#*

Czystym cudem udało mi się dożyć lat trzynastu u boku mojej rodzicielki. Kiedy udało mi się tego dokonać po jednej z wielu kłótni z wyżej wymienioną zabrałam z domu to, co moje i co nie moje też i spi*rdoliłam stamtąd.

Sad but true.

Zwykle w takich sytuacjach postacie z filmów uciekają do zawsze kochających babć, które są jedynymi spokojnymi ostojami w życiu. Tam dorastają i stają się silnymi ludźmi gotowymi walczyć w obronie tego i owego lub by po prostu stworzyć lepszy świat ewentualnie mogą się mścić czy coś w ten deseń. Ja nie mogłam na nic takiego liczyć. 

Zamieszkałam w niezbyt przyjaznym dla dzieci miejscu i szybko przestałam nim być. Raz z czystego przypadku wpakowałam się w środek większej afery i wyszłam z niej cało od tamtej pory ludzie z miasta mówią, że jestem „dobra” - cokolwiek to dla nich znaczy.

-Bonsoir piękna nieznajoma. – Wspominałam, że właśnie popełniam największy błąd swojego życia?-Co taka dama jak ty robi w takim obskurnym miejscu?- Ten facet chciałoby się powiedzieć chyba nigdy nie był w naprawdę obskurnym miejscu skoro najlepszy bar w całym tym mieście nazywa obskurnym. 

-Dama jest tutaj z kimś umówiona.-Odparłam obracając się w stronę mojego rozmówcy. 

-Ach tak.-Zainteresował się mężczyzna.- Mogłabyś opisać człowieka, który sprzątnął mi cię sprzed nosa? Może będę miał szczęście spotkać go przed tobą i odesłać do diabła.

-Wysoki, przystojny, brunet z takim błyskiem w oczach.-Powiedziałam opierając głowę na dłoni zwiniętej w pięść.

-Co za zbieg okoliczności, wchodząc do baru widziałem kogoś takiego z kosą miedzy żebrami.

-Zdarza się.-Powiedziałam niezbyt się przejmując tym, ze ktoś wykończył za mnie moje zlecenie. Najważniejsze, żeby kasa trafiła do mnie.

-Skoro masz wolne, może skusiłabyś się wybrać zemną na małą przejażdżkę?-Zapytał, a ja już wiedziałam, co kombinuje.

-Może bym się skusiła.-Odparłam dopijając drinka.

-W takim razie proszę niech szanowna dama pójdzie zemną.- Wstał z siedziska i podał mi rękę, którą przyjęłam uśmiechając się delikatnie.

Wyszliśmy z baru i skierowaliśmy swoje kroki do zaparkowanej niedaleko limuzyny. (Mijając drzwi baru upewniłam się tylko czy mój nowy znajomy na pewno widział moje martwe zlecenie.) Bardziej rzucającego się w oczy samochodu niebyło? Równie dobrze można by wymalowanym na jaskrawożółty kolor BMW na pełnym gazie przejechać przez środek miasta jednocześnie mając na dachu przyczepiony wielki świecący transparent z napisem: „ Nie jesteśmy stąd spuście nam wpi*rdol”.

Z uśmiechem przyjęłam otwarte przez nieznajomego drzwi i weszłam do limuzyny.

-No, więc, o co chodzi?- Spytałam zakładając nogę na nogę. Nie ukrywam, że w swoich przetartych jeansach i czarnej bokserce niezbyt pasowałam do otoczenia, ale co mi tam prawdziwa kobieta potrafi błyszczeć nawet w roboczym ubraniu.

-Chciałbym byś użyczyła mi swoich zdolności na pewien czas o ile są one prawdziwe rzecz jasna.-Mój towarzysz dał szoferowi znak ręką i ruszyliśmy. 

-O ile są prawdziwe rzecz jasna.-Powtórzyłam za nim i z zadowoleniem zauważyłam, że u niego też pojawia się gęsia skórka na dźwięk własnego głosu. Mężczyzna odsząkną i powiedział: 

-Nie będę ukrywać, że jestem po wrażeniem.-Podał mi smukły kieliszek z czymś pomarańczowym w środku.-Nie ulega, więc wątpliwości, że nasza współpraca będzie bardzo owocna.

-Mam nadzieje, że znasz warunki, na których pracuje.

-Oczywiście i akceptuje wszystkie.-

-W takim razie, co mam robić?

-Jak na razie cieszyć się przejażdżką szczegóły omówimy na miejscu.- W sumie, czemu nie? Jeśli mamy rozmawiać o interesach to średnio mnie interesuje gdzie to będziemy robić. Poza tym jestem uzbrojona, więc…Wypiłam łyk szampana bąbelki przyjemnie za szczypały mój język:

-Można wiedzieć, z kim mam przyjemność?-Spytałam.

-Ach gdzie moje maniery? Jestem Doji. Dyrektor Dark Nebuli.

-Dokąd jedziemy?-Spytałam przeglądając się z zaciemnionej szybie.

-Do Tokio.-Uśmiechnęłam się samymi ustami. 

Czyli wracam do domu.  Jak miło…

Samochód zajechał na lotnisko, a właściwie prosto na podkład jednego z samolotów. 

***

Kelly Hawana aka Betty. 

Miło, że nosi maskę nie będę musiała przechodzić kolejnej operacji plastycznej. Już zdążyłam się przyzwyczaić do tej twarzy. Proste ataki. Przewidywalne kombinacie. Jednak jakimś cudem jeszcze żyje.

Po raz kolejny oglądałam nagrania z jej różnych ataków na miejscowy gang.

Co za żenada. Przecież to wygląda jakby sami podchodzili jej pod pazury. 

Prychnęłam pod nosem.

Jeszcze ten kostium. Niech ktoś zaprowadzi ją z powrotem do tego burdelu, z którego się urwała.

Ona nawet nie jest warta kopiowania.

Spojrzałam na bey’a którego Doji przyniósł tu jakiś czas temu.

Dark Tiger. Jeśli mam być szczera wolałabym używać takiego samego bey’a co ta cała Kelly. Kiedy to, czego używam za bardzo się różni od sprzętu obiektu kopiowanego, ( że tak to nazwę) zaczynam wychodzić z roli, ale co mi tam.

Stawka ustalona może się tylko zwiększyć.

Zgarnęłam ze stołu rękawiczki od kostiumu oraz bat i ruszyłam do drzwi.

Na nagraniu nie widać wszystkich ważnych szczegółów, ale walka na żywo to zupełnie inna sprawa.

Wyszłam nie informując o tym nikogo. Na samym początku wyraźnie powiedziałam, co mają mi dać, żeby za tydzień dostać jadalną w każdym calu kopie Betty. Jako, że niemiałam najmniejszej ochoty łazić po mieście pożyczyłam bez terminu zwrotu i zgody właściciela jedno z autek stojących w garażu.

Po odpaleniu go na kablach wyjechałam w miasto. Ach te uroki zautomatyzowanej kontroli. Komputer zeskanował rejestracje i puścił mnie bez żadnych wyjaśnień. Tytułując mnie przy tym „Panem”.

 Tokio. 

Cudne, zatłoczone, rozświetlone, zasyfione, przepiękne, zdradzieckie Tokio. Przejechałam parę przecznic, ciesząc się z duchu, że mieszkałam w innej dzielnicy i opuściłam miasto, w którym przyszłam na świat.

No dobrze.-Pomyślałam parkując samochód w dzielnicy gdzie najczęściej można spotkać mój cel.-Teraz wystarczy poczekać.-Odsunęłam siedzenie kierowcy jak najbardziej się dało i oparłam nagi na desce rozdzielczej.

Oh Black Betty bam-e-lam, oh Black Betty bam-e-lam 

Black Betty had a child 

Bam-e-lam the damn thing gone wild 

Bam-e-lam she said it weren't not of mine 

Bam-e-lam the damn thing gone blind 

Bam-e-lam I said: "Oh, Black Betty" 

Bam-e-lam oh Black Betty, bam-e-lam

No nareszcie. 

Siedzi tam na krawędzi. Co Cat-women bawi się w Batman’a? Wyszłam z samochodu i zaczęłam wspinać się wspinać po schodach przeciwpożarowych na dach, na którym siedziała. Na samym szycie schodów zatrzymałam się i ostrożnie wyjrzałam zza węgła. Betty siedziała tam jeszcze chwilę, po czym

Nagle wstała i zaczęła biec w moją stronę. Przylgnęłam do ściany wstrzymując oddech. Tynk zazgrzytał tuż nad moją głową, po czym zobaczyłam jak Betty przelatuje z jednego budynku na drugi. Niewiele myśląc w lazłam na dach i pognałam za nią. Utrzymywałam stały dystans, aż do momentu, gdy naszym oczom ukazała się siedziba WBBA. Mój obiekt zatrzymał się niespodziewanie, przez co znalazłyśmy się na tym samym dachu.

Klnąc w myślach schowałam się z a małą budką będącą klatkom schodową i z ukrycia obserwowałam dziewczynę.

-Banda kretynów, którzy potrafią tylko robić jakieś głupie zawody.-Warknęła.- Chociaż nie. Jest tam jeden facet, z którym da się dogadać.-Czyli tak brzmisz.

Uśmiechnęła się. Poprawiła blond loczek, który wysunął się z pod maski i pobiegła dalej.

Powtórzyłam kilka razy na glos to, co powiedziała i już miałam jej głos teraz tylko cała reszta.

Oh Black Betty bam-e-lam, oh Black Betty bam-e-lam 

She really gets me high 

Bam-e-lam you know that's no lie 

Bam-e-lam she's so rock steady 

Bam-e-lam and she's always ready 

Bam-e-lam oh Black Betty bam-e-lam, oh Black Betty bam-e-lam

Betty zatrzymała się przed jakimś hangarem. Wyjęła jakąś torbę i zarzuciła na swój kostium szarą mocno wyciągniętą bluzę z kapturem.

Co ty kotku kombinujesz? 

Dziewczyna weszła do hangaru, a ja skradając się w dalszym ciągu ruszyłam za nią.  W nocnym powietrzu wyczuwało się zbliżającą się bijatykę. 

-Bracia i siostry. Witam was wszystkich!-Zaczął wysoki napakowany facet z ogromnym tatuażem pająka na gołej klacie.

-AWWWWWWWWWAAAA!!!- Ryknął bezmyślnie tłum prawie mnie przy tym ogłuszając. 

-Ten tydzień był dla nas bardzo owocny. Co ja wygaduje?! Obłowiliśmy się!

-TAK!!!!-Ryknął tłum tym razem z jakimkolwiek sensem.

-Ale zanim podzielmy łupy...

-INICJACJA!!!!!-Ryk tłumu zagłuszył dalsze słowa mówiącego, ale obrzydliwy uśmiech na jego twarzy zdradzał, że tylko czekał na taką reakcje. Manipulować taką bezmyślną zgrają każdy głupi umie.

-Tak inicjacja! Kto pierwszy? Kto będzie na tyle odważny, żeby zostać w naszej bandzie na dobre i na złe?-Żadnych chętnych, a to ci dopiero niespodzianka.

Mniejsza o tego głąba. Gdzie jest mój wzorzec?

 -Znalazł się jeden odważny!-  Ryknął głąb i wskazał palcem dziewczynę, której do tej pory szukałam. Tłum porwał ją i postawił na czymś, co kiedyś było sceną.

-Walka wręczy czy bey bitwa?-Zapytał ‘’mówca’’.

-A, po co wybierać. Oba na raz!

 Rozległ się pełen podziwu pomruk. Sama nie byłam tym zaskoczona. 

-Widzę, że nasza sieć przyciągnęła odważnego pająka. Z kim chcesz się zmierzyć?

-Z waszym liderem-powiedziała zdejmując kurtkę nocna kotka

-Tak to najpierw będziesz musiała pokonać nas wszystkich!-Ryknął ktoś z tłumu, a ja za stosowne uznałam odsunięcie się na bezpieczną odległość, za którą wzięłam szczyt skrzyń i stamtąd obserwowałam dalszy bieg wydarzeń. 

 Na twarzy kocicy pojawił się chytry uśmiech. Wystrzeliła beya i krzyknęła:

-No to, kto pierwszy?! Kto będzie na tyle głupi żeby stanąć mi na drodze?!

 Z czterech stron w beya uderzyli przeciwnicy. W tym samym momencie w stronę kotki wystrzelił łańcuch zakończony metalową kulą.

- Zestrzel to- bey odepchną swoich przeciwników i wystrzelił lodowy pocisk. Kula trafiła w brzuch faceta, który zamierzał strzelić Betty w plecy. Pocisk wybił szybę i zasypał deszczem szklanych odłamków ludzi stojących pod nią. Dziewczyna ruszała się naprawdę szybko, ale jakimś cudem udawało mi się wychwycić wszystkie jej ruchy.

-AAAAAAAAAAAA-wrzasną facet upadając na ziemie ściskając kurczowo rozharataną metalowymi pazurami prawą rękę, która jeszcze przed chwilą próbował przy pomocy noża pozbawić bleyderkę głowy. 

-Psy jadą-krzyknął człowiek, który stał na czatach. 

Zapał do walki znikł i natychmiast zastąpiła go paniczna chęć ucieczki. U wszystkich z wyjątkiem tajemniczej kotki. Chociaż sama miałam ochotę uciekać gdzie pieprz rośnie powstrzymałam się i w dalszym ciągu obserwowałam swój wzorzec.  Podeszła do człowieka, który próbował ją zastrzelić. Uniosła jego twarz tak, aby patrzył na nią i zapytała:

-Gdzie znajdę waszego lidera? Gadaj!-Przesłuchiwany zaczął cos bełkotać, ale z mojego punktu obserwacyjnego nie byłam w stanie usłyszeć, co dokładnie.-W czym? 

Co ona robi?-Wytężyłam wzrok.-Chyba puls sprawdza. Jakby go tak nie poharatała to by nie musiała się tym martwić. 

 W tle rozległo się wycie radiowozów.

-Cholera-zaklęłam równocześnie z Betty i niestety w tym momencie się rozdzieliłyśmy. Pobiegłam w stronę gdzie jak mi się wydawało zostawiłam samochód. Na cale szczęście policja nie zwróciła uwag na drobną mnie przemykająca w cieniu.

Oh Black Betty bam-e-lam, oh Black Betty bam-e-lam 

She's from Birmingham 

Bam-e-lam way down in Alabam 

Bam-e-lam well she's shaking that thing 

Bam-e-lam boy she makes me sing 

Bam-e-lam oh Black Betty bam-e-lam, oh Black Betty bam-e-lam

No chyba mam już wszystko. Głos, ruchy, styl walki. Jeszcze dzień góra dwa, a własna matka jej ode mnie nie odróżni. Maskę trzeba będzie troszeczkę poprawić. Tak sobie myśląc wróciłam do samochodu, usiadłam na masce, wciągnęłam telefon i zadzwoniłam do mojego pracodawcy.

-Bonsoir Doji.-Powiedziałam jej głosem.

-Bonsoir Betty. Z tego, co słyszę jesteś już gotowa.

-Jeszcze nie, ale jestem na dobrej drodze do tego. Do jutrzejszego wieczoru będę już idealną kopią.

-To tutaj się chowasz.  Chłopaki! Znalazłem ją!-Powiedział jakiś chłopak wchodząc do uliczki, w której zaparkowałam samochód w ręce trzymał pistolet.  Na moje oko Desert Eagle. Co ja bym mogła z tą ślicznotką zrobić to się wam w głowie nie mieści.

-Zastrzel dopóki nie załadowała kuczera!

-Spróbuj trafić.-Doradziłam już gotując się do skoku. Odbiłam się od maski dosłowne chwile przed tym jak uderzyły w nią pociski.  Rzuciłam się na przeciwnika i zacisnęłam mu dłoń na gardle. W tym momencie do zaułka w padli jego kumple. Spojrzałam na nich i sięgnęłam po bat.

Nie dostrzegłam broni palnej. Pójdzie łatwiej niż przed chwilą.

Jak to ona robiła?

-Kto pierwszy? Kto będzie na tyle głupi żeby stanąć mi na drodze?- Znalazło się kilku chętnych.

Wiecie, co?? Po dłuższym zastanowieniu to nowe wcielenie nie jest takie złe.  

No to pierwszy rozdział nowego opowiadania. Jak sama nazwa wskazuje jest to druga strona medalu czyli jak dobrze wam znana historia wyglądała z tej drugiej "złej" strony. Obiecałam wam, ze nie zdążycie się stęsknić za moją pisaniną. pomysł na to opowiadanie wpadł mi do głowy gdy jedna z moich czytelniczek dokładnie Oleczka nazwała Betty "Podróbą"...Zabolało i wtedy postanowiłam zacząć pisać. Fragmenty piosenki jakie możecie tu znaleźć to dość mocno chaotyczny tekst jednej z moich ulubionych piosnek Black Betty. Mam nadzieje, że ta historia przypadnie wam do gustu i będziecie się nią cieszyć chociaż w połowie tak mocno jak ja pisząc ją dla was.

No to ja się z wami żegnam.

Do następnego posta.

Hania.    

Rozdział 80

Ines


Ja, Mary i Kelly siedziałyśmy na tylnym siedzeniu samochodu Tsubasy. "Heroiczny" czyn naszej drużynowej kłamczuchy na nic się nie zdał, ponieważ nie miałyśmy jak i kiedy uzgodnić zeznań.  Każdy głupi zauważyłby, że nie wszystko się zgadza o ile cokolwiek się zgadzało. Zostałyśmy zatrzymane i dokładnie przesłuchane.
Z niechęcią przyznaję, że gdyby nie Tsubasa skończyłybyśmy w więzieniu dla kobiet. Chłopak nie powiedział jak tego dokonał (osobiście uważam, że użył do tego swojej reputacji dyrektora WBBA i może wysokiej kaucji), ale za to zdał mi szczegółowy raport.
Hyoma i reszta bleyderów, których wysłałam z misją odbicia "zakładników" wrócili szczęśliwie do Kelsi, po czym cała drużyna została przetransportowana do najbliższej siedziby WBBA skąd są stopniowo odsyłani do domów. Co do siedzącej im na ogonie policji została ona zmylona i w końcu zgubiona dzięki naszej hakerce i jej zakłócaniu rozkazów radiowych.
Co do rannych. Hikaru i Ryuga trafili na oddział intensywnej terapii jak dotąd żadne z nich nie odzyskało przytomności. Kyoya otrzymał końską dawkę leków uspokajających po tym jak w pad w szał, gdy tylko Mary zniknęła za drzwiami radiowozu. Co do Alex'a to rozpłynął się w powietrzu gdzieś tak w trakcie napadu młodszego Tategamiego. Do tej pory nie wiem czy wierzę w tą historię z osobowością wieloraką. Jednak to nie jest odpowiednia pora by się nad tym teraz zastanawiać. Teraz najważniejsze jest to by dostarczyć te dwie do szpitala po pierwsze z powodu tamtych dwóch, s po drugie one same wymagają opieki lekarskiej.
Mary może i nie odniosła jakiś większych obrażeń ciała, ale podanie jej jakiś psychotropów na pewno by nie zaszkodziło.
Madoka siedząca na siedzeniu obok kierowcy odwróciła się w naszą stronę i podała nam dwa zawiniątka. Jednym z nich okazał się być plecak Kelly, który dziewczyna natychmiast postawiła sobie na kolanach i przytuliła, a drugim trzy pudełka z sushi na wynos.
-Pomyślałam, że będziecie głodne.-Powiedziała brunetka uśmiechając się fałszywie, chociaż ktoś niebędący mną pewnie nazwałby ten uśmiech miłym.-A i radziłaby ci zamienić te kostium na coś luźniejszego. Tamujesz krążenie. Poza tym w szpitalu wzbudzałabyś spore zamieszanie.
Niebieskowłosa, kiedy dotarło do niej, że ostatnie słowa były skierowane do niej wzruszyła ramionami i zaczęła się rozbierać.
Ja natomiast miałam wrażenie, że cos w tej całej historii mi umyka. Niczym biały królik Alicji. W ogrodzie mojego umysłu znajduje się czarna dziura będąca króliczą nora, w której siedzą wszystkie fakty niedające mi spokoju. Zagłębmy się wiec w nią.
Faktem jest obecność kreta w WBBA. Kogoś, kto mógłby nie wzbudzając podejrzeń włamać się do archiwum i wyciągnąć stamtąd potrzebne informacje zanim Alex wyłączył korki.
Czyżby to właśnie był on? Nie wiemy, do czego zdolne jest jego groźniejsza osobowość. Jednak jego możemy z marszu wykluczyć. Dark Nebula nie pozwoliłaby na zdemaskowanie swojego agenta tak szybko zwłaszcza, że praktycznie nie powstrzymała naszej ucieczki.
Kto mógłby w minimalny sposób mógłby nas kontrolować?
Kto wiedział gdzie jesteśmy i co robimy?
Kto nie zwracał na siebie uwagi zachowaniem ani wyglądem?
Kogo kompletnie ignorowałam przez ten cały czas, a ta osoba w jakiś magiczny sposób zdobyła mój numer i powiedziała nam, że Madoka pojechała do Komy?
Kto z tajemniczy sposób znalazł się w Dark Nebuli i stał się przedmiotem szantażu?
Kto nie powitał nas po powrocie z nieudanej akcji ratunkowej, chociaż każdy z jej wykształceniem by to zrobił?
Kto jest kretem w WBBA?
Wiecie? Ja już wiem.
-Zatrzymajcie Angel współpracowała z Dark Nebulą.-Powiedziałam i zajęłam się moją porcja sushi nie zwracając uwagi na zaskoczone spojrzenie Madoki i mówiącą ‘’wiedziałem o tym, ale chciałem żebyś sama zgadła” minę Tsubasy.
Gdy wreszcie znalazłyśmy się w szpitalu. Pierwsze, co zrobiły dziewczyny to dopadły recepcji.
-Gdzie leży Kyoya?-Walnęła Mary prosto z mostu.
-Nazwisko?-Spytała recepcjonistka nosowy głosem.
-Tategami. Kyoya Tategami. Mój brat. Przywieźli go kilka godzin temu. Gdzie teraz jest?
-Jest teraz badany, więc proszę poczekać tutaj.-Wskazała ławki stojące pośrodku korytarza.
Wszystkie trzy usiadłyśmy na ławkach i robiłyśmy ostatnią rzecz, jaka nam pozostała. Czekałyśmy na koniec obchodu. W trakcie tego czekania Tsubasie udało się namówić Kelly, żeby dała się zaprowadzić na chirurgie i tam połatać. Z tego, co udało mi się dowiedzieć. Kyoya doznał częściowego paraliżu kończyn spowodowanego którąś z tortur Celest, ale jego życiu nic nie zagraża. Gdy kończyłam rysować paznokciem wzorek na piankowym kubku po kawie przyszedł do nas pan doktor, zdał krótki raport i powiedział, że jeśli Mary chce to może go odwiedzić. Z tego, co udało mi się zrozumieć Kyoya doznał częściowego paraliżu kończyn spowodowanego którąś z tortur Celest, ale jego życiu nic nie zagraża.
Udało mi się uratować życie ponad dwudziestu ludzi przy stracie tylko jednego. Całkiem niezły bilans jak na pierwszą taką akcję w karierze…Prawda?
No to wytłumaczcie mi, dlaczego nie potrafię się z tego cieszyć.

Kelly

Zszywaliście coś kiedyś? Ja często łatałam swoje Przytulanki. Wiecie tu się przetarły szwy tam okazało się, że pluszowe koty nie spadają na cztery łapy tylko prosto w pysk psa sąsiada mniejsza o powód szycia teraz wiem jak się wtedy czuły. Szczerze? Bywało gorzej. Bardziej niż igła w ciele przeszkadza mi fakt, że Ryuga jest gdzieś w tym budynku, a ja nie mogę do niego pójść, ponieważ o ironio ludzie w identycznych kostiumach mi na to nie pozwalają.
Chwila ten gość mówił do mnie? Gapi się jakbym czegoś chciał.
-Mógłby pan powtórzyć?-Spytałam starając się nie brzmieć bardzo źle.
Mężczyzna westchnął przeciągle. Pewnie miał nocny dyżur, a teraz jeszcze musi mnie łatać i męczyć się z moim brakiem zainteresowania jego osobą.
-Pytałem czy to oparzenie panią boli.
-Oparzenie?-Zdziwiłam się, a widząc delikatny ruch głowy mojego rozmówcy w kierunku mojej lewej ręki spojrzałam we wskazanym kierunku. Mogłam tego nie robić.
Czerwone pręgi biegnące przez stare blizny i jeszcze nie do końca zasklepione rany wyglądały, co najmniej źle, ale to nic w porównaniu z wielkim szkarłatnym pokrytym białymi bąblami wizerunkiem L-Drago na moim przedramieniu.
-Nie bardziej niż reszta.-Mruknęłam patrząc jak zaczarowana na dobrze mi znane i szczerze znienawidzone kształty widniejące na moim ramieniu.
-To znaczy, że nerwy nie zostały uszkodzone...-Lekarz gadał swoje, ale znowu dokądś odpłynęłam. Adrenalina trzymająca mnie dotąd w stanie najwyższej gotowości wyczerpała się już jakiś czas temu.
W głowie pływała mi jedna sentencja, którą kiedyś gdzieś usłyszałam.
Blizny to nie powód do wstydu tylko dowód, że było się silniejszym od tego, co chciało nas zabić.
Szkoda, że świat nie wymyślił takiej krzepiącej myśli odnośnie wypalania piętna.

Mary

Od dłuższego czasu siedziałam przy łóżku mojego młodszego brata czekając, aż środki uspokajające przestaną działać na tyle, żebym miała z nim jakikolwiek kontakt. Lekarz powiedział, że w Dark Nebuli musieli go poddawać torturą jednak były one na tyle dobrze wyważone, że sprawiały duży ból, ale nie stanowiły zagrożenia dla życia pacjenta. Ciężko mi w to uwierzyć, gdy widzę jego pokryte opatrunkami ciało, wymizerowaną twarz i przypominam sobie tamten zakrwawiony skalpel.
Zrobiłam dobrze każąc tamta kobietę i nikt mi nie wmówi, że jest inaczej.
Myśli kłębiły mi się pod kopułą, a ja usilnie próbowałam poskładać jej jakoś do kupy. Układałam długie przemówienia, które trafiały sedno problemu i stopniowo przedstawiały mój pomysł na jego rozwiązanie
-O kurwa.-Zaklął Kyoya przejeżdżając dłonią po twarzy.
-Nie klnij glucie, bo powiem mamie.-Upomniałam go ciesząc się, że środki uspokajające z niego schodzą.
-Już się boję.- Powiedział i oboje krótko się zaśmialiśmy.-Czego chciały od ciebie psy?-Zapytał po chwili milczenia.
-Nie wiem.-Odparłam wzruszając ramionami.-Byłam zbyt wściekła, żeby odważyli się zadawać mi jakieś pytania.
-Przynajmniej cię nie zaćpali…-urwał jakby się nad czymś zastanawiając.-Wiesz…chwile przed tym jak przyszłaś Celest dostała jakieś wyniki…zaczęła na mnie wrzeszczeć, że ją okłamałem, że poświęciła mi tyle czasu, a ja się jej tak odwdzięczam wbiła mi skalpel w rękę, a gdy krzyknąłem powiedziała, że pokarze mi jak to jest, gdy ktoś odbierze mi to, na czym mi najbardziej zależy na początku myślałem, że chodzi jej o beyblade, ale gdy usłyszałem, że tutaj biegniesz modliłem się tylko, żeby nie rzuciła w ciebie tym skalpelem.-Poczułam się jakbym dostała pięścią w brzuch.
***
-Mamo idę do Alex’a!
-Dobrze tylko zajmij się tam Kyoyą, a nie tylko za Alex’em będziesz biegała.
-Muuuszę?
***
Wszystkie myśli, które sobie tak skrupulatnie układałam w jednej chwili rozpełzły się na wszystkie strony zostawiając mnie sam na sam z moim młodszym braciszkiem, którego tak cholernie mocno zaniedbywałam przez cale życie.
-Kyoya ja...-Wzięłam do ręki jego dłoń na początku chciał się jakoś wykręcić, ale kiedy popatrzył mi w oczy przestał.-…Przepraszam. Nie byłam wystarczająco dobrą siostrą dla ciebie…o ile w ogóle można to tak nazwać, ale chce, żebyś wiedział, że będę się starać to zmienić, bo chce mój brat wiedział, że może na mnie liczyć…
-Mary.-Chłopak zaczął mówić akurat w momencie, w którym łzy ścisnęły mi gardło.-Nie płacz. Choć tutaj.-Poklepał skrawek szpitalnego łóżka i podniósł się do pozycji siedzącej. Gdy usiadłam na wskazanym przez niego miejscu objął mnie ramieniem tak, że mogłam się skulił opierając o niego, a drugą ręką głaskał mnie uspokajająco po głowie.-Jak mogłaś pomyśleć, że nie możesz nazywać się moją siostrą?
-Jakoś…-powiedziałam pociągając nosem.
-Wyciągnęłaś mnie z Dark Nebuli. Jaka inna siostra miałaby w sobie wystarczająco dużo siły, żeby to zrobić?
-Każda…Jestem do niczego.
-Jeśli ty jesteś do niczego to jak bardzo beznadziejny jestem ja? Dałem się tym zjebom złapać, …Jeśli chodzi o to cale pocieszanie i mówienie o uczuciach to jestem kompletnie zielony (ta bum tssss) w ogóle mówienie nigdy niebyło moją dobrą stroną jestem bardziej człowiekiem czynu przechodząc do sedna:, co ty na to, żeby, gdy tylko mnie stąd wypuszczą znaleźć Kakeru i zrobić mu taki rodzinny nalot i zobaczyć, w co tym razem się wpakował?
-Zasmarkałam ci piżamę.-Odparłam bardzo na temat.
-No i kto tu jest glutem?
-W dalszym ciągu ty.-Zaśmiałam się słabo.
-A spadaj na kaktus wodoroście.
-Chyba ty.

Ines

Lekarz zatrzymał mnie praktycznie w drzwiach.
-Czy mogłaby pani odpowiedzieć na kilka pytań odnośnie pani przyjaciółki?-Zapytał.
-Coś nie tak z Mary?-Spytałam, co było bardzo głupie, bo niby, jakim cudem mógłby pamiętać jej imię.
-Chodzi o tę poharataną dziewczynę, która przyjechała tu z panią.-Powiedział, a gdy pokiwałam głową na znak, że wiem, o kogo chodzi kontynuował- Nie wiem, w jaki sposób się tego wszystkiego nabawiła i widząc odznakę waszego przyjaciela dochodzę do wniosku, że nie chce tego wiedzieć. Mniejsza z tym.-Mówił chaotycznie wyraźnie czymś zdenerwowany.-Chcę wiedzieć czy ostatnio zdarzały się jej częste i długotrwałe utraty przytomności.
-Nie. Raczej nie.-Odparłam po chwili zastanowienia.- Kilka godzin temu faktycznie zemdlała, ale poza tym. Wszystko w normie. Chociaż często zdarzało jej się zasnąć w ciągu dnia.
-Acha rozumiem.
-Coś z nią nie tak?-Spytałam.
-Pani przyjaciółka ma skrajnie wyniszczony organizm. Można powiedzieć, że funkcjonuje tylko z przyzwyczajenia. Bardzo dobrze się stało, że tu do nas trafiła w przeciwnym wypadku mogłoby dojść do nieodwracalnych uszkodzeń. Jednak myślę, że odpowiednia kuracja i solidny wypoczynek powinien całkowicie ją wyleczyć.
-Dziękuję za wiadomość. Gdzie ją znajdę?
-Na oddziale intensywnej terapii...
-Na oddziale intensywnej terapii!? Czemu...
-Spokojnie. Odwiedza swojego podopiecznego.- No ładnie musiała im nakłamać.
Idąc za wskazówkami lekarza udało mi się odnaleźć salę, w której leżał Ryuga. Chłopak w dalszym ciągu był nieprzytomny. Pod brudno żółtą lśniącą od potu skórą widać było ciemne żyły i zarysy kości. Jego prawa ręka owinięta była grubym białym bandażem, a w dłoń wbity miał wenflon. Cienkie kabelki podczepione do jego klatki piersiowej i monitorowały akcję serca transportując odczyt do pikającej maszyny.
-Kiedyś była złota.-Powiedziała Kelly jakby do siebie.
Spojrzałam na nią. Od pasa w górę cała pokryta była opatrunkami wystającymi z pod szarej bokserki. Jej podkrążone oczy, którymi wpatrywała się w Ryuge pozbawione były tego charakterystycznego błysku, który nie opuszczał jej odkąd tylko ją poznałam. Z pomiędzy jej palcy, co chwilę wyłaniał się papierowy żółw tylko po to by upaść na podłogę obok innych sobie podobnych.
-Była złota?-Spytałam.
-Jego skóra.-Odparła chrapliwym głosem- Miał taką ładną złotą karnacje, a teraz jest taki chorobliwie żółty.
-Ale chyba najważniejsze, że żyję prawda?
-Tak. Najważniejsze, że żyje.-W trakcie naszej krótkiej wymiany zdań na ziemie spadły już dwa żółwie, a trzeci, który widać wyjątkowo się jej spodobał wylądował na pofałdowanej pościeli obok papierowej łódki i całego stada mew.
-Idź do domu.-Poleciłam jej.
- Nie chce, żeby był sam, gdy się obudzi.-Odparła.
-Lekarz powiedział, że masz odpoczywać.
-Przecież tylko siedzę.-Powiedziała wzruszając ramionami.
-Musisz zacząć o siebie dbać. Jesteś bardzo osłabiona. Ile tak zwykle sypiasz w ciągu doby?
-Cztery godziny?-Kolejne papierowe zwierzątko wylądowało na podłodze.
-Od dzisiaj śpisz, co najmniej sześć, masz się zdrowo odżywiać i…w ogóle.
-Przesadzasz. Jakoś żyje.
-Żyjesz z przyzwyczajenia.-Odparłam z kamienna twarzą.
-Przyzwyczajenia powinno się pielęgnować.
-Jak chcesz…zaraz zacznie się cisza nocna. Każą ci wyjść.
-Jak chcą to niech przyjdą…Ja się stąd nie ruszam.
Wzruszyłam ramionami i się z nią pożegnałam. Opuściłam szpital w towarzystwie innych odwiedzających. Niczym pochód zombie kierowaliśmy się w stronę drzwi powłóczący nogami. Kiedy znalazłam się przed szpitalem dotarło do mnie, że nie mam pieniędzy na pociąg, a z Tokio do domu jest kawałek drogi.
-Podwiesić cię?-Zapytał Tsubasa stajać obok mnie.-Całkiem przypadkiem jadę w tym samym kierunku.
-Skąd możesz mieć te pewność?
-Dzisiejszej nocy objadę pół Japonii, więc to dosyć prawdopodobne.
-Jak tam chcesz.

Hikaru

Obudziłam się. Wokół mnie było ciemno jednak nie tak jak przedtem. Przez okno do pokoju wdzierało się żółtawe światło ulicznych lamp. Leżałam na jakimś łóżku po obu jego stronach znajdowało się coś w rodzaju poręczy. Przenieśli mnie do jakiejś nowej celi? Usiadłam na brzegu łóżka i podciągnęłam nogi pod siebie.
Ostatnie, co pamiętam to…Ryuga chyba do niego strzeliłam.
Spojrzała na swoją dłoń zaciskałam ją na Aquario. Uśmiechnęłam się do połyskującego bey’a.
W tym momencie do pokoju wszedł ubrany w kitel mężczyzna w towarzystwie dwóch uzbrojonych w notesy kobiet. Streścili mi to gdzie jestem i jak się tu znalazłam. Zadali mi kilka pytań odnośnie mojego samopoczucia kazali łyknąć jakieś proszki. Kiedy już mieli wychodzić zatrzymałam ich i zapytałam:
-W, jakim stanie jest ten jasnowłosy chłopak, z którym przyjechałam…ten z czerwoną plamą na włosach?-Popatrzyli na siebie wyraźnie się wahając, po czym jedna z pielęgniarek niewytrzymała i powiedziała:
-Jest nieprzytomny, ale jego stan jest stabilny…Jesteśmy naprawdę dobrej myśli.-Powiedziała to uspokajającym tonem.
Pokiwałam głową na znak, że rozumiem i z powrotem się położyłam.
To przeze mnie Ryuga jest w tak złym stanie? Czy to przez te ataki, które miał jeszcze jak byliśmy w Dark Nebuli?
Oby gorączka mu już przeszła. To cud ze jeszcze żyje.
Właśnie ‘’żyje’’.
Smoczy Cesarz żyje.
Ten sam Cesarz, przez którego męczyły mnie koszmary.
Ten sam, który przedstawił się, jako Tom.
Ten sam, który nasłał na mnie Drago.
Ten sam kory pomógł mi odzyskać głos.
Ten sam, który sprawił, ze przestałam grać.
Ten sam, któremu podawałam wodę.
Ten sam, który śmiał się widząc moją przegraną.
Ten sam, który głaskał mnie po głowie, gdy płakałam.
Ten sam, który rozmawiał zemną, gdy otaczała mnie przygnębiająca cisza i ciemność.
Ten sam, który mówił, że go nienawidzę.
Ten sam, który nazwał się potworem.
Ten sam, który mnie za to wszystko przeprosił.
Ten sam, do którego…strzeliłam.
Dlaczego zrobił to wszystko? Dlaczego ja zrobiłam to wszystko?
Nie mam pojęcia. Ciekawe czy on to wie.
Powinnam go odwiedzić?
Jeśli w ogóle to lepiej zanim się obudzi. Nie wiem czy chce, żeby mnie widział.
Wcisnęłam czerwony przycisk z boku łóżka przywołując tym samym pielęgniarkę. Na całe moje szczęście przyszła ta, która wtedy nie dotrzymała tajemnicy lekarskiej może i tym razem mi pomorze.
-Niech pani mnie zaprowadzi do tego chłopaka, albo przynajmniej wskaże mi drogę do niego…proszę.-Kobieta przestąpiła z nogi na nogę i rozglądać się nerwowo, po czym powiedziała.
-Dobra. Zawiozę cię tam, ale nikomu ani słowa.-Wyszła na chwile i gdy już miałam stwierdzić, że to najgłupszy pomysł, na jaki w dałam w ciągu swojego życia wróciła prowadząc szpitalny wózek- Ech. Dlaczego jestem, aż tak niepoprawną romantyczką?-Mówiła, gdy mijałyśmy kolejne sale.
Romantyczką? Ale przecież ja i on nigdy nic…
Moim oczom u kazała się sala, w której leżał Ryuga. Przez przeszklone ściany widziałam jak spokojnie śpi. Rysy twarzy wygładziły mu się i już nie przypominał tego psychopaty, przeciwko któremu walczyłam na mistrzostwach. Odważyłabym się powiedzieć, że był całkiem przystojny. I wtedy ją zobaczyłam. Siedziała obok jego łóżka nawet na chwile nie spuszczając z niego wzroku.
To musi być Kelly. Ta dziewczyna, z którą mnie wtedy pomylił.
-Wracajmy.-Powiedziałam.
-Ale…
-Już. Źle się czuje. Chce z powrotem się położyć.
-Dobrze.-Pielęgniarka dotąd cała w skowronkach stała się nagle jakaś przygaszona, ale jakoś nie miałam ochoty się teraz tym przejmować.
Wróciłam do swojego pokoju położyłam się na łóżku i zwinęłam w kłębek pod kołdrą.
-Wiesz, co Aquario?-Powiedziałam zaciskając palce na bey’u- Chyba już wystarczająco długą przerwę sobie zrobiliśmy.  Jak nas stąd wypuszczą wznawiamy trening.
Przynajmniej tyle dobrego z tego wynikło.-Pomyślałam przełykając rosnącą w moim gardle gule.

Kelly

Pik pik pik
Wszystko jest w porządku.-Oczy same mi się zamykały.
Pik pik pik
Dopóki słyszysz ten dźwięk możesz być pewna, że jego serce bije.
Pik pik pik
Wszystko jest w porządku.-Głowa ciążyła mi tak jakby ktoś wypełnił ją ołowiem.
Pik pik pik
Więc dlaczego miałabyś nie uciąć sobie małej drzemki?
Pik pik pik
Tylko na chwilę oprzesz głowę i odpoczniesz.
Pik pik pik
W końcu, co może się stać?-Oparłam głowę na brzegu łózka, a niedokończony żółw upadł na podłogę.
PIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKK
-Co się dzieje!? Proszę tylko nie to! Ryuga żyj. Żyj! Nie umieraj! Nie zostawiaj mnie!-Krzyczałam jednocześnie próbując podnieść się z ziemi, na której niespodziewanie się znalazłam.
-Przepraszam. Nie chciałem cię budzić.-Powiedział uspokajająco Ryuga odpinając od siebie kolejne kabelki.
-Ryuga ty…-wykrztusiłam.
-Hym?-Spytał krzywiąc się jak to miał w zwyczaju.
-Ja…ja..ja. Ty idioto!-Krzyknęłam rzucając mu się na szyje.-Jak mogłeś mnie tak nastraszyć!? Wiesz jak ja się martwiłam!? Nigdy więcej nie waż się tak robić! Nigdy! Jak chociaż o tym pomyślisz to cię znajdę i zabije! Słyszysz!?  Zabije cię! Jesteś skończonym kretem i idiotom i debilem i deklem i bucem i kretynem i i i i I CIE NIENAWIDZĘ!!!-Krzyczałam z twarzą wciśniętą w poduszkę jednocześnie ściskając Ryuge z całych sił tak jakbym się bała, że ktoś mi go zaraz odbierze.
-Jestem kretynem dwa razy?-Zapytał.
-Nie.-Burknęłam w dalszym ciągu trzymając twarz w poduszce.-Jesteś kretynem do kwadratu.-Zaśmiał się.
-Jak chcesz, a teraz mi się pokaż.- Odsunął mnie od siebie i zaczął mi się uważnie przyglądać.-Wiesz-powiedział w końcu.-Już prawie zapomniałem jak wyglądasz w rozpuszczonych włosach.-Założył mi jeden z kosmyków za ucho.-Dlaczego je wiążesz? W rozpuszczonych jest ci ślicznie.
-…Głupi jesteś.-Mruknęłam, a wtedy do pokoju wpadł cały zastęp pielęgniarek i lekarzy.
W pierwszym odruchu chciałam ich wszystkich wystrzelać, ale po chwili dotarło do mnie, że oni tylko chcą nam pomóc.
Zbadali Ryuge, podali mu jakieś leki, na powrót poprzyczepiali mu te kabelki, które od siebie odczepił i kategorycznie zabronili mu ruszać się z łóżka.
Kiedy wreszcie zostawili nas samych odetchnęłam głębiej i powiedziałam:
-Mam coś dla ciebie.-Spod krzesełka, na którym spędziłam ostatnie godziny wyciągnęłam mój plecak, a z niego z kolei wyciągnęłam beżowo szare zawiniątko.-Proszę.
Ryuga spojrzał podejrzliwie na zawiniątko, a potem zaczął rwać papier.
-To tak na twój powrót do gry.-Mówiłam, kiedy oglądał po kolei białą pelerynę, koronę i to jego gigantyczne pudełko na Drago połączone z kuczerem.
-Dzięki Kell jesteś wielka. Tylko w dalszym ciągu czegoś brakuje.
-A tak.-Z szafki nocnej zgarnęłam do szczętu przepalony z jednej strony pojemnik i podałam go Ryudze, który w tym czasie zdążył już założyć swoje ulubione akcesoria teraz tyko zrobił miejsce dla L-Drago i go tam zamknął.
-Nareszcie wszystko jest na swoim miejscu.-Westchnął.
-Jesteśmy w szpitalu.-Zauważyłam.-Powinniśmy być na jakieś słonecznej plaży ewentualnie na arenie.
-Jak tylko pozwolą nam wyjść zabiorę cię na jakąś wyspę w Indonezji. Zadowolona?
-Bardzo, a teraz przesuń się pani kapitan powiedziała, że muszę dużo spać, bo inaczej umrę.-Powiedziałam kładąc się na łóżku obok Ryugi.
-Pani kapitan?-Zdziwił się.
-Później ci wszystko wyjaśnię, a teraz Gravity Destroyer.
-Wszystko już się boje.-Spojrzałam na niego ‘’obrażona’’.-Oj już dobra Gravity Destroyer.

Tydzień później

Wybrać czekoladę słodką, bardzo słodką, czy słodką w cholerę?-Zastanawiałam się stojąc przed automatem. Można spokojnie powiedzieć, że przez ostatni tydzień mieszkałam w szpitalu. Ryuga po około trzech dniach został przeniesiony z oddziału intensywnej terapii na zwykłą po urazówkę, dzięki czemu mogłam często rozmawiać z Mary. Dzięki czemu dowiedziałam się, że nie tylko ja uważam, że tej suce Maizono trzeba ukręcić łeb, a Amaimon jest słodki.
Jednak mieszkanie na tym oddziale wiązało się też z tym, że często widywałam Kyoye. Tak jak na przykład teraz.
-Jak tam ręka?-Zagadnęłam podchodząc do chłopaka, który od jakiś dwóch dni nie musi używać kul, żeby iść do ubikacji.
-Mógłbym zapytać cię o to samo.-Odparł.
-Dziesięć szwów, ale bywało gorzej.-Powiedziałam ściskając trochę mocniej kubek.
-Nerwy nie są uszkodzone...Kiedy go wypisują?-Zapytał.
-Jeszcze z tydzień....A ty?
-Jutro wychodzę.
-Zazdroszczę...-Nasza rozmowa była tak strasznie sztuczna i wymuszona, że aż bolało.
-Na całe szczęście wychodzę. Za każdym razem jak przychodzi lekarz, żeby sprawdzić czy żyje mam ochotę do niego strzelić.
-Znam to. Ja mam wrażenie, że każdy lekarz i każda pielęgniarka to seryjny morderca nasłany przez Doji'ego.
Nie odzywaliśmy się dłuższą chwilę, a gdy wreszcie znalazłam odpowiednie słowa by zacząć mój monolog Kyoya wszedł mi w słowo.
-Ja...
-Bo...Ty pierwsza.
-Nie ty.-Broniłam się.
-Kobiety mają pierwszeństwo.-Dżentelmen się znalazł.
-Dobra...Ja jestem ci wdzięczna za to, że mi pomogłeś. Nie bezpośrednio mi, ale zważywszy, że to nie miało nic wspólnego z Gingą, a mimo to brałeś w tym udział i w dodatku solidnie przez to oberwałeś mogłeś nawet przez to nie móc więcej grać...
-Dobra. Dotarło.-Oburzyłam się, bo przerwał mi mój monolog.-Nie masz, za co dziękować. Jesteśmy kwita.-Spojrzałam na niego jak na wariata.- Mniejsza. Teraz się zamknij i słuchaj.-Nie podnosił głosu, ale mówił bardzo stanowczo.-Benkei bez względu na to, co o nim myślisz jest równym gościem. Był pierwszym bleyderem, jaki wyłamał się z gangu po to by pomóc Kencie i innym dzieciakom z twojego miasta w treningach. Poza tym Łowcy Twarzy już od dawna nie istnieją, bo ich rozwiązałem. Jeśli dalej nienawidzisz swojego brata to trudno twoja sprawa, ale jemu z niewiadomych przyczyn na tobie w cholerę zależy.-Odsząkną- Powiedziałem, co miałem...Cześć.-Odwrócił się i poszedł do swojego pokoju.
-Cześć.-Odparłam i dopiłam czekoladę. Była obrzydliwie zimna.
***
Mary

-Cześć mamo... Nieeee. Wszystko w porządku....Tak jestem pewna....Czy musi się coś dziać, żeby do ciebie zadzwonić? No...no...no. Kyoya mnie dowiedził. No może wpadniemy
***
Kelly

Następnego dnia na szpitalnym korytarzu pojawił się nie, kto inny jak Benkei. Gdy tylko go zobaczyłam krew się we mnie zagotowała.
-Kyoya po ciebie zadzwonił?-Spytałam oskarżycielsko.
-Powiedział, że cię tu znajdę.-Odparł.
-Wierzysz we wszystko, co powie?-Warknęłam zaplatając ręce na piersiach.
-Kyoya nie jest kłamcą. Powie prawdę nawet, jeśli to zaboli.-Mówił z kamienną miną.
-A, co jeśli Kyoya powiedział, że jesteś nic nie wartym śmieciem i powinnam trzymać się od ciebie z daleka?-Chłopak nic nie odpowiedział tylko patrzył na mnie zszokowany.-Tak myślałam...-Podeszłam bliżej i wymierzyłam mu niezbyt bolesny cios w bok- Nie maż się. Nic takiego nie powiedział. Za to Kenta dużo mówił, o tobie, o Łowcach Twarzy, o treningu, jaki mu zafundowałeś...
-Przepraszam...Nie wiedziałam, że zabrali ci Białą...-Zaczął się rozklejać.
-Było minęło..., Ale obiecaj mi, że już nigdy nie wpakujesz się w takie bagno.
-Obiecuje.-Łzy spływały po jego policzkach całą kaskadą.
-Na mały palec?-Wyciągnęłam przed siebie rękę z wystawionym najmniejszym palcem.
-Na mały palec.- Na twarzy Benkeia walczyły emocje ostateczne wygrała przyozdobiona rzęsistymi łzami ulga.-Keeeeeeeelllllllly!-Chłopak złapał mnie i mocno przytulił.-Już nigdy nigdy nigdy nie pozwolę cię nikomu skrzywdzić! Nigdy!
-Wiem.-Mówiąc to ścisnęłam mojego brata tak mocno, że aż stęknął z bólu. (No, co? Takie tulenie, aż do bólu jest u nas rodzinne.)
Nie udowodniłam światu, że jestem lepsza od Kyoy. Nie rozbiłam gangu pająków. Prawie straciłam najlepszego przyjaciela. Gliny już wiedzą, że to ja sprawiałam im tyle problemów...Więc czemu się tak cieszę jak głupia?

Koniec...

Rozdział 80 za nami. Tak samo jak 79 wcześniejszych. Ta historia zajęła mi 207 stron zapinanych od góry do doły czcionką Calibri w rozmiarze 11 i zawierała dokładnie 102252 wyrazy. Pisałam ja przez dokładnie 20 miesięcy i 12 dni. Bardzo miło wspominam ten czas prawdopodobnie gdyby nie Bloguś i wy oszalałabym. W trakcie mojej pisaniny pojawiło się wiele wątków których na początku nie miało być jak również nie pojawiły się te które sobie zaplanowałam. Jestem wdzięczna, że wytrzymaliście zemną cały ten czas, aktywnie komentując bądź nie. To chyba wszystko co chciałam wam powiedzieć.
No to ja sie z wami żegnam.
Do następnego...sorka nie aktualne.
Cześć
Hania





Żartuje! Tak łatwo się mnie nie pozbędziecie. Faktycznie to jest już koniec, ALE pierwszego sezonu. Planuje pisać kolejny, ale, żeby to zrobić potrzebuje chwili przerwy w trakcie której będę wstawiać na bloga opowiadania poboczne, albo jakieś One shoty. Doskonale pamiętam o wszystkich złożonych przeze mnie obietnicach i zamierzam ich dotrzymać więc nie martwcie się cokolwiek wam obiecałam ja to prędzej czy później załatwię.
No to teraz na serio.
Ja się z wami żegnam, ale nie na dobre. :)
Do następnego posta.
Wasza (mam nadzieje) ulubiona posiadająca tendencje do strojenia sobie z was głupich żartów. Hania.

Dedykacja dla Oleczki nowej w świecie blogerek. ^^  Mam nadzieje, że gorąco ją przyjmiecie. 

L.B.A

Ten kto siedzi już na tym blogu dłuższy czas wie, że byłam już nominowana do tej nagrody. Z jednej strony się ciesze z nominacji a z drugiej jestem trochę zawiedziona sobą ponieważ tak wiele moich czytelniczek uważa mój blog za początkujący. :(

Przejdźmy do rzeczy:

Nominacja do Liebster Blog Award jest otrzymywana od innego blogera w ramach uznania za „dobrze wykonaną robotę”. Jest przyznawana dla blogów o mniejszej liczbie obserwatorów, więc daje możliwość ich rozpowszechnienia. Po odebraniu nagrody należy odpowiedzieć na 11 pytań otrzymanych od osoby, która Cię nominowała. Następnie Ty nominujesz 11 osób (informujesz je o tym) oraz zadajesz im 11 pytań. Nie wolno nominować bloga, który Cię nominował."- kochacie utrudniać mi zadanie prawda. Wiem, że tak. Wszyscy kochają.

Zostałam nominowana przez:

Ashara "Ashars" Tamaro

Vanesse

BIAŁY KRUK

Dark_Angel

Kendall Z

Ja: Pięć zestawów pytań...
Ryuga: Obyś tylko nie zaczęła rozkminać swojego życia bo się załamiesz.
Ja: Gdyby nie ja...
Ryuga: Wiem


Ashara "Ashars" Tamaro

1. Lubisz żelki?
Tak.
2. Gdy byś została Bilarderem to co byś kupiła?
Wyspę z willą która posiada baterie słoneczne (żebym nie musiała płacić rachunków) ogromny basen, plazmę, bibliotekę i ogród. Jak już będę miała wyspę i dom to zabiorę moją BFF do Japonii na Colpasty oczywiście w najbardziej  dopracowanych strojach psychicznych morderców.
3. Twój autorytet wśród blogerów?
Tak mam.
4. Jak zabijasz nudę?
Zwykle ogłuszenie klawiaturą i zadźganie ołówkiem wystarcza.
5. Ulubiona piosenka?
To będzie chyba ''Wehikuł czasu'' Dżemu
6. Ulubiony film?
''Dlaczego nie'' i filmu uniwersum Marvela. Tak uwielbiam oglądać filmy z super bohaterami.
7. Ulubiony przedmiot w szkolę?
Odwołany.
8. Czego nie znosisz w ludziach?
...Ludzi.
9. Lubisz pianki?
Nie.
10. Optymistka, pesymistka czy pół na pół?
Optymistyczna realistka.
11. J.polski czy matematyka?
Chyba o zgrozo matematyka.

Vanessa

1) Ulubiona książka
"Wierni wrogowie" Olgi Gromyko  gorąco polecam.
2) Ulubiona potrawa/deser?
Tosty z serem.
3) W czym jesteś dobra w czym nie?
Jestem nie wiem w czym jestem dobra. Wiem za to w czym jestem zła. Nie umiem gotować i zgaszać światła z wyskoku i jestem dyslektykiem. Nienawidzę wszystkich swoich słabości i jeśli ktokolwiek je wypomina.
4) Co robisz jak nie piszesz?
Myśle, czytam, słucham piosenek, oglądam filmy.
Ryuga: Uczysz się.
Ja; Tak jasne.
5) Ulubiony cytat z którym się utożsamiasz?
Yyyyyyyyyyy
Ryuga: Koniec cytatu.
Ja;*morduje wzrokiem* Nie mam cytatu z który bym się utożsamiała. :(
6) Co motywuje cię do działania?
Ostatnia chwila.
7) Zmieniłabyś swoje imię? Jeśli tak to na jakie?
Nie.
8) Jakie miasta/kraje chciałabyś zwiedzić?
Wszystkie.
9) Jakie zalety z prowadzenia bloga odczuwasz?
Kontakt z ludźmi, mnóstwo pozytywnej energii, ćwiczę też moja ortografie,
10) Masz zwierzaka? Jeśli tak to jakiego a jeśli nie to czy chciałabyś mieć?
Mam dwa koty. Kicie i Betty.
11) [i standardowe pytanie] Czemu zaczęłaś pisać bloga?

Musze to znowu powtarzać?

Ryuga: Nie.

Tsubasa; Tak.

Ryuga: Zabił cie ktoś kiedyś?

Tsubasa;...

Ryuga: No właśnie.

Ja:  No więc. Każdy wie jak skończył się trzeci sezon Beyblade. Moją najlepsza przyjaciółkę bardzo to przybiło, A w kwestii przyjaciół Kelly jest moja dokładną kopią. jeśli mi na kimś zależy zrobię dla tego kogoś wszystko i jeszcze więcej. Więc gdy widziałam jak siedziała smutna na podłodze w moim pokoju z laptopem na kolanach i oglądała walkę tego tego tego AAAAAAAAAAAAAAA!!!!!! NIENAWIDZĘ GO! 

Tsubasa: Spokojnie. Już po wszystkim.

Ja: Jestem bardzo spokojna. Więc gdy gdy to zobaczyłam postanowiłam go wskrzesić. No i tak narodziła się Kelly, Mary, Ines i Bloguś.

BIAŁY KRUK

1) 10 top zespołów/wykonawców?

Nie potrafię ułożyć takiej listy.

2) 5 top filmów?

Nie potrafię ułożyć takiej listy.

3) Ulubiona książka?

"Wierni wrogowie" Olgi Gromyko  gorąco polecam.

4) Co chcesz zmienić?

Świat.

5) Czy masz jakieś przyzwyczajenie. Jeśli tak to jakie?

Przez ostatnie 1,5 roku codziennie piłam sok marchewkowy...Teraz jestem żółta wiec muszę go odstawić. Poza tym raz na tydzień bazgrole głupoty wrzucam je do internetu i patrze jakie wywierają one na was emocje. 

6) Czy nie wydaje ci się, że zbyt szybko wszystko się zmienia?

Świat sie zmienia, moje otoczenie się zmienia, natura się zmienia, prawie wszystko sie zmienia, ale nie uważam, żeby to działo sie to za szybko. Może dlatego, że mam takie swoje stałe nie zmienne rzeczy takie jak na przykład ulubione książki których fabułę dobrze znam i nie zaskoczy mnie już ona nigdy więcej bo znam ją na wylot. Kochana niezmienna rzecz pomagająca znaleźć jakiś punkt odniesienia w pędzącym na łeb na szyje świecie. 

7) 5 ulubionych cytatów?

Coście się ta uparły na te cytaty? Nie mam cytatów mam takie sentencje które czasem lubię czytać ale to nie są cytaty a jeśli nawet to nie wiem z kogo.

8) Ulubiony słodycz?

Czekolada, A tak oprócz to truskawkowe chrupki Flipsy jadłam je tonami jak byłam mała. ^^ 

9) Ulubiona postać z książki, anime, filmu?

Yyyyyyyyyyyyyy potrafię wybrać postać którą najbardziej lubię z jednej serii, drużyny, mam ulubiona postać uniwersum Marvela, mam ulubioną postać z Beyblade, mam ulubioną postać z Kuroko no Basket, mam ulubiona postać z każdej filmu i każdej animy jaką oglądałam, ale z tych wszystkich postaci nie wybiorę jednej. :( Pod groźbą zabicia wszystkich których kocham powiedziała by, że to Ryuga.

10) Bohater filmu/książki/anime z którym się utożsamiasz?

Jeden? Potrafię się utożsamić z każdym. Ponoć nie jestem empatyczna, co z definicji jest zdolnością do utożsamiania się z każdym i rozumienie jego poglądów i czynów ja to potrafię, ale nie wszystkie toleruje. 

11) Jaka piosenka cię opisuje?

Nie wiem. Nie potrafię się opisać. Dlatego, że po pierwsze wątpię w swój obiektywizm, a po drugie jedna piosenka minę nie o piszę, ale jak chcecie to możecie spróbować. 

Dark_Angel

1. Największe marzenie?

Pokój na świecie.

2. Chciałaś kiedyś rzucić wszystko i uciec gdzieś daleko?

Kiedy jestem w lesie i sama najlepiej wieczorem mam ochotę biec i biec i biec i biec dopóki nie zabraknie mi tchu, ale jeżeli pytasz o to czy chciałam rzucić w cholerę moje życie to nie. Możecie uznać mnie za wariatkę, ale mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że jestem szczęśliwa, naprawdę szczęśliwa, jak dziecko szczęśliwa. 

3. Ulubiona piosenka? :D

''Wehikuł czasu'' Dżemu

4. Cechy jakie najbardziej w sobie cenisz?

Upór, opanowanie, odwagę, pogodę ducha i serio myśleliście że to wszystko mam? Ma to w jakimś stopniu to oczywiste, ale zdarza mi sie odpuścić, drzeć jak głupia bo ktoś tam powiedział komuś tam że jest głupi,  

5. Jak wpadłaś na pomysł by stworzyć takie a nie inne  postacie?

Postacie z mojego bloga są tworzone na podstawie osób z mojego otoczenia, lub moich nastrojów np: Alex to ucieleśnienie mnie jako milutkiej niegroźnej dziewczynki idealnej przyjaciółki która może w każdej chwili zmienić się w wyrachowana sukę która na ciebie naklnie,  na wrzeszczy i zmiesza cie z błotem. 

Celest to ja i moje zapędy naukowe. Obiecuje wam kiedyś po świecie będą biegać moje śliczne zmutowane dzieci, a ja będę miała ogon skrzela, szpony, skrzydła, bielutki kitel i ochronne okulary. ^^

Mary i Ines to z kolei moje przyjaciółki którym bardzo często wiercę brzuch o to co by zrobiły w danej sytuacji.  

6. Ulubiony sport?

Koszykówka i pływanie. 

7. Pierwsze świadome anime?

Danganronpa

8. Jakich ludzi nie lubisz?

Żywych.

9.  Czy jest takie wydarzenie,które chętnie byś powtórzyła? Jeśli tak to jakie?

Jest takie nawet kilka, ale nie wiem czy chcę je ze szczegółami wyciągać. Powiem tyle, że pewnego po południa tej jesieni z moją BFF poszłam w pewne miejsce ściśle tajne łamane przez nie wiem. siedziałyśmy tam sobie we dwie jadłyśmy chipsy i orzechowe Marco, piłyśmy sok marchewkowy i gadałyśmy sobie tak porostu. Świeciło słońce, ptaki śpiewały tak to mogło by się powtórzyć. 

10.Co robisz gdy ci się nudzi?

Ja się nie nudzę. Nuda zabija. Jest złem. trzeba ją zniszczyć.

Kelly: ktoś mnie wołał?

Mary: Ty chciała byś być złem, a Kell

11.Wymarzony prezent na urodziny?

Pokój na świecie. 

Kendall Z

1. Ile masz lat ?

Kobiety się o wiek nie pyta.

2. Ulubione zwierzątko ?

Kocham koty.

3. Czemu piszesz blog ?

Jak wy odpowiedzi na pytanie Vanesssy

4. Kim chciałabyś być w przyszłości ?

Zostanę chemikiem, ale jakby się udało to chciała bym być pisarką. Tylko wiecie ktoś musiał  by chcieć mnie wydać i ktoś musiał by chcieć to czytać.  

5. Masz trzy życzenia. Jak będą one brzmiały ?

1 Na świecie ma panować szczęście, pokój i dostatek. Zero wojen konfliktów, głodu i chorób, ale ludzie dalej muszą istnieć.
Dwa pozostałe sobie zostawię na czarną godzinę jakbym coś przeoczyła w poprzednim.  

6. Ulubiony film ?
"Dlaczego nie" i filmu uniwersum Marvela. 

7. Nienawidzisz....?
To wbrew pozorom bardzo trudne pytanie. Ponieważ nie mam zielonego pojęcia których rzeczy nie znoszę których nie lubię których nie toleruje, a których nienawidzę.  Dlatego wymienię parę rzeczy, zjawisk, typów ludzi itp. którym radze się do mnie nie zbliżać: fałszywych ludzi, ludzi przez których płakał ktoś na kim mi zależy, koloru różowego, pestek w arbuzie, kiedy kończę świetną książkę, albo anime, kiedy nie mam pomysłów co dalej napisać, płakać, Rago, ludzi którzy zabija zwierzęta tylko po to by sobie urządzić sale śmierci,...
Kelly: Hania.
Hania: Co?
Kelly: Są jeszcze inne pytania.

Hania: A tak sory.

8. Czy mogłabyś oddać życie za najbliższą ci osobę ?
Myślę, że tak, ale nigdy nie możem być stuprocentowo pewni swojego zachowania w danej stuacji dopóki się w niej nie znajdziemy.

9. Ulubiony kolor ?
Czerwony. 

10. Kiedy ci się nudzi co robisz ?
Zabijam...nudę bo ona jest złem.

11. Czy byłabyś w stanie skoczyć z 12 metrów do wody ?
Jak w pytaniu nr. 8.

No to teraz wiecie o mnie trochę więcej niż pół godziny więcej.

Nie czytam wielu blogów, a te na które zaglądam mnie nominowały więc za nic nie uzbieram pełnej jedenastki góra trójkę.
Nominuje:
Oleczke http://leviandhissecondchance.blogspot.com/2016/03/prolog.html?m=1
Shadow Girl
Alissie
Wszystkie trzy prowadziły kiedyś blogi które teraz są albo wieszone albo usunięte więc w ramach kopa do działania każe im napisać posta z odpowiedziami na moje pytania.

1. Jak zaczęła się twoja przygoda z pisaniem?
2. Gdy byś miała się opisać tytułem piosenki jak on by brzmiał?
3. Lubisz czytać. Jeśli tak gatunek proszę.
4. Jakie słodycze lubisz najbardziej?
5. Gdzie byś chciała pojechać na wakacje marzeń?
6. Czy planujesz dalej pisać swojego bloga?
7. Jaki jest twój ulubiony film?
8. Gdy byś mogła spełnić jedno swoje życzenie to o co byś zrobiła?
9. Koniec świata za godzinę co robisz?
10. Psy czy koty?
11. Jaki jest twój ulubiony kolor?