Rozdział 57

Ines

Deszcz bębni o szyby pociągu który sunie po szynach do celu naszej podróży. Co trochę burza daje o sobie znać donośnym grzmotem lub błyskiem światła.

Mimo to Mary najspokojniej w świecie śpi oparta  moje ramie. Ufa Kelly czy jest pewna, że ja obronie ją w razie konieczności…a może jedno i drugie. Spojrzałam na moją drugą towarzyszkę podróży łamane przez zło konieczne. Nie zachowuje się tak jak zwykle. O ile mogę się pokusić o nazwanie ostatnich dni mianem zwykłych. Na pierwszy rzut oka nic szczególnego Kelly jak Kelly, ale kiedy przyjrzałam się jej troszeczkę dokładniej oprócz długich paznokci z których miejscami odprysk pomarańczowy lakier, wyblakłej jeansowej kurtki zauważyłam, że niebiesko-włosa siedzi jak na szpilkach w każdej chwili gotowa by zareagować. Przypomniałam sobie reakcje Kelly kiedy ta zamaskowana dziewczyna wyciągnęła bat oraz kiedy dowiedziała się, że to Madoka ją poraziła doprowadzając do jej schwytania.

-Ten pociąg jest zabezpieczony przed uderzeniem pioruna.-powiedziałam przekręcając stronę w mandze która akurat czytałam.

-Wiem.-odparła krótko.

Dobrze. Czyli nie oto chodzi. Kelly z jakiegoś powodu boi się prądu. Boi się, ale to nie dlatego zachowuje się dziwnie. Zaczęła zachowywać się podejrzanie już wczorajszej nocy. Od momentu w którym wspomniałam o wyjeździe do tej całej wioski.

-Czy w wiosce Koma jest coś na co powinnyśmy uważać?-spytałam pozornie znudzonym głosem.

-„My”?-spytała z udawanym zdziwieniem.

-Tak.-odparłam niezbyt dając po sobie poznać, że w ogóle interesują mnie jej reakcje na to co mówię chociaż w rzeczywistości monitorowałam wszystko każdą nawet najmniejsza zmianę.

-Najpierw mi rozkazujesz, a teraz mówisz o naszej trójce jak o jednym.

-I co w związku z tym?-spytałam notując w pamięci jej zgrabną zmianę tematu.

-Nic szczególnego.-uśmiechnęła się fałszywie i dodała-Po prostu stwierdzam fakty.

Odpowiedziałam uśmiechem i wróciłam do czytania mangi. Zapadła bardzo nieprzyjemna cisza. Atmosfera w przedziale była tak gęsta, że dało się ją kroić nożem. Przebiegłam wzrokiem kilka obrazków, ale zrozumienie o co w nich chodziło to już inna sprawa. Mary poruszyła się niespokojnie po czym wydała z siebie długie westchnienie i zsunęła się z mojego ramienia na kolana. Kelly postanowiła wykorzystać tę delikatną zmianę sytuacji.

-Kiedy już dotrzemy na miejsce powinnyśmy z naleźć chłopaka o imieniu Hyoma. On zaprowadzi nas do wioski.-umilkła na chwile.- O ile go do tego przekonasz.

Styl Kelly powiedzieć to co trzeba, a potem dodać coś po czym człowiekowi osuwa się grunt pod nogami. No chyba, że akurat rozmawia zemną.

-Możesz być spokojna ten cały Hyoma nie będzie miał wyboru.-na twarz Kelly wpełzł podstępny uśmiech.

-Zaczynam doceniać to, że jesteś po mojej stronie.-odpowiedziałam uśmiechem i powoli przeniosłam wzrok z Kelly z powrotem na mange

-To dobrze, że to doceniasz nie wiem jak długo będziesz mgła się tym cieszyć.

Burza ustała, ale chmury nie znikły świat w dalszym ciągu był szary i ponury. Krajobraz za oknem stopniowo się zmieniał stając się coraz bardziej górzysty. Momentami kiedy jechaliśmy mostami miałam wrażenie, że zaraz cały pociąg runie w dół i roztrzaska się o skały. Wesoła wizja prawda. Mniejsza z tym kiedy pociąg zatrzymał się na czymś co przystankiem było tylko z nazwy Kelly stwierdziła, że to nasz przystanek po czym wstała i ruszyła w stronę wyjścia. Mary która obudziła się kilka przystanków temu wzruszyła ramionami i poszła za niebiesko-włosom.

Zanim wysiadłam z pociągu spytałam jeszcze konduktora czy to aby na pewno dobry przystanek na co on odpowiedział:

-To ostatni przystanek na tej trasie za 15 minut zawracamy więc, albo kupi panienka nowy bilet, albo wysiądzie tutaj.-posłałam mu spojrzenie od którego powinien paść na miejscu trupem i ruszyłam w stronę moich sojuszniczek.

-No i co miły pan konduktor wskazał ci drogę do wioski?- niby czysta żałośliwość niby jadowity uśmieszek, ale o nie to samo coś ewidentnie jest na rzeczy.

-Nie.-odparłam krótko obojętnym tonem poprawiając plecak na ramionach.

-Dobra idziemy do tej całej wioski i wyciągamy stamtąd Madoke za włosy.-powiedziała Mary wchodząc do lasu.

-Powinnyśmy najpierw znaleźć Hyome.-powiedziała Kelly.

-Kogo?

-Hyome mieszka w wiosce Koma i często szlaja się  po lesie.-powiedziała Kelly odwracając wzrok w stronę lasu.-Nie powinnyśmy go długo szukać.

-W takim razie nie ma na co czekać.-stwierdziła Mary włożyła sobie słuchawki w uszy i ruszyła przed siebie.

O co ci chodzi Kelly? Kim jest dla ciebie Hyoma? I przede wszystkim co się tam stało?

Szłyśmy równym marszem patrzą w czubki swoich butów. Podziwianie widoków w tracie drogi górskim szlakiem jest niemożliwe.

Gdybym spróbowała od razu wybiła bym sobie zęby.

-Idziecie czy nie?-spytała Kelly patrząc na nas z mam nadzieje szczytu góry.

-Nie.-warknęła Mary przysiadając na jednym z ogromnych kamieni które tworzyły prowizoryczne schody.

-Tutaj jest polanka możemy zrobić na niej postój…jeśli chcecie.-ona się o nas martwi czy chce opóźnić dotarcie na miejsce.

-Chcemy.- stwierdziła Mary podnosząc się z ziemi i otrzepując się z różnych paprochów które się do niej przykleiły.

Kiwnęłam głową i przeszłam ostatnie parę kroków które dzieliły mnie od Kelly. Kiedy miałam pokonać ostatni „schodek” wysokości około pół metra niebieskowłosa bleyderka wykonała niespokojny ruch ręką po czym szybko się odwróciła i ruszyła przed siebie. Spojrzałam za siebie w nadziei, że kogoś tam zobaczę. Niestety, albo stety nikogo nie zauważyłam. Wgramoliłam się na ostatni schodek i dołączyłam do dziewczyn które siedziały sobie na kamieniach

-Dalej szlak się rozdziela.-stwierdziła Mary.-Któraś z was ma pomysł którędy dalej iść?

-Wioski Koma niema na żadnej mapie, a tych drużek nie da się nazwać szlakami.-powiedziałam i  odczekałam chwile, żeby moje towarzyszki to przyswoiły.- Mamy dwie opcje zaczekać tutaj w nadziei, że przyjaciel Kelly sam nas znajdzie.

-W takim razie- zło konieczne podniosło swoje cztery litery z ziemi-idziemy w prawo czy w lewo?

-Dlaczego nie chcesz zaczekać?-spytała Mary.

-Nie mam ochoty czekać, aż Hyoma raczy tu przyjść.-warknęła zaciskając dłoń na swoim ramieniu.

Nie mówisz nam całej prawdy. Kręcisz kotku, a ja tego nie lubię i zamierzam się dowiedzieć co przede mną ukrywasz.

Rozdział 57 za nami, a następny już się pisze. Jak możecie zauważyć nie pisanie mi nie wychodzi. Wiecie ostatnio oglądam dużo filmów z super bohaterami i tak patrze na pelerynę Ryugi i chce żebyście dopasowali postacie z tego bloga do super bohaterów i super złoczyńców. Nie muszą być wszyscy tylko ci którzy wam przyjdą do głowy, a i jeszcze jedno. Napiszcie w komentarzach jak chcieli byście (jako moi czytelnicy) być nazywani. Podajcie propozycje a ja zrobię z nich ankietę.

No to ja się z wami żegnam.

Do następnego posta.

Hania

Rozdział 56

Kelly

Drzwi zamknęły się za moimi wspólniczkami i dobrze niech się szykują bo ja nie mam zamiaru się nimi zajmować.

Westchnęłam głęboko i przekręciłam się na drugi bok.

-Kelly.-zaczęła Kelsi mówiąc do moich pleców.

-Co jest?-spytałam siadając i podkurczając nogi średnio zadowolona tym, że nie daje mi odpocząć.

-Dzisiaj dostałam to o co mnie prosiłaś.-podała mi szarą paczkę wielkości pudełka po butach.

-Dzięki jestem twoją dłużniczką.-powiedziałam pakując paczkę do plecaka.

-Jeszcze mi się jakoś odwdzięczysz.

Obym nigdy nie miała okazji. Kelsi to świetna dziewczyna i naprawdę z całego serca życzę jej, żeby nigdy nie musiała nikogo prosić o pomoc.

-Szykuje się niezła rozróba.-blondynka przerwała niezręczna cisze.

-Tak. Rozróba będzie niezła powiedziałam patrząc przez okno. Było już ciemno i wszyscy porządni ludzie siedzieli już w domach.

-Jeśli będziecie potrzebowały jakiegoś wsparcia to wal do mnie jak w dym. Doji musi dostać za swoje.-zaśmiałam się pod nosem.

-Zapamiętam…Wiesz chyba wrócę do mieszkania.-powiedziałam wstając.

-Spoko w końcu będę spać spokojnie.-uśmiechnęła się szeroko.

-Oj bez przesady nie gadam przez sen, aż tak głośno.

Zabrałam swoje graty i jako ja nie Betty wyszłam na miasto. Trochę dziwnie tak chodzić nocą po ulicach. Zwykle skacze po dachach i bawię się w ziemia to lawa.

Minęłam kolejny ciemny zaułek w który niebyło niczego co mogło by powstrzymać mnie przed powrotem do mieszkania. Zimny wiatr szarpnął moim ubraniem. Zgarbiłam się chowając głowę pomiędzy ramionami i przyspieszyłam kroku. Kiedy znalazłam się przed drzwiami naszego mieszkania i przekręciłam klucz w zamku zawahałam się.

Okey Kelly. Dobrze wiesz co tam jest krew, szkło, kawałki rozwalonego stołu i od cholery złych wspomnień. Wypuściłam powietrze z płuc i nacisnęłam klamkę.

W mieszkaniu było duszno i śmierdziało stęchłym jedzeniem oraz już od tygodnia nie wyrzucanymi śmieciami. Wyglądu mieszkania nie poprawiały plamy krwi i  szklany stół w kawałkach.

-Dobra samo się nie ogarnie.-powiedziałam rzucając plecak na kanapę która uniknęła jakiś większych obrażeń z cyklu plamy krwi lub rozcięcia.

Otworzyłam okno. Powietrze jakie natychmiast wypełniło salon niebyło morską bryzą (łagodnie rzecz ujmując), ale trochę pomogło. Wyjęłam z szafki worek na śmieci i wrzuciłam do niego wszystko co nie spełniało już swojej funkcji. Segregacją odpadów będę się martwić jak już uwolnię Ryuge.

Kiedy śmieci były tam gdzie ich miejsce-w kontenerze obok bloku –zajęłam się zmywaniem plam krwi z podłogi.

No co? Jak już wrócę tu z Ryugą nie możemy zastać tu syfu.

Po wyrzuceniu śmieci, sprzątnięciu podłogi, zjedzeniu bardzo później kolacji i półgodzinnym prysznicu nie zostało mi nic innego jak sprawdzenie mojego bagażu. Usiadłam na kapie, położyłam sobie plecak na kolanach, westchnęłam głęboko tak jakbym chciała sobie przypomnieć jak się oddycha, otworzyłam jedną z wielu kieszeni i wyjęłam z niej paczkę od Kelsi. Rozerwałam szary papier którym była owinięta i wreszcie moim oczom ukazała się jej cenna zawartość.

Nowiutka błyszcząca korona i ulubiony „dodatek” Ryugi połączenie kuczera i pojemnika do przetrzymywania największego sk*rwiela tego świata- L Drago.

Podniosłam koronę do światła. Małe czerwone oczka smoka błysnęły i przez chwile miałam wrażenie, że razem z nimi ożywa cały smok.

 Podeszłam do szafy i wyjęłam z niej białą pelerynę taką samą jak kiedyś nosił Ryuga i położyłam na kanapie razem z resztą rzeczy.

-No Biała. Teraz mamy wszystko.-powiedziałam wyjmując mojego bey’a i ściskając go w dłoni.

 -Nya.-na parapecie pośród ciemności błysnęły żółte kocie oczy.

-Cześć Betty. Trochę minęło odkąd się ostatnio widziałyśmy. Czarna jak noc kotka spojrzała na rzeczy porozwalane na  kanapie i przekręciła swoją małą główkę.-Dzisiaj Kelsi dała mi resztę gratów. Mamy już wszystko jak tylko uwolnię Ryuge wszystko znowu będzie takie jak dawniej.

-A jak się nie uda? – „spytała” kotka drapiąc się za uchem.

-Weź nawet tak nie myśl.-powiedziałam przyciągając sobie kolana pod brodę.-Albo go uwolnię…

-Wiem, wiem, albo zginiesz próbując.-dokończyła za minie Betty przeskakując z parapetu na oparcie kanapy.-uparte z ciebie ustrojstwo.

-Mała, pyskata, uparta, opryskliwa, wredna i ty się dziwisz, że mogę zrobić wszystko dla człowieka który lubi mnie taką jaka jestem.-powiedziałam żartobliwym tonem gładząc materiał płaszcza.

-Tylko mi się tu nie rozklejaj.-Betty złapała jeden z moich wiecznie sterczących kucyków i zaczęła go gryźć jakby to on był winny całemu złu tego świata, albo przynajmniej istnieniu psów które tak bardzo lubiła denerwować.

-Przecier wiesz, że ja nie płaczę.-rozprostowałam nogi, wyplątałam kotkę ze splatanych włosów i położyłam ją sobie na kolanach.-po prostu… no żesz k*rwa tęsknie za tym kretynem z żółwią twarzą!

-No weź masz przecież mnie.-„powiedziała” kotka ocierając główką o moją rękę.

-Betty nie dobijaj leżącego.-dla dodania dramaturgii mojej wypowiedzi położyłam się na kanapie.

Kiedy tylko się ruszyłam Betty zeskoczyła mi z kolan i usiadła na podłodze zostawiając na moich nogach uczucie chłodu.

-Głupi kot.-burknęłam kiedy przez moje ciało przebiegły dreszcze.-Teraz nie pozbędę się tego głupiego uczucia.

Burknęłam kilka równie bezsensownych co a wykonalnych gróźb pod adresem kotki (średnio się tym przejęła) i z powrotem podniosłam się do pozycji siedzącej.

-Phhhhhhyyyyy.-prychnęłam dopełniając obraz osoby która już od dawna powinna posiadać zaświadczenie o niepoczytalności i zostać umieszczona w zakładzie zamkniętym. Swoją droga każdy po spędzeniu paru minut w towarzystwie Drago kwalifikuje się do zamknięcia w  takim zakładzie.

-No to co teraz?-spytałam przeczesując palcami włosy. Powinnam je rozpuścić. To ponoć niezdrowo spać w związanych włosach.

-Mnie nie pytaj.-powiedziała kotka czyszcząc swoje futerko.-Ja na twoim miejsc bym się po prostu przespała.

-To dobry plan.-powiedziałam rozpuszczając włosy i kręcąc głową na lewo i prawo żeby moje włosy ułożyły się w coś innego niż szopa przypominająca fryzurę Sonika.

Podniosłam się z kanapy i trochę chwiejnym krokiem ruszyłam w stronę lustra by ocenić efekt końcowy. Daleko mi było do ideału, żebym wyglądała dobrze trzeba było by mi zakryć twarz. W sumie to da się zrobić.

Wciągnęłam z plecaka maskę i założyłam ją nie przejmując się układaniem włosów pod maską zostawiłam je tak jak leżały i spojrzałam w lustro z którego spoglądała na mnie blada postać z łobuzerskim uśmieszkiem i spojrzeniem osoby która zaraz zrobi coś strasznego mi i wszystkim których kocham. Jak ja się cieszę, że ją jedną na sto procent mam po swojej stronie.

-Nie martw się Ryuga-powiedziałam podchodząc do okna  patrząc w niebo- już niedługo przyjdziemy po ciebie i nikt nas nie zatrzyma.

Niebo przecięła błyskawica zapowiadająca solidną burze.

Mary

Budzik zadzwonił niespodziewanie i rozdarł na pół kruchą cisze.

-Maaaaaaaaaaaammmmmmoooooooo jak mnie łeb boli. Przecież nie wypiłam, aż tyle. Żebym tylko miała w domu umeboshi*. - pomyślałam bardzo powoli schodząc z łóżka.

Używając ręki jako podpórki dla pulsującej bólem głowy udało mi się dotrzeć do kuchni. Na ślepo patrząc w ziemię, a dokładnie na odpływ w zlewie próbowałam odszukać słoik z moimi ukochanymi owocami.

Po paru chwilach i pięciokrotnym odnalezieniu solniczki wnerwiona jak jeszcze nigdy podniosłam głowę iiii zwróciłam do zlewu. Lżejsza o moja wczorajszą kolacje i sporą część obiadu znalazłam słoik którego tak potrzebowałam. Zaparzyłam zieloną herbatę która na szczęście stała na bufecie. Połknęłam trzy zgniło-pomarańczowe owoce naraz i popiłam herbatą. Spojrzałam na zegarek- piąta, może jakimś cudem uda mi się zdążyć na pociąg.

Mieszkanie na obrzeżach miasta ma swoje zalety, ale czasami mam tego dosyć. Po zastosowaniu tych starych japońskich metod pozbywania się kaca poszłam się wykapać gratulując sobie w myślach, że spakowałam się wczoraj.

Ciekawe czy gdzieś po drodze uda mi się kupić jakieś śniadanie. Powinnam na wszelki wypadek zjeść zupę miso. Bo kac może jeszcze dać o sobie znać.

Matko.

Mary. Nie masz innych problemów tylko co zjeść na śniadanie? Jestem pod wrażeniem powinnaś częściej mieć kaca szczęśliwsza jesteś.

Wyszłam z mieszkania. Przywołałam  windę (jak Anglia głowę Rosi), zjechałam na parter i dopiero wtedy burza postanowiła dać osobie znać, a ja oczywiście nie miałam nawet głupiej parasolki.

Niema to jak dobrze zacząć dzień.

Dobra jak się wrócę to nie zdążę na pociąg i Ines nie zabije.

No dalej Mary. Przecież lubisz burze.

Nie tylko lubię burze. Ona napawa mnie takim dziwnym uczuciem, tak jakby mnie woła, im bardziej rozszalały jest wiatr im bardziej grzmi i wieje, tym bardziej mam ochotę wybiec z domu, uciec gdzieś i móc krzyczeć z radości. Bo tłumie w sobie krzyki, a burza to dla mnie niejaki zew wolności...

Wybiegłam na chodnik i zmuszając ludzi do schodzenia mi z drobi biegłam na dworzec główny. Zbyt dużego odcinka nie przebiegłam-dzięki moja kondycjo i masakrujący głowę bólu- ale udało mi się dostać na przystanek autobusowy. W autobusie mimo wczesnej godziny ścisk jak zwykle jakimś cudem udało mi się usiąść.
W milczeniu-bo niby do kogo miała bym się tam odezwać-dojechałam na dworzec główny. Zatrzymałam się przy pomniku „wiernego psa”. Cudna historia szkoda, że ze smutnym końcem.

Hachikō codziennie odprowadzał swojego pana, gdy ten wychodził do pracy i czekał na niego wieczorami na pobliskiej stacji. Pewnego dnia właściciel psa zmarł nagle w miejscu pracy. Hachikō nadal codziennie czekał na niego na stacji, pojawiając się tam przed przyjazdem wieczornego pociągu przez następne 10 lat. Dzięki oddaniu, jakie Hachikō okazywał swojemu zmarłemu panu, nadano mu przydomek "wiernego psa”. Szkoda, że psy mają w sobie więcej wiary w ludzi niż zdrowego rozsądku, ale co poradzisz nadzieja umiera ostatnia.

-No nareszcie jesteś.-głos Ines wyrwał mnie z zamyślenia-choć szybko pod dach bo do reszty przemokniesz.

-Cześć Ines. Długo na mnie czekałaś? Za ile mamy pociąg?-spylałam idąc stronę mojej przyjaciółki

-Za chwile o ile burza go niepóźni.-odezwała się siedząca na jednym w wielu siedzeń dla pasażerów oczekujących na pociąg Kelly strzepując krople deszczu ze swojego plecaka.

-Nie czekałam długo, ale jeszcze chwila i była byś spóźniona.-odparła Ines.

-Dobra pogadacie sobie w przedziale.-warknęła Kelly ruszając swoje cztery litery z siedziska i ruszając w stronę właściwego (mam nadzieje) peronu.

-Może trochę grzeczniej co?-zasugerowałam ruszając za nią.

-Nie będę cię uświadamiać co się działo kiedy ostatnio ktoś zwracał mi uwagę w ten sposób.-odparła nawet się do mnie nie odwracając. Spiorunowałam wzrokiem jej plecy i wściekłam po raz kolejny. Jaka ona jest szczupła.

-Jak tam głowa?- spytała mary spychając moje myśli na inny tor.

-Boli jak diabli, a co aż tak bardzo widać, że jestem na kacu?

-Nie po prostu dobrze cię znam. W końcu szlajamy się po tym świecie razem już jakiś czas.

-Pięć lat.

Wsiadłyśmy do pociągu na cale szczęście znalazłyśmy pusty przedział, a właściwie Kelly znalazła. Cały czas szła parę kroków przed nami na tyle daleko, żeby nie mogła usłyszeć  naszej rozmowy. W ogóle zachowywała się inaczej niż zwykle. Nie żeby przeszkadzał mi brak normalnej - czyli wnerwiającej do granic możliwości – Kelly, po prostu tym razem chce załatwić bez żadnych niespodzianek.

Głowa zakuła mnie niemiłosiernie oparłam się więc wygodnie o ramie Ines i przymknęłam oczy. Deszcz bębniący o szybę i szum pociągu sunącego po szynach stopniowo mnie uśpił.

Ryuga: HAAAANNNIIIIIAAAAAAA!!!!!!!

Ja: Phahahahahahah zaraz zginę hahahahah!!!! *próbuje się wyczołgać z pokoju tarzając ze śmiechu*

Rozdział 56 za nami. Powiem wam tak bardzo się ciesze, że dodaje ten rozdział bo jak widzę mój ostatni post to mi się chce rzygać.  Kiedy to pisałam wydawało i się, że jest nawet śmieszne, ale teraz jak na to patrze, aż mnie nosi, żeby to usnąć. Przepraszam, że musieliście  to czytać. Dobra dosyć tej samokrytyki bo w depresje wpadnę. Ryż  preparowany jest uzależniający, Kelly nie jest sobą, a Mary ma kaca. Wszystko jest na dobrej drodze, a właściwie dobrych torach   *ta bum tssy* taki suchar.
Mam nadzieje, ze nie umrzecie beze mnie z nudów. Bo jak wiecie albo nie wyjeżdżam na wakacje w góry i nie będzie mnie w internetach, ale spokojnie zabieram ze sobą laptop wiec jak tylko będę miała czas spróbuje coś napisać, a tak z innej beczki wiecie co jest dla mnie dziwne jak nie wiem co? System dodawania do obserwujących. człowiek naciska ten przycisk "dołącz do tej witryny",a tu wyskakuje takie male okienko myśli człowiek, że reklama to wyłącza i dalej ma problem. Ja trzy razy wyłączyłam to okienko zanim się zorientowałam, że tam trzeba wybrać z jakiej witryny chcesz się zalogować. Głupia jestem co nie? (Jak powiecie tak zabije :))
No to ja się z wami żegnam.
Do następnego posta.
Hania.

Ps. Tutaj link    do świetnego amv przy którym pisałam ten rozdział. Polecam ^^

*marynowane bardzo słone śliwki. Łagodzą skutki picia u Japończyków.

Dzień z Bleyerami

Dodaje wam relacje z dnia sportu w mojej szkole na który razem zemną poszli niektórzy chłopaki z dobrze wam znane animy Beyblade. To jest takie zastępstwo za dzisiejszy rozdział którego nie udało mi się skończyć. 

Ryuga: Dobijcie mnie. Musiałaś ustawiać budzik na 5:30? I tak zwlekłaś się z łóżka dopiero o  6…

Ja: Shut the f*ack up i pomóż mi zalesić drugi but. *biega po całym domu w pośpiechu szukając różnych rzeczy* Spóźnię się spóźnię się

Tsubasa: Podziękujmy wspólnie Kyoy. Musiałeś oglądać tego liv’a?

Kyoya: Tak. Jak sama nazwa wskazuje to było na żywo. Po za tym to był pomysł Hani nie mój.

Ja: Tak jak zwykle moja wina… widzieliście gdzieś moje spodnie?

Chłopaki: *  facepalm i wskazują krzesło z całym stosem świeżo wypranych wyprasowanych i złożonych ubrań*

Ja: A tak dzięki. :D

Na całe szczęście tata podwozi mnie na przystanek bo inaczej bym się spóźniła.

Ryuga: Muzyki nie posłuchamy bo ktoś nie powiem kto utopił telefon.

Ja: Przepraszam bardzo to niebyła moja wina skąd mogłam wiedzieć, że mi plecak przemięknie?!

Ryuga: Mogłaś założyć płaszcz przeciw deszczowy, a nie kurtę.

Ja: No wiem :’(

Tsubasa: Niema co płakać nad rozlanym mlekiem przecież masz tą nową książkę w plecaku.

Ja: Właśnie. * zaczyna czytać*

Kyoya: Tylko nie to.

Ja: Minho jest super *.* jest taki fajny i odważny…

Kyoya: Proszę niech mnie ktoś zabije, albo pozwoli mi zabić tego idiotę.

Ryuga: Nie uważasz, że to głupie  być zazdrosnym o postać z książki?

Kyoya: Biorąc pod uwagę to, że Hania potrafiła by sprowadzić tutaj tego idiotę… NIE!

Ja: Wiem jestem super.

Tsubasa: Mamy dzisiaj biologie?

Ryuga: Ja mam w planach pouczyć się z Hanią. Co teraz przerabiamy? Rozmnażanie? *przysuwa się do mnie, a Kyoya właśnie wychodzi z siebie*

Ja: Tak, rozmnażanie wirusów, bakterii i protistów.

Ryuga: Jak zwykle wszystko psujesz.

Ja: Hyhyhy.

Wysiadamy na mim przystanku.

Nauczycielka: Jeśli startujecie w jakiejś konkrecje musicie się przebrać.

Ja: Ja idę do szatni, a wy stoicie przed drzwiami. Dotarło?

Chłopaki: * kiwają głowami*

Ja: Dobra zaraz wracam.

*5 minut później wszyscy idziemy na boisko*

Nauczycielka: Dzisiaj w naszej szkole odbywa się dzień sportu…

Ryuga: Bla, bla, bla, bla, bla. Czy ona zawsze tak przynudza?

Ja: Tak.

Kyoya: Musiałaś się tak ubierać? Wszyscy faceci się na ciebie gapią.

Ja: Po pierwsze: zdaje ci się, po drugie: dresy i bokserka jak inaczej miałam się ubrać na dzień sportu?

Kyoya: Inaczej… *burczy coś  pod nosem*

Tsubasa: Kyoya dorośnij wreszcie. Poza tym nie masz się o co martwić ten kretyn który się jej podoba nie przyszedł.

Kyoya: Przynajmniej tyle.

Ryuga: Dobra idziemy przebiec to 60 metrów i wracamy do domu.

Dziewczyna która chodzi ze mną do klasy: Hania wiesz gdzie jest ten bieg na 60 metrów?

Ryuga: Zmieniam zdanie zostajemy.

Ja: Nie. Nie wiem. *uśmiecham się mając nadzieje, że nie zauważyła, że gadam z postaciami z amine. Dziewczyna odchodzi* Ryuga oganij się bo inaczej powiem Mary, że podrywasz inne dziewczyny, albo Hikaru…albo Kelly jeszcze nie wiem z kim cię zeswatać.

Ryuga: 0.o

Kyoya: Mary w to nie mieszaj.

Ja: Jestem blogerką mogę wszystko. :)

Głos z megafonu: Bieg na 60 metrów dziewczyn rozpoczyna się za 5 minut zaczynajcie rozgrzewkę.

Tsubasa: Tylko nie szarżuj, żebyśmy nie musieli cię nieś do domu.

Kyoya: Nie słuchaj go. Twoje przeciwniczki mają dusić się kurzem. Zmiażdż je.

Ryuga: Wyobraź sobie…

Tsubasa: Lepiej nie.

Ja: A Tsubasa znowu ma skojarzenia.

*po biegu…. Byłam pierwsza w mojej trójce ^^ *

Tsubasa: Super pobiegłaś.

Ryuga: Szału nie ma.

Ja: Spróbuj szybko biegać z cyckami

Ryuga: Co?

Ja: Gdybym mierzyła się z tobą miała bym lepszy czas. Te dziewczyny były za wolne jak na mnie.

Ryuga: Jaaaasne.

Ja: Mi się kłamstwa nie zarzuca farbowany rudzielcu.

Ryuga: Czy ja coś mówię?

Tsubasa: Za ile mamy autobus?

Ja: Za…….40 minut. Matko moja kochana umrę na tym przystanku.

Kyoya:….. Zjadłbym żelki.

Ryuga: A Kyoya ma zachcianki.

Tsubasa: Ty to zmajstrowałeś to się teraz zajmuj…

Kyoya: *zła aura* Co macie przez to na myśli?

Ja: Choć Kyoya idziemy kupić żelki. W twoim stanie nie możesz się denerwować. :)

Kyoya: Hania!?

Ja: Ciiii nic  nie mów…

Kyoya: W.T.F?

Ja: Widzicie uspokoił się. Jestem epicka.

Ryuga: No już bo wpadniesz w samouwielbienie.

Ja: Tak jak ty? Dobra już nie gwiazdorze bo przyjdzie Ginga, albo inne rude dziecko…

 *przechodzimy obok lodziarni*

Ja: Chce na lody…. Idę na lody… teraz.

Ryuga: Kolejna z zachciankami.

Ja: XD

*w domu*

Ja: Zdycham.

Tsubasa: Ale jesteś rozpalona…

Ryuga: Mówi się napalona nie rozpalona.

Tsubasa: Ona ma gorączkę debilu.

Kyoya: No to  mamy problem.

Leże w łóżku przykryta kołdrą po sama szyje. Tsubasa śpi na fotelu, a Ryuga próbuje mnie zabić wzrokiem.

Ja: Guys don’t like me, These guys, they don’t like me, These guys don’t like me Cause their girlfriends…

Ryuga: Zmień płytę.

Ja: Nie będę to puszczać tak długo, aż zaczniesz to nucić.

Ryuga: Nie zrobisz tego…

Ja: Nie wiesz na co mnie stać…It’s not my fault she looked at me

It’s not your fault, you can’t compete

Are we through with this, cause I do insist

Nothing happened here this time

Guys don’t like me,

These guys, they don’t like me,

These guys don’t like me

Cause their girlfriends…

Guys don’t like me,

These guys, they don’t like me,

These guys don’t like me

Cause their girlfriends do

Do do do, do do do do, do do do!!!!!

Ryuga: Powinnaś się leczyć.

Ja: Odezwał się zdrowy psychicznie. No to co jeszcze raz. It’s not my fault she looked at me

It’s not your fault, you can’t compete

Are we through with this, cause I do insist

Nothing happened here this time

Guys don’t like me,

These guys, they don’t like me,

These guys don’t like me

Cause their girlfriends…

Guys don’t like me,

These guys, they don’t like me,

These guys don’t like me

Cause their girlfriends do

Do do do, do do do do, do do do!!!*

Tsubasa: Ryuga zamknij mordę.

Ryuga: Jak raz to nie byłem ja. Hania ma chrypę i brzmi jakby wypaliła 20 paczek czerwonych malboro do tego fałszuje.

Kyoya: Mam te tabelki na gardło.*wpada do mojego pokoju*

Ja: Dzięki Kyoya. Jesteś kochany.

Ryuga: Zielone, a jakże by inaczej.

Ja: Pistacjowe chociaż jakby spojrzeć na to w innym świetle to chyba będzie seledyn, a może malachit. Tsubasa jak myślisz

Tsubasa: To jest zielone.

Ja: Zero pomocy. Jack by wiedział…

Kyoya: Nawet nie myśl, żeby go tu wołać.

Ja: Czemu? To wybitny artysta którego wszystkie dzieła uwielbiam. Do tego jak on je tytułuje. Już sam tytuł opowiada historię.

Kyoya: To zwykły świr.

Ja: Bo któryś z was jest normalny. Dobranoc.

Chłopaki: Dobranoc.

Wiecie w dotychczas dodanych rozdziałach pojawiał się błąd spowodowany tyko i wyłącznie moją niewiedzą. Dotyczył on imienia jednej z postaci, a mianowicie Beti której imię powinno się pisać-Betty. Poprawiłam to i w następnych rozdziałach będę używać poprawnej pisowni więc się nie zdziwcie.

To ja się z wami żegnam. 

Do następnego posta. 

Hania.

* It Boys! "Guys don't like me"

Rozdział 55

Ines

Mój telefon zawibrował  w kieszeni. Wyjęłam go i odblokowałam ekran. Dostałam sms-a  od Angel. Ooooo ciekawe skąd miała mój numer.

„ Cześć tu Angel

Nie wiem czy powinnam ci o tym mówić, ale Madoka wzięła dzisiaj wolne. Kiedy spytałam gdzie się wybiera powiedziała, że jedzie do wioski Koma po Ginge.”

Pojechała po Ginge. To psychiczne coś powiedziało, że następnym razem mamy przyprowadzić jej Hagane juniora. Czyli wreszcie mam dowód. Madoka jest przeciwko nam. Musze znaleźć tego idiotę przed Madoką.

-Kelsi sprawdź jak można najszybciej dostać się do wioski Koma.-dziewczyna skinęła głową i bez słowa sprzeciwu zaczęła wystukiwać coś na klawiaturze.

Dobrze teraz trzeba ściągnąć tu te rozkrzyczane baby.

Drzwi się lekko uchyliły i przez powstała w ten sposób szparę do pokoju wsunęła się ręka trzymająca dobrze mi znane różowe pudełko.

-Mam ofiarę! Nie zabijaj!-zawołała reszta Mary stojąca za drzwiami.

Wywróciłam oczami, ale i tak uśmiechałam się pod nosem.

-Jak się już uspokoiłaś to możesz wejść.-zabrałam pudełko i otworzyłam je, żeby się upewnić czy zawiera to co myślę, że zawiera.

-Sory, że mi tak odbiło…-powiedziała reszta Mary wchodząc do pokoju.

-Spokojnie. Kelly przesadziła ,ale ty nie powinnaś się tak łatwo dawać sprowokować.

-No wiem.-przytaknęła mi patrząc w podłogę szurając stopą.

-Ines ma racje jeszcze trochę i mi się to znudzi.-powiedziała niebiesko-włosa wchodząc przez okno do mieszkania Kelsi.

-Czy ty kiedykolwiek nauczysz się używać drzwi?-spytała właścicielka mieszkania nawet nie się nie odwracaj czając zajęta szukaniem dla mnie informacji. Swoją drogą dlaczego jej tak długo z tym schodzi?

-Jak ci idzie?-spytałam stając za plecami blondynki.

-Jak krew z nosa.-burknęła- Ta cała wioska jest podobno w jakiś górach niema z nią żadnych połączeń ale mogę wam kupić bilety na następy pociąg do miasta które leży u podnóża tych całych gór.

-Na którą?-spytałam rzeczowo układając w myślach plan działania.

-O 6 odjeżdża z dworca głównego bez przesiadek prosto na miejsce.-odparła.

-Kelly, Mary jeśli o szóstej nie będzie was na dworcu to osobiście was zamorduje.

-Chwila. Po kiego jedziemy do jakieś wioski?-spytała Mary.

-Właśnie.-zawtórowała Kelly która nie wiadomo kiedy zdążyła się przebrać.-Wycieczki krajoznawcze to nie jest najlepszy pomysł dla osób w naszej sytuacji.

-Madoka tam pojechała.-odparłam.

-Iiiiii?-Kelly popatrzyła na mnie tak jakby nie docierała do niej powaga sytuacji.

-Celest powiedziała, że chce żebyśmy następnym razem przyprowadziły jej Ginge.

-I co? Boisz się, że Madoka zgarnie twoje wynagrodzenie?-zaśmiała się.

-Kelly proszę cię o minimum powagi.-powiedziałam masując skronie.

-Gdybym była ciągle poważna już dawno bym zwariowała, ale spróbuje coś wykrzesać skoro tak ładnie prosisz.

-Podejrzewam, że mamy kreta w WBBA, a najwięcej dowodów opowiada się przeciw Madoce.-kiwnęła głową.

-Czyli o szóstej na dworcu.-powiedziała kładąc się na kanapie.

-Tak, a teraz wracajcie do domów, spakujcie się i na tyle ile wam się uda wyśpijcie.

-Kelsi przenocuje u ciebie jeszcze jedną noc.

-Spoko. Moja kanapa twoją kanapą.

-Powiedziałam, że macie wrócić do domów i się przygotować.-powiedziałam spokojnym głosem który sam w sobie powinien wystraszyć Kelly.

-Słonko.-zaczęła Kelly podnosząc się na przed ramiona- W domu nie było mnie od pięciu lat, a szykować się nie muszę,-z powrotem się położyła i zakryła twarz mangą jeszcze przed chwilą leżąca na oparciu kanapy- mam wszystko czego potrzebuje, więc pozostało mi się wyspać.

-Ines odprowadzę cię do domu.-powiedziała Mary kładąc mi rękę na ramieniu.

-Dobrze. Chodźmy już.

***

-Nie musisz mnie odprowadzać sama  trafię do domu.-powiedziałam kiedy wyszliśmy z powrotem na ulice.

-Nie dam ci iść samej. Jeszcze mi cię ktoś zgwałci po drodze.-zaśmiałam się. Razem z Tsubasą mieszkamy na jednym z najlepiej strzeżonych osiedli… mieszkaliśmy.

-Skoro tak stawiasz sprawę.

Szłyśmy przez chwile w milczeniu podziwiając miasto nocą. Patrzyłam jak mój cień pełznie po kostkach chodnika po to by znaleźć się naprzeciw mnie i zniknąć kiedy tylko zbliżę do kolejnej latarni.

-Wiesz Ines.-powiedziała Mary-podziwiam w tobie to, że nie tracisz głowy. Chociaż nie „podziwiam” to nie to słowo…. Ty mi imponujesz.

- To nic wielkiego. Bez niej trochę trudno się żyje.

-Wiesz, że nie o to mi chodzi. Ja od rana chodzę zamulona w prawdopodobnie jednym z pierwszych stadium depresji i mam za sobą odwalenie sceny, a ty? Jedyne odstępstwo od normy jakie u ciebie zaobserwowałam to to, że wypiłaś 3 litry kawy.

-To chyba dobrze,-że widzisz mnie jako tak silną osobę.

Zapadła chwila milczenia w trakcie której minęłyśmy galerie w której zaledwie kilka dni temu piłyśmy kawę zastanawiając się co zrobić, żeby Mary mogła spokojnie trenować.

Co ja bym dała, żeby znowu tam być w tamtej chwili, żeby to wszystko okazało się tylko wyjątkowo długim koszmarem. Chcę wrócić do czasów kiedy nie wiedziałam, że ktoś taki jak Kelly w ogóle istnieje. Właśnie Kelly.

-Mary co się stało po tym jak wyszłaś, a właściwie wybiegłaś od Kelsi?-spytałam.

-Hym?-zapytała szatynka wyjmując słuchawkę z ucha.

-Co się stało poty jak wyszłaś od Kelsi?-powtórzyłam.

-Nic. Poszłam do domu. Wyzerowałam parę piw…

-Spotkałaś się z Kelly.- wtrąciłam obojętnym tonem.

-Skąd wiesz?-zdziwiła się Mary.

-Wyszłyście osobno wróciłyście równocześnie, masz szminkę na kołnierzyku i ogarnęłaś się  szybciej niż zwykle.

-Nie mam kołnierzyka.-powiedziała Mary zatrzymując się i splatając ręce na piersiach.-Co jesteś zazdrosna?

-Straaaaasznie- zaśmiałam się-a teraz na serio co się pomiędzy wami stało?

-Mamy taka małą umowę.

-Jakieś szczegóły?

-Obiecała nie zrobić nic Alexowi.

-Czyli w jej mniemaniu da się zabić.-stwierdziłam fakt po czym nastąpiła długa chwila milczenia przerwana dopiero przez Mary.

-Kelly musi strasznie zależeć na tym Ryudze- wzdrygnęła się.-albo na tym żebyśmy poszły z nią do Dark Nebuli.

-Myślisz, że tak naprawdę chce nam tylko namącić w głowach?-spytałam, a właściwie tyko wypuściłam z głowy swoje myśli nie oczekując na mnie odpowiedzi.

-Nie wiem. Nic k*rwa nie wiem.-Mary kopnęła puszkę która przez chwile toczyła się po chodniku po czym spadła na ulice.

-Kelly to nietypowa osoba -zaczęłam-,ale nie wydaje mi się żeby cos kombinowała. Jest na to zbyt bezpośrednia.

Mary odprowadziła mnie pod sam blok, a ja w ramach rewanżu zadzwoniłam po taksówkę dla niej. Wykręcała się jak tylko mogła, ale dosłownie wepchnęłam ją do środka i z góry zapłaciłam za przejazd.

Poczłapałam do siebie.

Weszłam do mieszkania i zapaliłam światło. Z klatki stojącej na komodzie dobiegło gwałtowne szuranie.

Snow. Ona jedna czekała na mnie w mieszkaniu.

Westchnęłam głośno.

-Pora zastosować się do własnych rad co nie Snow?-gryzoń zaszurał w trocinach.- To chciałam usłyszeć.-uśmiechnęłam się smutno i zabrałam do roboty.

Wyjęłam z szafy stojącej w korytarzu jakiś stary zapomniany plecak podróżny. Otworzyłam wszystkie kieszenie i porządnie go wytrzepałam. Wyleciała z niego cała masa papierków  które wspaniałomyślnie zignorowałam pozwalając im na razie pozostać tam gdzie były. Wlokąc za sobą wybebeszony plecak poszłam do kuchni gdzie doszłam do wniosku, że najpierw powinnam spakować jakieś ciuchy na zmianę, a dopiero później jedzenie. Z cierpiętniczą miną poszłam do sypialni otworzyłam szafę i zabrałam z niej to co miałam później to samo zrobiłam z lodówką. Ostatecznie w plecaku wylądowało jeszcze parę gratów. Między innymi koc, apteczka, ładowarka od telefonu, latarka i kompas. Po spakowaniu się miałam wielką ochotę usiąść koło plecaka i już nigdzie się nie ruszać, ale zamiast tego poszłam do łazienki przyszykować się do spania.

Wzięłam prysznic, zmyłam resztki makijażu, rozczesałam włosy, przebrałam się w piżamę wszystko to robiłam myślami będąc kompletnie gdzie indziej ocknęłam się dopiero leżąc w łóżku. Sama w wielkim dwuosobowym łóżku.

Ustawiłam budzik i spróbowałam zasnąć.  

Może to i głupie, ale dopiero teraz kiedy leże na tym pi*rzonym łóżku ze świadomością, że bez względu na to jak długo bym czekała ten idiota z głupią grzywką, j*bany dyrektor WBBA, agent od siedmiu boleści nie przyjdzie, nie pocałuje mnie na dobranoc i nie zaśnie obok mnie zebrało mi się na płacz.

Dobrze Ines płacz sobie tylko do rana ma nie być po tym śladu.

MAFOKA

Rozdział 55 za nami. Madoka pojechała do wioski Koma, dziewczyny szykują się żeby ruszyć za nią w pościg, Ines przejmuje dowodzenie, a ja z poparzonymi słońcem plecami po raz kolejny zarywam noc pisząc rozdział. Innymi słowy wszystko jest tak jak być powinno.

A tak z innej beczki zaczęłam bawić się programem o nazwie Gimp i prawdopodobnie będę tutaj wrzucała afekty uboczne tej oto zabawy takie jak obrazek przedstawiający naszą kooooochaną Mafoke. 

To ja się  z wami żegnam.

Do następnego posta.

Hania.

Rozdział 54

Betty

-Betty! Choć do mojego laboratorium. Tylko szybko muszę ci coś pokazać.-jak ja nienawidzę tych wyskakujących ze ścian ekranów.

Człowiek sobie spokojnie idzie, a tu nagle wyskakuje ta psychopatka i czegoś ode mnie chce.

-Czego?-spytałam wchodząc do laboratorium tej świruski. .

-Czy on nie jest słodki kiedy tak się szarpie?- spytała Celest stojąc oparta o blat (na którym leżały przeróżne narzędzia) z twarzą przyklejoną do ogromnego monitora na którym jakiś chłopak szarpał się przykuty do metalowego stołu.

-Nie mój gust.-odparłam- Uprzedzam jeśli wezwałaś mnie tylko po to, żeby pokazać mi twoją nawą zabawkę to mogę ci obiecać, że widzisz mnie tu ostatni raz.

-Jasne, że nie po to cię wołam- uśmiechnęła się szeroko pokazując wszystkie zęby- Twoja nieudana próba zdobycia Virgo niebyła taka do końca bezużyteczna.

-Gdybyście pozwolili mi iść samej wyglądało by to całkiem inaczej.-powiedziałam przez zaciśnięte żeby go gdy tylko Celest wspomniała o tej całej akcji poczułam przenikliwy ból w całej szczęce.

Może i  to niebieskie coś wystraszyło się jak tylko wyciągnęłam bat, ale kopa potrafi zasadzić.

-Ale wyglądało to jak wyglądało-kontynuowała Celest szukając czegoś po kieszeniach-, a  jako młody geniusz  wyciągnęłam z tego wnioski. Oto twój nowy ulepszony kostium i bat.

-Nowe zabawki.-zamruczałam można powiedzieć, że z przyzwyczajenia.

-Przebierz się, a potem zobaczysz co potrafi bat.-zgarnęłam kostium z blatu i poszłam do odwiedzonej już wcześniej przebieralni. Odwiesiłam na wieszak stary kostium który zostawił po sobie masę zagłębień w skórze. Przyjrzałam się swojemu odbiciu w lustrze.

-Nie ma co ukrywać. Zgrabna to ja jestem-zaśmiałam się pod nosem i dodałam.- i do tego taka skromna.

Kostium  na pierwszy rzut oka wyglądał na zbroje w której nie będę mola wykonać zgrabnego uniku, a co dopiero mówić o tych wszystkich akrobacjach które zwykła wykonywać oryginalna Betty. Z zwątpieniem wypisanym na twarzy zaczęłam zakładać kostium. O dziwo pomimo swojego pancernego wyglądu kostium sam w sobie nie krępował moich ruchów w żaden sposób. Rękawiczki z pazurkami na powrót wylądowały na moich dłoniach.

-Dobra pokarz moje nowe cudeńko. Mam nadzieje, że nie ruszałaś diamentu w rączce gdyby nie on została bym w  WBBA, a przypominam, że to co o was wiem to moje i mogę z tym zrobić co tylko mi się żywnie spodoba.-powiedziałam wchodząc z powrotem do laboratorium Celest.

-Nie diamentu nie ruszyłam- zaśmiała się i z całej siły uderzyła mnie pięścią w brzuch.

Odruchowo zgięłam się w pół, ale tak właściwie nic nie poczułam.

-Bolało?- spytała brunetka poprawiając okulary które zsunęły się jej  nosa.

-Wcale.-przez sekundę rozważyłam odpłacenie jej tym samym, ale porzuciłam ten pomysł. W końcu pracuje dla niej.

-Kostium wyposażony jest w eksperymentalny system pochłaniania energii.

-Eksperymentalny?

-Tak, ale spokojnie testowaliśmy go w tam-tej porubie siedziby…

-Tej która wybuchła?-przerwałam jej zaznaczając, że to co mam teraz na sobie wybuchło kilka dni temu.

-Tak tej, a mieliśmy inną?-spytała robiąc minę zamyślonego dziecka.- Mniejsza z tym.-machnęła ręką i wcisnęła jakiś przycisk na pilocie.-Łap za bat i spróbuj rozwalić to.-ze ściany wysunął się ogromny lodowy blok.

-Dobra.-poprawiłam w dłoni bat i „podłączyłam go do prądu”-Let’s do this.-potraktowałam blok jako przeciwnika podbiegłam do niego po łuku i przed uderzeniem wyskoczyłam, żeby nabrało ono dodatkowego impetu. Blok pękł na pół, a jedna z jego połówek gruchnęła o ziemię rozbijając się na mniejsze kawałki.

Kelly czy jak jej tam była by już martwa w tym swoim schronieniu.

-Doskonale. Zgodnie z przewidywaniami.-powiedziała Celest zapisując coś w swoim notatniku.

-Wszystko pięknie tylko jakoś nie chce mi się wierzyć, że ten bat ma moc na więcej jak jeden taki atak.-spróbowałam ponownie włączyć bat i nic.

-Bo nie może-wiedziałam-Na wypadek gdyby jedno takie uderzenie nie wystarczyło możesz załadować bat przy pomocy tego.-podała mi pas na którym wisiała niewielkie pudełko. Nie większe niż to w który bleyderzy trzymają bey’e.

-Co to?-spytałam zapinając pas na biodrach.

-Ładowarka. Przechwytuje energię zgromadzoną przez kostium przeciwnym wypadku po pewnym czasie mogła byś się w nim ugotować. Kiedy wyczerpiesz całą moc z bata po prostu wbij z nią rączkę i znowu będziesz mogła używać tych swoich elektryzujących ciosów. Z takim sprzętem mogła byś wyrznąć całą Dark Nebule.-a to ciekawe.

-Całą powiadasz. Czy to nie jest przypadkiem lekka przesada?

-Beti. Ja nigdy nie przesadzam opisując możliwości moich wynalazków.

-Czyli mogła bym pozabijać was wszystkich zabrać to co moje i nikt z was nie był by wstanie mnie powstrzymać.-stwierdziłam oglądając metalowe pazury które ni stąd ni zowont znalazły się na szyi pani naukowiec.

-Tego nie powiedziałam.-powiedziała z pewnym siebie uśmieszkiem.

Nagle coś zaczęło miażdżyć moje ciało. Natychmiast puściłam szyje Celest i upadłam na ziemie. Po prostu nie byłam w stanie ustać na nogach. Maska miażdżyła mi głowę, golf kostiumu dusił, całe ciało bolało mnie tak jakby spadł na mnie gigantyczny kamień.

-Powiedziałam, że z tym sprzętem mogła byś wyrżnąć całą Dark Nebule, ale ty masz na sobie ten kostium wiec nie masz na to szans.-mówiła dalej patrząc na mnie z góry nie mogłam się skupić na tym co do mnie mówiła wszystkie słowa jakie puszczały jej paszcze niemiały najmniejszego sensu dusiłam się i zaczynało mi się robić ciemno przed oczami.

-Widziałam co robiłaś z Doji’m. Nie chodzi oto, że jestem zazdrosna czy coś w tym stylu. Po prostu nie lubię komplikacji, a ty tworzysz je swoim zachowaniem.-uścisk ustąpił. Odetchnęłam głęboko raz, drugi trzeci dziękując tym na górze, że sprawili, że ta psychopatka się opamiętała.

-Doji może sobie myśleć, że tu rządzi, ale tak naprawdę to ja tu pociągam za sznurki.-ukucnęła przy mnie i zaczęła szeptać mi coś na ucho. Chciałam się na niej zemścić ze wszystkich sił, ale za bardzo się bałam, że może znowu TO zrobić.-Wiec dobrze ci radzę trzymaj się od niego z daleka- gdy skończyła mówić wstała i kiedy była już przy drzwiach powiedziała.-Nie radzę zdejmować kostiumu oprócz niego mam też parę dodatkowych asów w rękawie.

Wariatka wyszła, a ja zamiast jakoś się pozbierać dalej leżałam na ziemi  starając się oddychać tak głęboko jak to możliwe.

Zabije ją-pomyślałam- zabije ją choćby to miała być ostatnia rzecz jaką zrobię w życiu.  Fajnych pracodawców sobie dobrałam nie ma co.

***

Tym czasem Doji w swoim biurze oglądam całe to zajście na kranie swojego komputera uśmiechając się pod nosem.

-Celest jest taka sexsowna kiedy myśli, że coś przed mną ukryje. Komputer wezwij kogoś, żeby sprawdził co z Betty,- w jego oczach pojawił się taki dziwny błysk można by rzec dziki-,albo nie sam do niej pójdę.






Rozdział  54 za nami spóźniony bo dodaje go w sobotę o godzinie dokładnie 7:15. Mam nadzieje, że rozdział się wam podobał. 
A tak na marginesie jak wam mijają wakacje? Wyjeżdżacie gdzieś?  Napiszcie w komentarzach, A teraz żegnam się zwami bo w przeciwnym wypadku spóźnię się na pociąg.
Do następnego posta.
Hania.
  

Rozdział 53

Kelly

„Jesteś potworem”

Brawo Kelly. Musiałaś się z nią kłócić? Mogła byś czasami nie kłapać dziobem. Dobra dosyć tego samo ochrzanu. Wystarczy, że Ines sprawiła mi kazanie które bardzo skutecznie wygnało mnie z powrotem w miasto.

Nie wiedziałam, że taka mała kobietka potrafi tak dobitnie powiedzieć ci, że spi*przyłaś sprawę.

Zaraz po tym jak wyplułam na Mary to co siedziało mi na wątrobie. Zielonowłosa wyszła z mieszkania trzaskając drzwiami tak mocno, że to cud iż po  tym wszystkim nadal wisiały na zawiasach. Ma dziewczyna charakter niema co. Tylko czemu nie potrafi przyswoić najprostszych faktów?

Alex- zły. Kelly-dobra…teraz.

Swoją drogą co ja się przejmuje? Poradzę sobie bez niczyjej pomocy.

-A jak nie dasz rady to zostaniesz sama. Zupełnie sama.-powiedziała niepewność która zawsze daje o sobie znać w najmniej potrzebnym momencie.

Dobra swoje życie mogę ryzykować bo jest moje, ale kto mi pozwolił ryzykować życie Ryugi, albo Tsubasy? Niema wątpliwości, że jeśli zaraz czegoś nie zrobię to chłopaki mogą nie wyjść z tego cało, ale sama wiele nie zdziałam. Nawet nie wiem gdzie tym razem ukrył się Doji!

Ratownik pierwsza klasa niema co. Zamiast szykować jakiś dobry nie skomplikowany  plan ratunku, albo już być już w Dark Nebuli i….ratować, biegam po dachach licząc chyba na to, że spadnę, skręcę sobie kark i będzie mi wszystko jedno.

 Skoczyłam z jednego budynku na drugi przeturlałam się kawałek po ziemi i stanęłam na równe nogi.

Doba pora zobaczyć gdzie jestem.-pomyślałam rozglądając się.

Chwila widziałam już miasto z tej perspektywy. Wielkie mi rzeczy latasz po mieście od roku. Co dziwnego jest w tym, że tu byłaś?

-Ines cię tutaj przysłała?-spytała Mary która opierając plecami o wielką szybę zastępującą jedną ze ścian w jej mieszkaniu zwijała słuchawki na (jeśli mnie wzrok nie myli) Mp4.

Wylądowałam na tarasie Tategamich.

-Nie. Za to dała mi takie kazanie, że szkoda gadać.-powiedziałam zdejmując rękawiczki i maskę.

-Mnie też to pewnie czeka.-westchnęła i napiła się piwa.

-Zważywszy, że ja wyszłam w połowie swojego.-Mary zaśmiała się pod nosem.

-Zwiałaś z kazania Ines i przylazłaś do mnie. Można wiedzieć po co?

-Wiesz mi lub nie-mam to w dupie-, ale trafiłam tu przypadkiem.-odparłam.

-Nie wierze.- tym razem ja się zaśmiałam.

-Sama bym sobie nie uwierzyła.-powiedziałam siadając na ziemi i opierając się plecami o jakąś zabłąkaną skrzynkę która akurat tam stała.

-Jesteś całkiem miła-powiedziała Mary po chwili milczenia. W odpowiedzi w zruszyłam ramionami-Co ty kombinujesz?.-spytała parząc na mnie podejrzliwie.

Zaśmiałam się widząc jej minę.

-Nic nie kombinuje. Skończył mi się arsenał złośliwości, a nie lubię się powtarzać.

-Acha.-burknęła. 

-Tak jak się nad tym zastanowić to ja do ciebie nic nie mam. Poza tym, że powinnam ci za to-wskazałam siniaka-oddać.

-Spróbuj tylko, a zarobisz drugiego.- nie brzmiało to zbyt groźnie. Jestem pod w wielkim wrażeniem tego, że jeszcze nie skoczyłyśmy sobie do gardeł.

-Nie wiesz co potrafię.-powiedziałam uśmiechając się łobuzersko.

Nastąpiła długa chwila milczenia podczas której Mary zdążyła wyzerować butelkę piwa i otworzyć drugą.

-Skąd znasz Kelsi?-spytała czarnowłosa przerywając ciszę.

-Z Dark Nebuli.

-Była w Dark Nebuli!? Kiedy!? Jak to się stało!?-jaka żywa reakcja.

-Wiem tyle, że była najlepsza wśród najgorszych.

-Nigdy bym nie pomyślała, że skończy w czymś takim.

-Czyli jakim?-warknęłam.

-No nie wiem! No takie pierwsze z brzegu! Hym! Próbowaliście przejąć władze nad światem!

-Fakt.-wyszczerzyłam zęby w uśmiechu.

-A teraz jeszcze perfidnie wróciliście, zabraliście mi brata, przyszłego niedoszłego Ines i…-umilkła.

Jestem pewna, że raczej nie chodziło jej o Hikaru tym bardziej Ryuge. Temat znowu z chodzi na tego idiotę, a co mi tam gorzej być nie może.

-Dlaczego tak się upierasz przy tym, że Alex jest po naszej stronie?-spytałam łagodnie za co miałam ochotę sama przybić sobie piątkę.

-Mój tata miał kiedyś psa-wilczura. Pewnego dnia poszedł z nim na spacer od lasu.-umilkła na chwilę i kiedy już myślałam, że nie usłyszę dalszego ciągu tej pasjonującej historii Mary znowu zaczęła mówić lekko zmienionym głosem- Jakiś myśliwy zastrzelił Burka.... Pomylił go z wilkiem.

-… Burek to Alex?

-…- uznam to za „tak”.

-…a myśliwym jestem ja.

-Nie chodzi o ciebie....Chodzi o wszystkich.-powiedziała po czym schowała w twarz opierając głowę o kolana.

Czyli tak to wygląda.

Mary zrobiła temu piegowatemu idiocie coś  strasznego i teraz, żeby to odpokutować będzie go chronić przed całym światem.

-Dobra.-powiedziałam stając na równe nogi.

-Co dobra?-burknęła podnosząc na mnie wzrok.

-Załatwimy to -Alex’a- po twojemu.-uniosła w górę jedną brew.-Obiecuje ci, że jedyną osobą która będzie decydowała o tym czy Alex zostanie uszkodzony będziesz ty.-przy ostatnich słowach złożyłam palce w pistolet i wycelowałam nim w Mary.

Skrzywiła się.

-Czyli co?

-Zostawiam go tobie. Umowa stoi?

-Jaka umowa?- czyja niewyraźnie mówię?

-Ty na mnie nie warczysz, nie rzucasz mi się do gardła, współpracujesz, a ja w zamian obiecuje, że nie zaatakuje Alex’a jak tylko go zobaczę. To jak? Stoi?- spytałam wyciągając rękę do czarnowłosej.

-Stoi.-Mary podała mi rękę i uścisnęła ją.- A teraz mnie podnieś.-zaśmiałam się i pociągnęłam ją do siebie.

-Stoisz?-zaśmiałam się po raz kolejny.

-Tak, a teraz po donaty.-powiedziała podnosząc z ziemi swoją bluzę.

-Po co?-zdziwiłam się.

-Rzucę je Ines to może mnie nie pożre.

-Hahy. Ok ty lepiej ją znasz.

Wiem. Na pierwszy rzut oka to nie jest mój styl litować się nad  zaślepioną poczuciem winy, ale kto wam u licha powiedział, że to właśnie robię? 

Może po postu chce zobaczyć jak przygniatają ją gruzy jej urojeń. 

W końcu należałam do tej złej Dark Nebuli...

Z życia otaku

Rozdział 53 za nami. Czyżby Kelly coś jednak kombinowała? Domyślanie się zostawiam wam.

To był dość zakręcony tydzień... Moje dziecko ma już rok umie chodzić, mówić i nawet grozić śmiercią w męczarniach. *ociera łzę wróżenia* Jestem z niego dumna.

Wiem, że są wakacje i przez to wasza aktywność na blogu zdecydowanie spadła, ale to dobrze bo to znaczy, że nie spędzacie tych wakacji tak jak ja przed komputerem.

To ja się z wami żegnam.

Do następnego posta.

Hania

Mam już roczek

Dzieńdobry. Mam na imię Bloguś i mam już roczek, a to znaczy, że urodziłem się dokładnie rok temu więęęęęęęc dawać prezenty, albo wypatroszę was tępym nożem. Żartuje za bardzo was kocham, żeby was wypatroszyć. :*

Oprócz was do kochania mam jeszcze trzy siostry: Ines-która jest bardzo ładna bo wygląda jak elfy z bajek, ale nie mówcie jej, że to powiedziałem bo gdyby się dowiedziała, ze jest ładna to ciągle siedziała by w łazience i patrzyła w lusterko, a bez tego siedzi tam baaaardzo długo, oprócz Ines mam też Mary. Ona też jest bardzo ładna tylko jak jej to powiesz to nie uwierzy. Poza tym jest super opowiada fajowe bajki i robi mi kanapki z czekoladą. Taakie ogromne kanapki, że prawie mi się w brzuszku nie mieszczą .Jest jeszcze Kelly. Ona jest bardzo śmieszna i ciągle denerwuje Mary, ale i tak ja kocham. 

Ja: Bloguś idź się pobawić z wujkiem Ryugą

Bloguś: Dobrze. 

Ryuga: Czemu zawsze ja, a nie na przykład Kyoya? Mogła byś od czasu do czasu go pomęczyć.

Ja: Ryuga ciebie dzieci lubią, a przy Kyoy nawet dzieci które są legendarnymi bleyderami się rozklejają.

Ryuga: Skąd pomysł, że dzieci mnie lubią?

Ja: Yuu, Kenta, Ginga, Kelly…

Kelly: Hej nie jestem dzieckiem!

Ja: Mam wymieniać dalej?

Ryuga: Dobra, dobra zajmę się tym małym psychopatą.

Ja: Dzięki kochany jesteś. No to wracając do tematu.

Dzisiaj mija rok odkąd spędziłam trzy godziny przed komputerem przepisując pierwszy rozdział. Żeby to uczcić stworzyłam stronę Postacie wzbogaconą o rysunki mojej BFF i skriny z Beyblade.

A teraz garść ciekawostek odnośnie dwóch postaci. 

Mary Tategami na samym początku miała mieć na nazwisko Yumiya. Wyglądać tak:

I być starszą siostra bobrze wam znanego Kenty, ale uznałam, że Kenta to duży chłopiec w dodatku odpowiedzialny i nie potrzebuje opieki nie to co ten masochista Kyoya.

Kyoya: Nie jestem masochistą.

Ja: Jesteś.

Betty też przeżyła spora metamorfozę. Na samym początku zamiast dziewczyny w sexsownym kostiumie kota uzbrojoną w bat i ostre pazurki na mieście można było spotkać dresiare w masce kota 

(takiej masce)

bląd peruce uzbrojoną w kij beysbloowy. Odziwo miała ona lepszą reputacje niż dobrze wam znana obecna Betty.(czytaj nie ścigała jej policja)

  No co ja bym mogła wam jeszcze powiedzieć?

Po pierwsze nie spodziewałam się, że Bloguś dożyje swoich pierwszych urodzin.(niema to jak matka która wierzy w swoje dziecko)

Po drugie kocham was bo dzięki wam mam takiego paver’a do dalszego pisania, a bez tego na sto procent niepowstały by te wszystkie rozdziały.

Po trzecie niektórzy nie żyli by gdyby nie ten blog. *spojrzenie w strone Ryugi zajmującego się Blogusiem*

Po czwarte dziękuje, że jesteście bo bez was to nic by tutaj nie  było.