Perspektywa Kelly.
-Co to znaczy, że nie będziesz ze mną walczył?
-To, że nie będę z tobą walczył.-no co za glut! Gdybym była Ryugą nic takiego by mnie nie spotkało.
-Dlaczego?
Cisza.
-Języka w gębie zapomniałeś!? DLACZEGO!?-krzyknęłam na całe gardło.
Pytanie zawisło w powietrzu. Jeszcze przez chwile echo je powtarzało, a gdy nawet ono ucichło z popieszczeniu zapanowała grobowa cisza. Zacisnęłam zęby i powoli spokojnym głosem zadałam pytania na które już od dawna chciałam mu zadać:
-Dlaczego przy Beti mogłeś być sobą, a przy mnie ciągle kogoś udajesz?-mój głos robił się coraz bardziej donośny i coraz bardziej natarczywy-Dlaczego z Beti mogłeś walczyć, a ze mną nie!? Jak mam cię pokonać skoro nie chcesz podjąć ze mną walki!?
-Dlaczego w ogóle chcesz ze mną walczyć!?-moje nerwy udzieliły się Kyoy.
-Bo nienawidzę takich ludzi jak ty.- powiedziałam ruszyłam spokojnym krokiem w stronę drzwi.
-Za co?-zatrzymałam się. Wbiłam paznokcie w spód mojej dłoni.
-Za to, że odebrali mi brata. Za to, że w wieku 10 lat straciłam beya. Tak straciłam beya! Nie miał mnie kto obronić tak samo jak nie miał kto obronić innych dzieci z mojego miasta! Tak tych dzieci które tracą beye z twojej ręki!
W tym momencie dotarło do mnie co zrobiłam. Wyżyłam się na Kyoy za winy Benkeia. Po raz kolejny przesadziłam. Dlatego nie otwieram się na ludzi bo gdy uwolnienie swoje emocje na jednego człowieka potrafię wylać całą nagromadzoną we mnie złość.
-Jakby co...będę w swojej celi. - dodałam po chwili milczenia złapałam klamkę. Chciałam stamtąd zwiać i to jak najszybciej niestety kiedy stałam już przed otwartymi drzwiami za moimi plecami rozległ się dźwięk ładowanego kuczera i głos Kyoy:
-Walcz ze mną. Jeśli mamy szybko zakończyć to wszystko musisz więcej trenować.
Wszystko? Czyli co?
-Z miłą chęcią.-załadowałam kuczer i uśmiechnęłam się wojowniczo tak jakby cała wcześniejsza scena nigdy nie miała miejsca.-Mam założyć maskę czy dasz sobie radę?-spytałam z czystej złośliwości.
-Nie próbuj mnie rozpraszać.-powiedział z łobuzerskim uśmieszkiem. Lepsze to niż udawanie, że ruszyło go to co powiedziałam.
-3
-2
-1
-Let it trip.
-Lion Ściana Huraganu!-Lion od razu ustawił się na środku areny zaraz go stamtąd wykurzymy.
-Biała Mroźna Salwa- Biała krążąc wokół Liona strzelała w podstawę tornada. Wichrowa Ściana rozbiła się odsłaniając chwilowo bezbronnego Liona.-Teraz Biała Lodowe Obcięcia.
Kyoya nie zdążył zareagować i Lion oberwał całą mocą tego ataku i co? I NIC!
-Tylko na tyle cie stać? Spodziewałem się czegoś więcej po takim wybuchu nienawiści. Za atakuj mnie jakby od tego zależało twoje życie! Lion Atak Królewskiego Lwa!
-Biała tryb defensywny!-White Tiger bey ofensywo-defensywny. Potrafi zmieniać tryby tak samo jak L-Drago.
Przyjęłam na klatę cały atak Liona.
-Widzisz. Bronie się lepiej niż ty atakujesz. Co teraz Królu Bestii?
-To wszystko co potrafisz?- irytował mnie ten jego łobuzerski uśmiech.
-Dobrze wiesz, że potrafię dużo więcej. Teraz Biała tryb ofensywny Lodowe Objęcia!-Biała uderzyła w beya Kyoy atak nie był na tyle silny, żeby rozbić to tornado i moja kotka została przez nie porwana w powietrze.
Zaklęłam pod nosem na tyle głośno, żeby Kyoya usłyszał. Chłopak uśmiechnął się widząc i słysząc, iż "kontroluje" sytuacje. Tak kontrolujesz wszystko. Jesteś najlepszy myśl sobie co tylko chcesz, a jak mi plany popsujesz to cie zabije.
Tak to jest to. Jedno z Tornad łączy się bezpośrednio z Lionem. To będzie czysty strzał. Wystarczy wyprowadzić atak.
- Specjalny atak Szpony Mrozu!-bey przebił się do środka tornada. Najspokojniej jest w oku cyklonu tygrysica nie spotkała na swojej drodze, żadnej przeszkody. Nabrała maksymalnej prędkości i uderzyła w Liona z całą mocą wykorzystując resztkę energii. Jeżeli to zawiedzie przegram. Tornado rozbiło się w drobny mak. Lion oberwał wszystkim co miałam...i wygrał.
-Tryb defensywny?-spytałam spokojnie.
-Tak.-przytaknął mi Kyoya przywołując Liona
-Cholera.- zaklęłam pod nosem.
-Musze przyznać, że mi dopiekłaś-uśmiechnął się-Gdybyś walczyła z Rock Lionem wygrała byś.
-Czyli spóźniłam się tylko dwa lata żeby z tobą wygrać.-uśmiechnęłam się fałszywie- Dobrze wiedzieć.
O NIE! MAM POMYSŁ! RATUJ SIĘ KTO ŻYWY!!!!! AAAAAAAAAAAAA!!!!!
-Dobra wiemy już, że Lion jak na razie jest lepszy od Białej. Co powiesz na to, żebyśmy sprawdzili co ty potrafisz? Nie uważasz, że dosyć chowania się za twoim pupilem?-podniosłam mojego beya.
-Czego ty chcesz? -spytał podejrzliwie Kyoya.
-Zmierzyć się z tobą. Walka dwa na dwa ty i Lion kontra ja i Biała. Gramy do uziemienia bądź uśpienia przeciwnika.
-Teren walki?
-Tam gdzie nas tylko poniesie. To jak będzie Kyoya? Wchodzisz w to?
-Wchodzę.
-No i pięknie. Gramy do dwóch wygranych. Start.-błyskawicznie załadowałam kuczer i wystrzeliłam Białą. Na ziemi już czekał na nią Lion.
Sukinkot szybki jest.
Bey Kyoy odbił moją kotkę tak, że znalazła się tuż pod stopami Kyoy.
Idiota. Widać, że to jego pierwsza taka walka.
-Przeszkoda.-Biała szybko przemknęła za plecy Kyoy i tam wytworzyła lodową przeszkodę wysokości krawężnika. Kyoya widząc jak Biała znika za jego plecami odwrócił głowę chcąc zobaczyć co się za nim dzieje. To był błąd. Jednym skokiem znalazłam się tuż przy Kyoy. Pchnęłam go na tle mocno by poleciał kawałek do tyłu i wywalił się o "krawężnik". Pod biegłam do leżącego Kyoy lewą ręką przyparłam jego prawe ramie do ziemi, a prawą dłoń zacisnęłam w pięść i zamierzyłam się na niego.
-Jeden zero.-powiedziałam powoli cedząc słowa. Kyoya pokazał kły w grymasie złości.
Nie mam zielonego pojęcia jak ale udało mu się uwolnić i przewrócić mnie na plecy. Złapał moje ramiona i mocno przycisnął je do reszty ciała.
-Remis, a teraz patrz jak z tobą wygrywam.-powiedział ze złośliwym uśmieszkiem.-Lion Królewskie Uderzenie Przeciwnego Wiatru.
-Po moim trupie!Biała uciekaj!
Białej udało się wydostać spod od wróconego tornada, a groźny lew zarył w ziemię.
-Lion!-bye mimo ogromniej siły w szedł bez szwanku z ataku na jego najgroźniejszego przeciwnika "podłogę".
Zebrałam się w sobie przyciągnęłam nogi do klatki piersiowej i odepchnęłam zdezorientowanego Kyoye. Chłopak zrobił kilka koślawych kroków do tyłu i gdy już prawie odzyskał równowagę podcięłam mu nogi. Runął jak długi na ziemię. Przyparłam go kolanami do ziemi i krzyknęłam:
-Biała Prawdziwe Lodowe Objęcia.- bey w mgnieniu oka znalazł się przy mnie i stworzył lodowe kajdany na rękach i nogach Kyoy które na dobre utrzymały go przy ziemi.
-No to TERAZ mamy remis. Haahahah jestem królową tej gry!-cieszyłam się jak małe dziecko.
-Tak, a teraz MOGŁA BYŚ MNIE STĄD WYCIĄGNĄĆ?!
-Nie ruszaj się. Co to jest?- delikatnie uniosłam jego podbródek, żeby móc się lepiej przyjrzeć temu co przed chwilą zauważyłam,a mianowicie lekko już wyblakłemu siniakowi na szczęce Kyoy.- Kto ci to zrobi?-coś mi mówi, że to moja sprawka. Niema co ładnie mu przyfasoliłam.
-Jakbym słyszał Mary.-Kyoya wywrócił oczami.
-Niech zgadnę jest najbardziej kiczowatą starszą siostrą jaką można sobie wyobrazić, która próbuje teraz naprawić to że miała cie gdzieś jak byleś mały stając się strasznie nadopiekuńcza?
-Plus minus. Wolała latać za Alex'em-mruknął.
-O kurcze blade ty jesteś zazdrosny.-Kyoya cicho warknął- Spokojnie zazdrość ludzka rzecz.-zaśmiałam się.
-Ta bardzo śmieszne, a teraz na serio odczep mnie.-Kyoya szarpną się w nadziei, że kajdany puszczą.
-Kiedy nie wiem jak.
-Jakim cudem nikt cie jeszcze nie zabił?- wyszczerzyłam zęby w uśmiechu.
-Przyjaźnie się z najgroźniejszym bleyderem świata, a do tego jestem dzieckiem szczęścia które potrafi się nieźle bić. Spokojnie coś wymyśle. Nie popsułam jeszcze niczego czego nie potrafiła bym naprawić. Hym. Już wiem zaczekaj na mnie chwile pójdę po palnik. Nigdzie nie idź.- powiedziałam wybiegając z pomieszczenia treningowego.
-Ha bardzo śmieszne... chwila czy ty powiedziałaś palnik!? Kelly!? KELLY!!!- przerażeni faceci są uroczy. :)
Rozdział 33 za nami. Wątpię, że spodziewaliście się takich scen. Napiszcie mi co o tym myślicie. Mam dla was jeszcze tutaj Link do kanału na youtube są tam naprawdę fajne amv z beyblade głównie z Kyoyą więc jego fanki się ucieszą. To ja się z wami żegnam. Do następnego posta.
Hania.
czwartek, 12 lutego 2015
czwartek, 5 lutego 2015
Rozdział 32
Perspektywa Ines.
-Jesteś gotowa?-spytałam moją rudą przeciwniczkę.
-Urodziłam się gotowa. Lećmy z tym koksem!
-3
-2
-1
-Let it trip!
-Iskra załatwmy to od razu. Specjalny a...
-NIE!!!-przerwała mi Madoka.
-Kobieto jaki ty masz problem?-spytałam odwracając się ze złością. Nie wiem czemu ale podczas bey bitew bardzo ciężko panuje mi się nad emocjami. Mam tak już od dobrych pięciu lat.
-Żadnych specjalnych ataków podczas tego pojedynku.
-Niby czemu?
-Chce przeprowadzić analizę Iskry w warunkach stałych. Podczas specjalnych ataków brak jest stałych wartości.-udaje mądrą, ale co zrobisz? Nic nie zrobisz.
Walka była do kitu. Mimo to, że bez specjalnych ataków dało by się zagrać ładną beybitwe, ale Madoka postanowiła uniemożliwić nam nawet to mówiąc, iż nie możemy przeciążać beyi boo coś tam. Szczerze nie mam zielonego pojęcia dlaczego w ogóle przejmuje się tym co Madoka ma mi do powiedzenia. Nie znoszę jej, Mary też za nią nie przepada i zdaje mi się, że Kelly również nie pała szczególną miłością do tej brunetki w tych idiotycznych goglach.
Podstawa przyjaźni? Nieee. To prawda, że nienawiść do tej samej osoby łączy ludzi, ale Kelly ewidentnie nie chce się z nam zaprzyjaźnić i jeśli mam być szczera mi też nie za bardzo na tym zależy.
-Dobrze skończyłam. Dzięki za pomoc dziewczyny pójdę sprawdzić jak idzie Alex'owi i Mary.-powiedziała zadowolona z siebie Madoka. W końcu zepsuła nam zabawę może być z siebie dumna. Przywołałyśmy beye. Tak beznadziejnej walki nie opłacało się jej kończyć. Gdy kroki Madoki ucichły Foxi powiedziała
-No nareszcie. Już myślałam, że nigdy sobie stąd nie pójdzie. Teraz zacznie się na serio.
-Że co proszę?-zdziwiłam się.
-Chyba nie myślałaś, że ci tak łatwo odpuszczę. To była dopiero rozgrzewka.
-No i to mi się podoba.- powiedziałam ładując kuczer.-3
-2
-1
-Let it trip!
-Iskra Ognista Szarża.- Iskra tylko dotknęła areny natychmiast przeszła do ataku. Bey zapłonął żywym ogniem i uderzał w przeciwnika raz za razem ze wszystkich stron.
-Pobawiłaś się, a teraz patrz.- bey odbił Iskre i lekko zwolnił.-Teraz Virgo!-bey gwałtownie przyspieszył a z jego środka wyłoniła się postać dziewczyny wokół której unosiła się ciemno fioletowa aura.- Specjalny atak Ostatni Krzyk!-fioletowa dziewczyna zaczęła przeraźliwie wrzeszczeć, a z jej ust wydobywał się promień który niszczył powierzchnie areny. Z otwartą ze zdziwienia buzią patrzyłam na to co się działo na arenie kiedy przypomniało mi się, że to jest moja walka.
-Iskra uciekaj!-zawołałam w ostatniej chwili gdybym zwlekała jeszcze tycią chwilkę z Iskry nic by nie zostało.
Jak ją załatwić? Ten Ostatni Krzyk to bardzo potężny atak no co ty nie powiesz w końcu specjalny. Skup się Ines. Bey sam w sobie się nie przemieszcza.* Wysyła fale dźwiękowe które są na tyle silne(?), żeby zniszczyć stadion od pierwszego uderzenia. Jak załatwić tego beya? Wystarczy sprawić żeby się zatrzymał. Tak wiem jestem geniuszem.
-Iskra Oślepienie!-mój bey wyskoczył ponad powierzchnię stadionu i rozbłysną bardzo jasnym światłem. Na całe szczęście zdążyłam odwrócić głowę i Iskra mnie nie oślepiła. Foxi nie miała tyle szczęścia najprawdopodobniej widzi teraz głównie kolorowe plamy za chwile powinno jej przejść dlatego trzeba się pospieszyć.
-Czas podgrzać atmosferę.- Iskra zaczęła się kręcić bardzo szybko zużywając resztę energii jaka jej została. Z prędkością światła dotarła do Virgo i stopiła powierzchnię stadionu w wokół swojej przeciwniczki. Bey Foxi ugrzązł w gorącej mazi i na tym skończył się nasz pojedynek.
-No i co o tym myślisz?-spytałam przywołując Iskre.
-Końcówkę przegapiłam, ale początek był całkiem niezły.-odpowiedziała Foxi przecierając oczy.
-Kiedy rewanż?
-Nie w najbliższym czasie.
-Czemu?
-To była taka pożegnalna walka. Wyjeżdżam.
-Szkoda będzie mi cie tutaj brakowało.
-Ejj! Nie mów tak bo się pobecze.-Foxi spojrzała na zegarek.-O matko! Zaraz spóźnię się na trening! Całkiem o tym zapomniałam.
-To leć!
-Chcesz iść ze mną?-spytała podnosząc z ziemi swoje graty.
-W sumie.-wzruszyłam ramionami.
***
-A można wiedzieć dokąd wyjeżdżasz?-spytałam kiedy odzyskałam oddech po rozgrzewce.
-Możemy o tym nie mówić? Smutno mi się robi jak myślę, że mam was tu zostawić.
-Oj nie przesadzaj. Na pewno będziesz się tam dobrze bawić, a tak z innej beczki co u Haru?
-Co u Haru?-powtórzyła za mną jak echo-W porządku tylko...
-Tylko co?-
-No wkurza mnie to, że wszyscy myślą, że jesteśmy parą, a Haru to mój przyjaciel.
-Dziwisz się. Zachowujecie się jak para więc wszyscy myślą, że nią jesteście.
-Nie zachowujemy się jak para. Wy po prostu nie wierzycie w przyjaźń damsko-męską.
-Ojeju jeju spokojnie. Nie jesteście parą, ale skoro tak to mogę go przygarnąć. Tak?-za żartowałam sobie. Haru to nie mój typ.
-O ty świnko. Ty się lepiej trzymaj swojego chłopaka. Madoka tylko czeka, żeby go dopaść. Czaiła się na niego dwa lata i ty jej wszystko popsułaś.-podała mi butelkę z wodą.
-I bardzo dobrze.-odpowiedziałam i upiłam sporego łyka -Madoka jest taka śliska. Nie pasuje mi nie tylko dlatego, że klei się do Tsubasy. Po prostu coś jest z nią nie tak.
-Trzeba będzie mieć na nią oko. W końcu kobieca intuicja rzadko się myli.- ruda przyznała mi racje.
-No dosyć tego dobrego. wstawać dziewuchy! Bo inaczej załatwię wam taki trening, że będziecie błagać o litość!- pani rener ciesze się, że to jest pierwszy i ostatni raz kiedy się spotykamy.
-Co za baba.- burknęłam pod nosem wstając z ziemi.
-Chciała byś coś dodać nowa!?- trenerka wyrosła jak z podziemi i wydarła mi się prosto do ucha.
-Nie nic.- Foxi zaczęła cicho chichotać. Dźgnęłam ją łokciem.
-I bardzo dobrze. Dołączyć do grupy!
Rozdział 32 za nami. Wyzdrowiałam i czekam na wasze opinie a propo nowego rozdziału. Mam pytanko: Napiszcie mi w komentarzach co myślicie o postaciach dodanych przeze mnie wiecie Alex, Foxi, Kelsi, Angel, Ines, Betty, Mary, Kelly. To ja się z wami żegnam. Do następnego posta.
Hania.
*podczas tego ataku. Ogólnie Virgo może wirować po całej arenie.
-Jesteś gotowa?-spytałam moją rudą przeciwniczkę.
-Urodziłam się gotowa. Lećmy z tym koksem!
-3
-2
-1
-Let it trip!
-Iskra załatwmy to od razu. Specjalny a...
-NIE!!!-przerwała mi Madoka.
-Kobieto jaki ty masz problem?-spytałam odwracając się ze złością. Nie wiem czemu ale podczas bey bitew bardzo ciężko panuje mi się nad emocjami. Mam tak już od dobrych pięciu lat.
-Żadnych specjalnych ataków podczas tego pojedynku.
-Niby czemu?
-Chce przeprowadzić analizę Iskry w warunkach stałych. Podczas specjalnych ataków brak jest stałych wartości.-udaje mądrą, ale co zrobisz? Nic nie zrobisz.
Walka była do kitu. Mimo to, że bez specjalnych ataków dało by się zagrać ładną beybitwe, ale Madoka postanowiła uniemożliwić nam nawet to mówiąc, iż nie możemy przeciążać beyi boo coś tam. Szczerze nie mam zielonego pojęcia dlaczego w ogóle przejmuje się tym co Madoka ma mi do powiedzenia. Nie znoszę jej, Mary też za nią nie przepada i zdaje mi się, że Kelly również nie pała szczególną miłością do tej brunetki w tych idiotycznych goglach.
Podstawa przyjaźni? Nieee. To prawda, że nienawiść do tej samej osoby łączy ludzi, ale Kelly ewidentnie nie chce się z nam zaprzyjaźnić i jeśli mam być szczera mi też nie za bardzo na tym zależy.
-Dobrze skończyłam. Dzięki za pomoc dziewczyny pójdę sprawdzić jak idzie Alex'owi i Mary.-powiedziała zadowolona z siebie Madoka. W końcu zepsuła nam zabawę może być z siebie dumna. Przywołałyśmy beye. Tak beznadziejnej walki nie opłacało się jej kończyć. Gdy kroki Madoki ucichły Foxi powiedziała
-No nareszcie. Już myślałam, że nigdy sobie stąd nie pójdzie. Teraz zacznie się na serio.
-Że co proszę?-zdziwiłam się.
-Chyba nie myślałaś, że ci tak łatwo odpuszczę. To była dopiero rozgrzewka.
-No i to mi się podoba.- powiedziałam ładując kuczer.-3
-2
-1
-Let it trip!
-Iskra Ognista Szarża.- Iskra tylko dotknęła areny natychmiast przeszła do ataku. Bey zapłonął żywym ogniem i uderzał w przeciwnika raz za razem ze wszystkich stron.
-Pobawiłaś się, a teraz patrz.- bey odbił Iskre i lekko zwolnił.-Teraz Virgo!-bey gwałtownie przyspieszył a z jego środka wyłoniła się postać dziewczyny wokół której unosiła się ciemno fioletowa aura.- Specjalny atak Ostatni Krzyk!-fioletowa dziewczyna zaczęła przeraźliwie wrzeszczeć, a z jej ust wydobywał się promień który niszczył powierzchnie areny. Z otwartą ze zdziwienia buzią patrzyłam na to co się działo na arenie kiedy przypomniało mi się, że to jest moja walka.
-Iskra uciekaj!-zawołałam w ostatniej chwili gdybym zwlekała jeszcze tycią chwilkę z Iskry nic by nie zostało.
Jak ją załatwić? Ten Ostatni Krzyk to bardzo potężny atak no co ty nie powiesz w końcu specjalny. Skup się Ines. Bey sam w sobie się nie przemieszcza.* Wysyła fale dźwiękowe które są na tyle silne(?), żeby zniszczyć stadion od pierwszego uderzenia. Jak załatwić tego beya? Wystarczy sprawić żeby się zatrzymał. Tak wiem jestem geniuszem.
-Iskra Oślepienie!-mój bey wyskoczył ponad powierzchnię stadionu i rozbłysną bardzo jasnym światłem. Na całe szczęście zdążyłam odwrócić głowę i Iskra mnie nie oślepiła. Foxi nie miała tyle szczęścia najprawdopodobniej widzi teraz głównie kolorowe plamy za chwile powinno jej przejść dlatego trzeba się pospieszyć.
-Czas podgrzać atmosferę.- Iskra zaczęła się kręcić bardzo szybko zużywając resztę energii jaka jej została. Z prędkością światła dotarła do Virgo i stopiła powierzchnię stadionu w wokół swojej przeciwniczki. Bey Foxi ugrzązł w gorącej mazi i na tym skończył się nasz pojedynek.
-No i co o tym myślisz?-spytałam przywołując Iskre.
-Końcówkę przegapiłam, ale początek był całkiem niezły.-odpowiedziała Foxi przecierając oczy.
-Kiedy rewanż?
-Nie w najbliższym czasie.
-Czemu?
-To była taka pożegnalna walka. Wyjeżdżam.
-Szkoda będzie mi cie tutaj brakowało.
-Ejj! Nie mów tak bo się pobecze.-Foxi spojrzała na zegarek.-O matko! Zaraz spóźnię się na trening! Całkiem o tym zapomniałam.
-To leć!
-Chcesz iść ze mną?-spytała podnosząc z ziemi swoje graty.
-W sumie.-wzruszyłam ramionami.
***
-A można wiedzieć dokąd wyjeżdżasz?-spytałam kiedy odzyskałam oddech po rozgrzewce.
-Możemy o tym nie mówić? Smutno mi się robi jak myślę, że mam was tu zostawić.
-Oj nie przesadzaj. Na pewno będziesz się tam dobrze bawić, a tak z innej beczki co u Haru?
-Co u Haru?-powtórzyła za mną jak echo-W porządku tylko...
-Tylko co?-
-No wkurza mnie to, że wszyscy myślą, że jesteśmy parą, a Haru to mój przyjaciel.
-Dziwisz się. Zachowujecie się jak para więc wszyscy myślą, że nią jesteście.
-Nie zachowujemy się jak para. Wy po prostu nie wierzycie w przyjaźń damsko-męską.
-Ojeju jeju spokojnie. Nie jesteście parą, ale skoro tak to mogę go przygarnąć. Tak?-za żartowałam sobie. Haru to nie mój typ.
-O ty świnko. Ty się lepiej trzymaj swojego chłopaka. Madoka tylko czeka, żeby go dopaść. Czaiła się na niego dwa lata i ty jej wszystko popsułaś.-podała mi butelkę z wodą.
-I bardzo dobrze.-odpowiedziałam i upiłam sporego łyka -Madoka jest taka śliska. Nie pasuje mi nie tylko dlatego, że klei się do Tsubasy. Po prostu coś jest z nią nie tak.
-Trzeba będzie mieć na nią oko. W końcu kobieca intuicja rzadko się myli.- ruda przyznała mi racje.
-No dosyć tego dobrego. wstawać dziewuchy! Bo inaczej załatwię wam taki trening, że będziecie błagać o litość!- pani rener ciesze się, że to jest pierwszy i ostatni raz kiedy się spotykamy.
-Co za baba.- burknęłam pod nosem wstając z ziemi.
-Chciała byś coś dodać nowa!?- trenerka wyrosła jak z podziemi i wydarła mi się prosto do ucha.
-Nie nic.- Foxi zaczęła cicho chichotać. Dźgnęłam ją łokciem.
-I bardzo dobrze. Dołączyć do grupy!
Rozdział 32 za nami. Wyzdrowiałam i czekam na wasze opinie a propo nowego rozdziału. Mam pytanko: Napiszcie mi w komentarzach co myślicie o postaciach dodanych przeze mnie wiecie Alex, Foxi, Kelsi, Angel, Ines, Betty, Mary, Kelly. To ja się z wami żegnam. Do następnego posta.
Hania.
*podczas tego ataku. Ogólnie Virgo może wirować po całej arenie.
piątek, 30 stycznia 2015
Rozdział 31
Tym czasem w siedzibie Dark Nebuli.
- Długo jeszcze mam czekać!?-mocno wnerwiona Betty z buta wjechała do biura Doji'ego.
-Bonjour Betty. Właśnie miałem po ciebie kogoś posłać.-odpowiedział spokojnie wysoki brunet.
-Ta na pewno. Wykonałam zlecenie chce dostać to co mi obiecałeś i chce tego teraz!-Beti do której najwyraźniej nie trafiały uspokajające słowa Doji'ego uderzyła pięścią w biurko strącając przy tym doniczkę z kaktusem.-Ups.-powiedziała dziewczyna gdy doniczka rozbiła się w drobne kawałeczki.
-Uspokoiłaś się już?
-Trochę.
-Mam dla ciebie jeszcze jedno zadanie. Chce, żebyś przyniosła mi pewnego beya.
-Oczywiście! Może od razu skocze do sklepu i kupie coś na obiad?! Wiesz co!? Zaraz zdejmę ten durnowaty kostium i...
-Jeśli chcesz mogę ci pomóc.-Betty przerwał głos dobiegający z kanapy stojącej w pewnej odległości za dziewczyną. Kotka odwróciła się, a jej oczom ukazał się chłopak o ciemnych włosach i żółtych kocich oczach.
-Co to za cudak?
-Beti poznaj proszę Johannesa. Spodziewałem się, iż to zadanie może cię przerosnąć dla tego postarałem się o....
-Pomocnika. Sorka, ale poradzę sobie sama.-Betty weszła w słowo Doji'emu.
-Ja sam nazwał bym go raczej twoim wspólnikiem, ale ty rób jak chcesz.
-Dobrze, że chociaż pozwalasz mi myśleć i mówić po swojemu.-burknęła Beti.
-Ojjj Betty. Bądź grzeczną dziewczynką i posłuchaj co Doji ma nam do powiedzenia.-Johannes złapał Betty w talii i przyciągnął do siebie.
-Wiesz co?-szepnęła Betty- Dotknij mnie jeszcze raz, a obiecuje ci, że cie rodzona matka nie pozna.
W świetle słońca błysnęły metalowe pazury Betty które zacisnęły się na szyi chłopaka-kota. Nowi wspólnicy mierzyli się chwilę wzrokiem po czym chłopak puścił Betty, a ona zabrała pazury z jego szyi.
-Widzę, że jakoś się dogadacie, a wracając do zadania chodzi mi o VirgoED145ES. Macie mi ją przynieść.
-Razem z bleyderem?-spytała dziewczyna nadal ze złością zerkając na Johannesa.
-Nie bleyder nie jest mi potrzebny. Bey znajdzie się w mieście za około dwa dni szczegóły akcji zostawiam wam. To wszystko, może cię odejść...chociaż nie. Betty.
-Czego?
-Celest chciała, żebym cie do niej posłał.
-Przynieś wynieś wypruj flaki.-burczała pod nosem Betty idąc korytarzem. Kiedy już dotarła do laboratorium stanęła w drzwiach oparta o framugę.
-Wołałaś?-spytała kobiety w białym kilcie z ciemno brązowymi włosami spiętymi w niedbałego koka.
-Tak mam coś dla ciebie. Choć za mną.-odpowiedziała i ruszyła w głąb laboratorium. Betty wzruszyła ramionami i poszła za dziewczyną. Dziewczyny zatrzymały się przy ścianie obwieszonej wszelakimi rodzajami wyrzutni jak również broni palnej. Pośród tych narzędzi zagłady wisiał sobie bat.
Celest zdjęła bat z haczyka i podała Betty.
-Ładna zabawka, ale już mam taki jeden-powiedziała kotka obracając w dłoniach rączkę "zabawki".
-Ten jest dużo lepszy. Widzisz ten wystający z tyłu rączki kamień.-dziewczyna pokiwała głową bez słowa-To diament.
-Ładna błyskotka tylko co mi niej?
-Diament to najtwardszy materiał znany człowiekowi.
Jestem pewna, że w trakcie walki znajdziesz jakieś pożyteczne zastosowanie, a teraz chciałabym żebyś wypróbowała resztę tej "zabaweczki".-Celest nacisnęła jeden z wielu przycisków na pilocie z którym swoją drogą się nie rozstawała. W podłodze pojawiły się otwory z których powoli wyjechały kształtem przypominające ludzi manekiny zrobione z zielonego gluta.-Ten materiał reaguje podobnie do ciała ludzkiego.
-No dobra zobaczmy co to potrafi.
Betty rozwinęła bat. Poruszyła palcami poprawiając go w dłoni, a potem jednym szybkim ruchem zamachnęła się i skierowała bat na przeciwnika. Koniec broni owinął się wokół szyj manekina rozcinając zieloną masę.
-Phi. To samo mogę zrobić swoim sprzętem.
-Teraz naciśnij ten przycisk na rączce.
-Hym.-zdziwiona Betty przyjrzała się uważnie rączce broni. Faktycznie schowany w spotach skóry na rączce siedział sobie spokojnie przycisk. Długo nie myśląc użyła go. Po bacie przebiegł błysk. Betty lekko wystraszona natychmiast cofnęła bat i cisnęła go na podłogę.
-I jak podoba się?-spytała z triumfalnym uśmiechem Celest splatając ręce na klatce piersiowej.
-Najpierw sprawdźmy czy te światełka cokolwiek zmieniły.
Dziewczyny podeszły do manekina. Na szyj miał on głęboką bruzdę która na całej długości nosiła ślady nadpalenia.
-Więc jak?
-Powiedzmy tak: od dzisiaj spotkanie ze mną będzie bardzo elektryzującym przeżyciem.-odpowiedziała Beti z chytrym uśmiechem.
Niby faceci są okrutni, ale jak przyjdzie co do czego to kobiety okazują się bardziej spragnione krwi i flaków.
Rozdział 31 za nami. Ha widzicie dotrzymałam słowa I OPUBLIKOWAŁAM TO W PIĄTEK. jestem z siebie bardzo dumna ponieważ mam bardzo słaba silną wole. Od dzisiaj zaczynam ferie, ale spokojnie będę pamiętać o blogu. nie tak jak w święta. To ja się z wami żegnam. Do następnego posta.
Hania
Ps. W po przeczytaniu poprzednich postów pewnie wyczuliście, że wielkimi krokami zbliża się dwie walki Ines vs Foxi i Kelly vs Kyoya napiszcie w komentarzach jakie wyniki obstawiacie. Ja już wiem kto wygra zobaczymy czy wy zgadniecie.
- Długo jeszcze mam czekać!?-mocno wnerwiona Betty z buta wjechała do biura Doji'ego.
-Bonjour Betty. Właśnie miałem po ciebie kogoś posłać.-odpowiedział spokojnie wysoki brunet.
-Ta na pewno. Wykonałam zlecenie chce dostać to co mi obiecałeś i chce tego teraz!-Beti do której najwyraźniej nie trafiały uspokajające słowa Doji'ego uderzyła pięścią w biurko strącając przy tym doniczkę z kaktusem.-Ups.-powiedziała dziewczyna gdy doniczka rozbiła się w drobne kawałeczki.
-Uspokoiłaś się już?
-Trochę.
-Mam dla ciebie jeszcze jedno zadanie. Chce, żebyś przyniosła mi pewnego beya.
-Oczywiście! Może od razu skocze do sklepu i kupie coś na obiad?! Wiesz co!? Zaraz zdejmę ten durnowaty kostium i...
-Jeśli chcesz mogę ci pomóc.-Betty przerwał głos dobiegający z kanapy stojącej w pewnej odległości za dziewczyną. Kotka odwróciła się, a jej oczom ukazał się chłopak o ciemnych włosach i żółtych kocich oczach.
-Co to za cudak?
-Beti poznaj proszę Johannesa. Spodziewałem się, iż to zadanie może cię przerosnąć dla tego postarałem się o....
-Pomocnika. Sorka, ale poradzę sobie sama.-Betty weszła w słowo Doji'emu.
-Ja sam nazwał bym go raczej twoim wspólnikiem, ale ty rób jak chcesz.
-Dobrze, że chociaż pozwalasz mi myśleć i mówić po swojemu.-burknęła Beti.
-Ojjj Betty. Bądź grzeczną dziewczynką i posłuchaj co Doji ma nam do powiedzenia.-Johannes złapał Betty w talii i przyciągnął do siebie.
-Wiesz co?-szepnęła Betty- Dotknij mnie jeszcze raz, a obiecuje ci, że cie rodzona matka nie pozna.
W świetle słońca błysnęły metalowe pazury Betty które zacisnęły się na szyi chłopaka-kota. Nowi wspólnicy mierzyli się chwilę wzrokiem po czym chłopak puścił Betty, a ona zabrała pazury z jego szyi.
-Widzę, że jakoś się dogadacie, a wracając do zadania chodzi mi o VirgoED145ES. Macie mi ją przynieść.
-Razem z bleyderem?-spytała dziewczyna nadal ze złością zerkając na Johannesa.
-Nie bleyder nie jest mi potrzebny. Bey znajdzie się w mieście za około dwa dni szczegóły akcji zostawiam wam. To wszystko, może cię odejść...chociaż nie. Betty.
-Czego?
-Celest chciała, żebym cie do niej posłał.
-Przynieś wynieś wypruj flaki.-burczała pod nosem Betty idąc korytarzem. Kiedy już dotarła do laboratorium stanęła w drzwiach oparta o framugę.
-Wołałaś?-spytała kobiety w białym kilcie z ciemno brązowymi włosami spiętymi w niedbałego koka.
-Tak mam coś dla ciebie. Choć za mną.-odpowiedziała i ruszyła w głąb laboratorium. Betty wzruszyła ramionami i poszła za dziewczyną. Dziewczyny zatrzymały się przy ścianie obwieszonej wszelakimi rodzajami wyrzutni jak również broni palnej. Pośród tych narzędzi zagłady wisiał sobie bat.
Celest zdjęła bat z haczyka i podała Betty.
-Ładna zabawka, ale już mam taki jeden-powiedziała kotka obracając w dłoniach rączkę "zabawki".
-Ten jest dużo lepszy. Widzisz ten wystający z tyłu rączki kamień.-dziewczyna pokiwała głową bez słowa-To diament.
-Ładna błyskotka tylko co mi niej?
-Diament to najtwardszy materiał znany człowiekowi.
Jestem pewna, że w trakcie walki znajdziesz jakieś pożyteczne zastosowanie, a teraz chciałabym żebyś wypróbowała resztę tej "zabaweczki".-Celest nacisnęła jeden z wielu przycisków na pilocie z którym swoją drogą się nie rozstawała. W podłodze pojawiły się otwory z których powoli wyjechały kształtem przypominające ludzi manekiny zrobione z zielonego gluta.-Ten materiał reaguje podobnie do ciała ludzkiego.
-No dobra zobaczmy co to potrafi.
Betty rozwinęła bat. Poruszyła palcami poprawiając go w dłoni, a potem jednym szybkim ruchem zamachnęła się i skierowała bat na przeciwnika. Koniec broni owinął się wokół szyj manekina rozcinając zieloną masę.
-Phi. To samo mogę zrobić swoim sprzętem.
-Teraz naciśnij ten przycisk na rączce.
-Hym.-zdziwiona Betty przyjrzała się uważnie rączce broni. Faktycznie schowany w spotach skóry na rączce siedział sobie spokojnie przycisk. Długo nie myśląc użyła go. Po bacie przebiegł błysk. Betty lekko wystraszona natychmiast cofnęła bat i cisnęła go na podłogę.
-I jak podoba się?-spytała z triumfalnym uśmiechem Celest splatając ręce na klatce piersiowej.
-Najpierw sprawdźmy czy te światełka cokolwiek zmieniły.
Dziewczyny podeszły do manekina. Na szyj miał on głęboką bruzdę która na całej długości nosiła ślady nadpalenia.
-Więc jak?
-Powiedzmy tak: od dzisiaj spotkanie ze mną będzie bardzo elektryzującym przeżyciem.-odpowiedziała Beti z chytrym uśmiechem.
Niby faceci są okrutni, ale jak przyjdzie co do czego to kobiety okazują się bardziej spragnione krwi i flaków.
Rozdział 31 za nami. Ha widzicie dotrzymałam słowa I OPUBLIKOWAŁAM TO W PIĄTEK. jestem z siebie bardzo dumna ponieważ mam bardzo słaba silną wole. Od dzisiaj zaczynam ferie, ale spokojnie będę pamiętać o blogu. nie tak jak w święta. To ja się z wami żegnam. Do następnego posta.
Hania
Ps. W po przeczytaniu poprzednich postów pewnie wyczuliście, że wielkimi krokami zbliża się dwie walki Ines vs Foxi i Kelly vs Kyoya napiszcie w komentarzach jakie wyniki obstawiacie. Ja już wiem kto wygra zobaczymy czy wy zgadniecie.
niedziela, 25 stycznia 2015
6000 i 300
Mam nadzieje, że komiks się spodobał. To ja się z wami żegnam do następnego posta.
Hania.
PS Policzyłam ile z tych 300 komentarzy należy do mnie (czyli, że ja je napisałam), a mianowicie 74.
sobota, 24 stycznia 2015
Rozdział 30
Alex. Ludzie mówili o nim różne rzeczy, ale na całe szczęście wszystkie okazały się nieprawdą. Spojrzałam na zegarek. Południe.
-Echh Nie dam rady.-westchnął Alex przecierając oczy.
-Co ty gadasz? Jeśli ty nie dasz rady to wszyscy możemy się już podać.- powiedziałam to przepełniona... nawet nie wiem jak nazwać to uczucie byłam zaskoczona, zdezorientowana i nawet trochę zła. Nigdy nie myślałam, że Alex chociaż pomyśli o tym żeby się podać, a już szczególnie przy czymś tak ważnym. Zawsze imponował mi swoim uporem. W porównaniu z nim jestem jak dziecko które odpuszcza gdy napotka pierwszą lepszą przeszkodę.
-No co ja poradzę? Żeby się tam włamać trzeba mieć jaja ze stali i komputer z NASA.-zaśmiałam się.
-Alex ja w ciebie wierze. Pójdę zrobić ci kawę może jak trochę podładujesz baterie pójdzie ci lepiej.-poklepałam go po ramieniu i wyszłam z pokoju.
Ekspres do kawy. Gdzie on może do jasnej cholery być? Kierując się tak zwaną kobiecą intuicją udało mi się znaleźć... no brakuje mi słowa no takie pomieszczenie w biurze gdzie robi się przerwy na lunch. Zrobiłam dwie mocne kawy i wróciłam do Alexsa.
-Jak ci idzie?-spytałam stawiając kubek z kawą na biurku.
-Udało mi się przełamać ich zabezpieczenia kodu LCD teraz muszę tylko przekonwertować...-Alex spojrzał na mnie i uśmiechnął się z politowaniem.-Dobrze. Powinienem skończyć za jakąś godzinę.
-Widzę, że wróciła ci wiara w siebie.- uśmiechnęłam się.
Nie rozumiem komputerowego żargonu, a Alex posługuje się nim na poziomie exspert. Czasami wyrwie mu się coś w tym obcym dla mnie języku, ale nigdy nie zrobił tego specjalnie. Alex po prostu nie potrafi być wredny. W każdym człowieku widzi dobro. Pewnie tylko dlatego potrafi się jeszcze do mnie uśmiechnąć. Gdybym była na jego miejscu, aż strach pomyśleć co chciałabym sobie zrobić. Na całe szczęście Alex jest dobrym chłopcem. Zawsze nim był.
***
-Mamo sprzątnęłam już swój pokój! Mogę iść na dwór pobawić się?
-Oczywiście córciu.
-Dzięki mamo.
-Mary! Zaczekaj na mnie! Idę z tobą!-Kyoya wybiegł ze swojego pokoju.
-A pokój sprzątnięty?
-Nie...-odpowiedział Kyoya z opuszczoną głową.
-Nigdzie nie pójdziesz dopóki nie sprzątniesz pokoju.
-Ale...ale...dobrze mamo.-chłopczyk z rezygnacją w głosie zgodził się z straszliwym wyrokiem i ruszył do swojego pokoju.
Mary spojrzała na niego ze smutkiem i powiedziała:
-Nie martw się braciszku jak wrócę to powalczymy. Zgoda?
-Zgoda!-powiedział uśmiechnięty Kyoya.
Mary pobiegła do parku spotkać się ze swoim przyjacielem.
-Allleeex! Alllleeeex! Gdzie jesteś? Nie chowaj się!
-Jak leziesz ty leszczu?! - gdzieś w pobliżu Mary rozległ się głos szkolnego zakapiora. Chodził do szóstej klasy i terroryzował całą podstawówką. Bali się go wszyscy oprócz Mary. Ona nie boi się niczego... nie licząc pająków, ale tylko tych NAPRAWDĘ dużych.
- Proszę tylko nie znowu.- jęknęła dziewczynka i pobiegła w stronę z której dobiegał głos.
Czuła co się święci. Kawałek dalej stała grupka chłopaków który prawie płakali ze śmiechu pokazując sobie coś co leżało na ziemi. Dziewczynka podbiegła bliżej i zorientowała się że jej najgorsze przypuszczenia się spełniły. Te dryblasy maltretowali jej piegowatego przyjaciela. Przepchnęła się do środka gróbki i powiedziała najbardziej stanowczym i groźnym głosem na jaki stać było siedmiolatkę (czyli średnio groźnym):
- Zostawcie mojego przyjaciela!
-Oooo kogo my tu mamy?- zaśmiał się kapitan tych przygłupów- Dalmatyńczyk ma koleżankę. Spadaj stąd ty mały wodoroście.
-To ty spadaj tyyy glutojadzie.- odpowiedziała wojowniczo niebiesko-oka.
-O nie chłopaki słyszeliście jak mnie nazwała. Nie no lecę do domu wypłakać się w poduszkę.-powiedział dryblas i zaśmiał się jadowicie.-Chodźcie stąd zanim jeszcze bardziej poryje mi życiorys.- rzucił jeszcze chłopak i ruszył swoją drogą przy okazji szturchając Mary na tyle mocno, że dziewczynka upadła na ziemie.
- Wszystko w porządku Alex?- spytała dziewczynka podnosząc się i podając rękę swojemu kumplowi.
-Tak. Chociaż bywało lepiej. Cały jestem w karmie dla psów.
- Nie możesz się im tak dawać. Musisz się mu w końcu postawić.-powiedziała Mary pomagając Aleksowi wyjąć kawałki mięsa i galarety z włosów.
- Po co jeśli wyżyje się na mnie nikt inny nie oberwie.
-Ale dlaczego ma się w ogóle na kimś wyżywać?
-Posłuchaj. Rin- bo tak miał na imię ten terrorysta- ma dosyć mocno przekichaną sytuacje w domu. Ojciec go bije.
-Ale to nie powód, żebyś ty od niego obrywał.
-Ze złością jest tak przechodzi z osoby na osobę, ale gdy dociera do mnie niema już gdzie pójść bo ja po prostu nie umiem się złościć.
-Ale ja umiem i jak następnym razem zobaczę, że ci coś zrobił to go zabije.
-Nie zabijesz bo na twoje nerwy mam sprawdzony sposób.- chłopak uśmiechną się i mocno przytulił dziewczynkę.
***
Alex proszę cie nigdy się nie zmieniaj.
Rozdział 30 za nami co myślicie? Postanowiłam, że rozdziały będę dodawać co najmniej raz w tygodniu w okolicach wekendu. Chce bardzo serdecznie powitać mową czytelniczkę Patrycje. Mam nadzieje, że zostaniesz tutaj na dłużej. To by było na tyle. Ja się z wami żegnam do następnego posta
Hania.
-Echh Nie dam rady.-westchnął Alex przecierając oczy.
-Co ty gadasz? Jeśli ty nie dasz rady to wszyscy możemy się już podać.- powiedziałam to przepełniona... nawet nie wiem jak nazwać to uczucie byłam zaskoczona, zdezorientowana i nawet trochę zła. Nigdy nie myślałam, że Alex chociaż pomyśli o tym żeby się podać, a już szczególnie przy czymś tak ważnym. Zawsze imponował mi swoim uporem. W porównaniu z nim jestem jak dziecko które odpuszcza gdy napotka pierwszą lepszą przeszkodę.
-No co ja poradzę? Żeby się tam włamać trzeba mieć jaja ze stali i komputer z NASA.-zaśmiałam się.
-Alex ja w ciebie wierze. Pójdę zrobić ci kawę może jak trochę podładujesz baterie pójdzie ci lepiej.-poklepałam go po ramieniu i wyszłam z pokoju.
Ekspres do kawy. Gdzie on może do jasnej cholery być? Kierując się tak zwaną kobiecą intuicją udało mi się znaleźć... no brakuje mi słowa no takie pomieszczenie w biurze gdzie robi się przerwy na lunch. Zrobiłam dwie mocne kawy i wróciłam do Alexsa.
-Jak ci idzie?-spytałam stawiając kubek z kawą na biurku.
-Udało mi się przełamać ich zabezpieczenia kodu LCD teraz muszę tylko przekonwertować...-Alex spojrzał na mnie i uśmiechnął się z politowaniem.-Dobrze. Powinienem skończyć za jakąś godzinę.
-Widzę, że wróciła ci wiara w siebie.- uśmiechnęłam się.
Nie rozumiem komputerowego żargonu, a Alex posługuje się nim na poziomie exspert. Czasami wyrwie mu się coś w tym obcym dla mnie języku, ale nigdy nie zrobił tego specjalnie. Alex po prostu nie potrafi być wredny. W każdym człowieku widzi dobro. Pewnie tylko dlatego potrafi się jeszcze do mnie uśmiechnąć. Gdybym była na jego miejscu, aż strach pomyśleć co chciałabym sobie zrobić. Na całe szczęście Alex jest dobrym chłopcem. Zawsze nim był.
***
-Mamo sprzątnęłam już swój pokój! Mogę iść na dwór pobawić się?
-Oczywiście córciu.
-Dzięki mamo.
-Mary! Zaczekaj na mnie! Idę z tobą!-Kyoya wybiegł ze swojego pokoju.
-A pokój sprzątnięty?
-Nie...-odpowiedział Kyoya z opuszczoną głową.
-Nigdzie nie pójdziesz dopóki nie sprzątniesz pokoju.
-Ale...ale...dobrze mamo.-chłopczyk z rezygnacją w głosie zgodził się z straszliwym wyrokiem i ruszył do swojego pokoju.
Mary spojrzała na niego ze smutkiem i powiedziała:
-Nie martw się braciszku jak wrócę to powalczymy. Zgoda?
-Zgoda!-powiedział uśmiechnięty Kyoya.
Mary pobiegła do parku spotkać się ze swoim przyjacielem.
-Allleeex! Alllleeeex! Gdzie jesteś? Nie chowaj się!
-Jak leziesz ty leszczu?! - gdzieś w pobliżu Mary rozległ się głos szkolnego zakapiora. Chodził do szóstej klasy i terroryzował całą podstawówką. Bali się go wszyscy oprócz Mary. Ona nie boi się niczego... nie licząc pająków, ale tylko tych NAPRAWDĘ dużych.
- Proszę tylko nie znowu.- jęknęła dziewczynka i pobiegła w stronę z której dobiegał głos.
Czuła co się święci. Kawałek dalej stała grupka chłopaków który prawie płakali ze śmiechu pokazując sobie coś co leżało na ziemi. Dziewczynka podbiegła bliżej i zorientowała się że jej najgorsze przypuszczenia się spełniły. Te dryblasy maltretowali jej piegowatego przyjaciela. Przepchnęła się do środka gróbki i powiedziała najbardziej stanowczym i groźnym głosem na jaki stać było siedmiolatkę (czyli średnio groźnym):
- Zostawcie mojego przyjaciela!
-Oooo kogo my tu mamy?- zaśmiał się kapitan tych przygłupów- Dalmatyńczyk ma koleżankę. Spadaj stąd ty mały wodoroście.
-To ty spadaj tyyy glutojadzie.- odpowiedziała wojowniczo niebiesko-oka.
-O nie chłopaki słyszeliście jak mnie nazwała. Nie no lecę do domu wypłakać się w poduszkę.-powiedział dryblas i zaśmiał się jadowicie.-Chodźcie stąd zanim jeszcze bardziej poryje mi życiorys.- rzucił jeszcze chłopak i ruszył swoją drogą przy okazji szturchając Mary na tyle mocno, że dziewczynka upadła na ziemie.
- Wszystko w porządku Alex?- spytała dziewczynka podnosząc się i podając rękę swojemu kumplowi.
-Tak. Chociaż bywało lepiej. Cały jestem w karmie dla psów.
- Nie możesz się im tak dawać. Musisz się mu w końcu postawić.-powiedziała Mary pomagając Aleksowi wyjąć kawałki mięsa i galarety z włosów.
- Po co jeśli wyżyje się na mnie nikt inny nie oberwie.
-Ale dlaczego ma się w ogóle na kimś wyżywać?
-Posłuchaj. Rin- bo tak miał na imię ten terrorysta- ma dosyć mocno przekichaną sytuacje w domu. Ojciec go bije.
-Ale to nie powód, żebyś ty od niego obrywał.
-Ze złością jest tak przechodzi z osoby na osobę, ale gdy dociera do mnie niema już gdzie pójść bo ja po prostu nie umiem się złościć.
-Ale ja umiem i jak następnym razem zobaczę, że ci coś zrobił to go zabije.
-Nie zabijesz bo na twoje nerwy mam sprawdzony sposób.- chłopak uśmiechną się i mocno przytulił dziewczynkę.
***
Alex proszę cie nigdy się nie zmieniaj.
Rozdział 30 za nami co myślicie? Postanowiłam, że rozdziały będę dodawać co najmniej raz w tygodniu w okolicach wekendu. Chce bardzo serdecznie powitać mową czytelniczkę Patrycje. Mam nadzieje, że zostaniesz tutaj na dłużej. To by było na tyle. Ja się z wami żegnam do następnego posta
Hania.
poniedziałek, 19 stycznia 2015
Rozdział 29
Ciekawe jak sobie radzą w pracy beze mnie. Pewnie mnie zwolnią, ale co tam gdy tylko uratuje Ryuge zmyjemy się oboje z tego miasta. Ryuga pokonał tą dziewczynę już dwa razy chyba dłużej nie będzie się z nią bawił. Prawda? Tak znajdzie sobie innego przeciwnika. Spokojnie Kelly. Teraz pora porozmyślać o tym dlaczego ty się stąd zbierasz. Po pierwsze Ryuga, po drugie Benkei mnie tutaj namierzył, a nie chce mieć z nim nic do czynienia. Jedyne co mogłoby mnie tu zatrzymać to lider pająków. Tylko on ( lub ona) będzie w stanie zatrzymać mnie w tym mieście po tym jak już uratuje Ryuge. Tak pokonam go, a potem zabiorę się za Kyoye. Kiedy zniszczę jego gang będę mogła umierać w spokoju. Benkei zobaczy, że on wcale nie jest taki świetny. Zobaczy, że jestem od niego lepsza. Nie żeby obchodziło mnie zdanie mojego starszego brata.
Chwila kto tak drze tam mordę!? Nawet nie można sobie w spokoju pomarzyć. Wystawiłam głowę za drzwi mojej celi i oceniłam sytuację. Tsubasa i Ines właśnie oglądali jak jakaś dziwnie znajoma dziewczyna tańczy przy akompaniamencie wyjątkowo głośnej muzyki.
Zaczęłam burczeć pod nosem jakieś niezrozumiałe nawet dla mnie przekleństwa i ruszyłam przeciwną stroną korytarza.
Gdzie w takiej siedzibie WBBA można się w spokoju zdrzemnąć?
Idąc na oślep udało mi się dotrzeć do sali z areną. Ooooo wspomnienia. W Dark Nebuli często spałam zwinięta w kulkę na samym dnie areny. Weszłam do areny i stanęłam na jej środku.Wystrzeliłam Białą i położyłam się. Bey zataczał szerokie koła wokół mnie wydając przy tym takie ciche brzęczenie. Bey zrobił jedno kółko, drugie, trzeeecie, czwarrrte.
-Kelly. Kelly! KELLY!-do mojej podświadomości dotarł jakiś głos.
-Daj mi spokój. Śpie.
-Dobra załatwimy to inaczej.-jak widać właściciel głosu wpadł na lepszy pomysł jak mnie obudzić. Ciekawe jaki?
Długo na odpowiedź nie czekałam. Kubeł lodowato zimnej wody pozbył się swojej zawartości tusz nad moją głową. Poderwałam się z ziemi głośno krzycząc.
-KRETYNIE CO CI STRZ...-na głowę spadł mi ręcznik i zaczął bardzo mocno trzeć moją mokrą głowę uniemożliwiając mi tym samym wykrzykiwanie jaka to jestem niezadowolona z takiej pobudki. Po paru sekundach taka zabawa znudziła się mojemu towarzyszowi i zdjął mi ręcznik z głowy mówiąc:
-Teraz jesteśmy kwita.
-Ryuga ty... RYUGA!-rzuciłam się mu na szyje i zaczęłam go mocno ściskać.
-Kelly puść mnie. Brakuje mi powietrza.-wychrypiał lekko fioletowy Ryuga. Puściłam go i rozejrzałam się po pomieszczeniu. Byliśmy w naszym wspólnym mieszkaniu. Ryuga miał na twarzy świeżo odkażoną ranę szarpaną którą zrobiła mu ta nerwuska. Starsza siostra Kyoy. Wszystko wyglądało na to, że kilka ostatnich dni mi się przyśniło.
-Co ci się stało?-spytał Ryuga kiedy jego twarz przybrała normalny kolor.
-Przyśniło mi się, że Doji miał syna który cię porwał.
-Serio i już wtedy nie zorientowałaś się, że śpisz?
-Też się sobie dziwie, ale słuchaj dalej. Poszłam do WBBA, a tam rządził Tsubasa. On i jego dziewczyna, starsza siostra Kyoy i sam Kyoya chcieli pomóc mi cie uwolnić tylko najpierw musiałam powiedzieć im wszystko co wiem o gangu pająków.
-Okejjj. Wczoraj ostatni raz jadłaś tosty z podwójnym serem na kolacje.
-Nie mów mi jak mam żyć!- roześmiałam się w głos.
-Po co mnie obudziłeś?- spytałam. Kiedy wyszłam z łazienki przebrana w suche ciuchy.
-Jeszcze się nie zorientowałaś, że to była krwawa zemsta?
-Niby za co?-zrobiłam najbardziej niewinną minkę na jaką było mnie stać.
-Za to!-Ryuga wyciągnął swój telefon i pokazał mi mojego sms-a.
-To ja się o ciebie troszczę. Pisze do ciebie, żebyś się nie zastanawiał gdzie polazłam, a ty mi się tak odwdzięczasz? Za karę będziesz oglądał ze mną Kuroko no Baske.
-Dobra pokaż mi co teraz dzieci oglądają.
-Spadaj staruchu.-znowu zaczęłam się śmiać.
Przez ten ostatni rok bardzo brakowało mi Ryugi. Po tym jak straciłam beya tylko i wyłącznie mój BFF sprawiał, że na chwile przestawałam wyrzucać sobie jaka jestem słaba. Chociaż nawet on nie dowiedział się w jakich okolicznościach straciłam Białą.
-Kelly.
-Co?
-Znowu się zawiesiłaś.
-Sory.-wyłączyłam laptop i odłożyłam go na stół- Ryuga zastanawiałeś się kiedyś jakby to było gdybyśmy byli postaciami z anime?
-Miała byś wtedy większe cycki.-odpowiedział bez chwili namysłu.
-Kretyn. Ja poważnie pytam. Wyobraź sobie, że wszystko co się tutaj dzieje jest obserwowane przez jakiś ludzi. Internet jest pełen fanficków z jakimś dziwnymi paringami homo, hetero i jeszcze sama nie wiem jakimi.
-Niby jakimi? Wymień jeden.
-No nie wiem: ty i ja.
-Niby czemu?-zdziwił się Ryuga.
-Bo jesteśmy przyjaciółmi.
-I to by wystarczyło, żeby zrobić z nas parę?
-Gdybyśmy byli w anime tak.
-A czemu ci akurat taki paring przyszedł do głowy?-spytał Ryuga uśmiechając się podstępnie.
-Bez powodu.-odpowiedziałam.
-Ta na pewno.
-Sugerujesz, że kłamie!?-zbulwersowałam się.
-Nieee.
-Zabije.-chwyciłam poduszkę i zaczęłam niemiłosiernie lać nią Ryuge. Chłopak odbijał wszystkie moje ataki rękami śmiejąc się przy tym głośno.
-Stawaj i walcz jak mężczyzna!
-Dobra sama tego chciałaś.- Ryuga, rzucił się na mnie i łaskotał mnie bez litości i robił to do momentu w którym nie mogłam się już śmiać i po prostu uderzałam pięścią w kanapę. Jak bokser który sygnalizuje poddanie się podczas walki.
Kiedy odzyskałam oddech, oparłam się wygodnie na kanapie.
- Kelly.-spojrzałam na Ryugę. Był bardzo poważny. Był wręcz śmiertelnie poważny.
-Co jest?-spytałam.
-Musisz być teraz silna. Cokolwiek by się nie działo musisz pamiętać, że jesteś silna.
-Ale...-chciałam coś powiedzieć, ale Ryuga mi na to nie pozwolił
-Jesteś silna. Tysiąc razy silniejsza, iż ja.
-Ale to nie prawda!-prawie tam płakałam. Nigdy przenigdy nie byłam tak zdezorientowana jak wtedy.
-JESTEŚ!-Ryuga uśmiechnął się-Nie chodzi mi o siłę beya czy mięśni. Jesteś ode mnie silniejsza tutaj-Ryuga wskazał swoje serce.-Teraz obudź się masz towarzystwo.
Poczułam bardzo silny ból w klatce piersiowej. Wszystko na około mnie zrobiło się czarne.
W tej smolistej czerni zobaczyłam jakiś błysk. To koniec umieram, żegnaj okrutny świecie. Czekając na koniec zasłoniłam się rękami i mocno zacisnęłam powieki, ale koniec mojego nędznego życia nie nadszedł. Zamiast niego do moich uszu doszedł mocno zdenerwowany głos Kyoy:
-Kelly!? Co ty tam robisz!? Mogłem cie zabić!-Otworzyłam oczy. Przede mną stała ściana w całości zrobiona z lodu. Biała wirowała pomiędzy mną, a ścianą. Wystawiłam głowę z za ściany. Za nią stał mocno zdenerwowany Kyoya. Uśmiechnęłam się pełnym zębów uśmiechem i powiedziałam:
-Cześć Kyoya. Co powiesz na mały sparing
Rozdział 29 za nami. Dodany z lekkim opóźnieniem, ale mam nadzieje, że nie jesteście na mnie bardzo źli. Od teraz postaram się regularnie wrzucać rozdziały jeśli mi się to nie uda macie pełne prawo mnie konstruktywnie skrytykować. To ja się z wami żegnam. Do następnego posta.
Hania
Chwila kto tak drze tam mordę!? Nawet nie można sobie w spokoju pomarzyć. Wystawiłam głowę za drzwi mojej celi i oceniłam sytuację. Tsubasa i Ines właśnie oglądali jak jakaś dziwnie znajoma dziewczyna tańczy przy akompaniamencie wyjątkowo głośnej muzyki.
Zaczęłam burczeć pod nosem jakieś niezrozumiałe nawet dla mnie przekleństwa i ruszyłam przeciwną stroną korytarza.
Gdzie w takiej siedzibie WBBA można się w spokoju zdrzemnąć?
Idąc na oślep udało mi się dotrzeć do sali z areną. Ooooo wspomnienia. W Dark Nebuli często spałam zwinięta w kulkę na samym dnie areny. Weszłam do areny i stanęłam na jej środku.Wystrzeliłam Białą i położyłam się. Bey zataczał szerokie koła wokół mnie wydając przy tym takie ciche brzęczenie. Bey zrobił jedno kółko, drugie, trzeeecie, czwarrrte.
-Kelly. Kelly! KELLY!-do mojej podświadomości dotarł jakiś głos.
-Daj mi spokój. Śpie.
-Dobra załatwimy to inaczej.-jak widać właściciel głosu wpadł na lepszy pomysł jak mnie obudzić. Ciekawe jaki?
Długo na odpowiedź nie czekałam. Kubeł lodowato zimnej wody pozbył się swojej zawartości tusz nad moją głową. Poderwałam się z ziemi głośno krzycząc.
-KRETYNIE CO CI STRZ...-na głowę spadł mi ręcznik i zaczął bardzo mocno trzeć moją mokrą głowę uniemożliwiając mi tym samym wykrzykiwanie jaka to jestem niezadowolona z takiej pobudki. Po paru sekundach taka zabawa znudziła się mojemu towarzyszowi i zdjął mi ręcznik z głowy mówiąc:
-Teraz jesteśmy kwita.
-Ryuga ty... RYUGA!-rzuciłam się mu na szyje i zaczęłam go mocno ściskać.
-Kelly puść mnie. Brakuje mi powietrza.-wychrypiał lekko fioletowy Ryuga. Puściłam go i rozejrzałam się po pomieszczeniu. Byliśmy w naszym wspólnym mieszkaniu. Ryuga miał na twarzy świeżo odkażoną ranę szarpaną którą zrobiła mu ta nerwuska. Starsza siostra Kyoy. Wszystko wyglądało na to, że kilka ostatnich dni mi się przyśniło.
-Co ci się stało?-spytał Ryuga kiedy jego twarz przybrała normalny kolor.
-Przyśniło mi się, że Doji miał syna który cię porwał.
-Serio i już wtedy nie zorientowałaś się, że śpisz?
-Też się sobie dziwie, ale słuchaj dalej. Poszłam do WBBA, a tam rządził Tsubasa. On i jego dziewczyna, starsza siostra Kyoy i sam Kyoya chcieli pomóc mi cie uwolnić tylko najpierw musiałam powiedzieć im wszystko co wiem o gangu pająków.
-Okejjj. Wczoraj ostatni raz jadłaś tosty z podwójnym serem na kolacje.
-Nie mów mi jak mam żyć!- roześmiałam się w głos.
-Po co mnie obudziłeś?- spytałam. Kiedy wyszłam z łazienki przebrana w suche ciuchy.
-Jeszcze się nie zorientowałaś, że to była krwawa zemsta?
-Niby za co?-zrobiłam najbardziej niewinną minkę na jaką było mnie stać.
-Za to!-Ryuga wyciągnął swój telefon i pokazał mi mojego sms-a.
-To ja się o ciebie troszczę. Pisze do ciebie, żebyś się nie zastanawiał gdzie polazłam, a ty mi się tak odwdzięczasz? Za karę będziesz oglądał ze mną Kuroko no Baske.
-Dobra pokaż mi co teraz dzieci oglądają.
-Spadaj staruchu.-znowu zaczęłam się śmiać.
Przez ten ostatni rok bardzo brakowało mi Ryugi. Po tym jak straciłam beya tylko i wyłącznie mój BFF sprawiał, że na chwile przestawałam wyrzucać sobie jaka jestem słaba. Chociaż nawet on nie dowiedział się w jakich okolicznościach straciłam Białą.
-Kelly.
-Co?
-Znowu się zawiesiłaś.
-Sory.-wyłączyłam laptop i odłożyłam go na stół- Ryuga zastanawiałeś się kiedyś jakby to było gdybyśmy byli postaciami z anime?
-Miała byś wtedy większe cycki.-odpowiedział bez chwili namysłu.
-Kretyn. Ja poważnie pytam. Wyobraź sobie, że wszystko co się tutaj dzieje jest obserwowane przez jakiś ludzi. Internet jest pełen fanficków z jakimś dziwnymi paringami homo, hetero i jeszcze sama nie wiem jakimi.
-Niby jakimi? Wymień jeden.
-No nie wiem: ty i ja.
-Niby czemu?-zdziwił się Ryuga.
-Bo jesteśmy przyjaciółmi.
-I to by wystarczyło, żeby zrobić z nas parę?
-Gdybyśmy byli w anime tak.
-A czemu ci akurat taki paring przyszedł do głowy?-spytał Ryuga uśmiechając się podstępnie.
-Bez powodu.-odpowiedziałam.
-Ta na pewno.
-Sugerujesz, że kłamie!?-zbulwersowałam się.
-Nieee.
-Zabije.-chwyciłam poduszkę i zaczęłam niemiłosiernie lać nią Ryuge. Chłopak odbijał wszystkie moje ataki rękami śmiejąc się przy tym głośno.
-Stawaj i walcz jak mężczyzna!
-Dobra sama tego chciałaś.- Ryuga, rzucił się na mnie i łaskotał mnie bez litości i robił to do momentu w którym nie mogłam się już śmiać i po prostu uderzałam pięścią w kanapę. Jak bokser który sygnalizuje poddanie się podczas walki.
Kiedy odzyskałam oddech, oparłam się wygodnie na kanapie.
- Kelly.-spojrzałam na Ryugę. Był bardzo poważny. Był wręcz śmiertelnie poważny.
-Co jest?-spytałam.
-Musisz być teraz silna. Cokolwiek by się nie działo musisz pamiętać, że jesteś silna.
-Ale...-chciałam coś powiedzieć, ale Ryuga mi na to nie pozwolił
-Jesteś silna. Tysiąc razy silniejsza, iż ja.
-Ale to nie prawda!-prawie tam płakałam. Nigdy przenigdy nie byłam tak zdezorientowana jak wtedy.
-JESTEŚ!-Ryuga uśmiechnął się-Nie chodzi mi o siłę beya czy mięśni. Jesteś ode mnie silniejsza tutaj-Ryuga wskazał swoje serce.-Teraz obudź się masz towarzystwo.
Poczułam bardzo silny ból w klatce piersiowej. Wszystko na około mnie zrobiło się czarne.
W tej smolistej czerni zobaczyłam jakiś błysk. To koniec umieram, żegnaj okrutny świecie. Czekając na koniec zasłoniłam się rękami i mocno zacisnęłam powieki, ale koniec mojego nędznego życia nie nadszedł. Zamiast niego do moich uszu doszedł mocno zdenerwowany głos Kyoy:
-Kelly!? Co ty tam robisz!? Mogłem cie zabić!-Otworzyłam oczy. Przede mną stała ściana w całości zrobiona z lodu. Biała wirowała pomiędzy mną, a ścianą. Wystawiłam głowę z za ściany. Za nią stał mocno zdenerwowany Kyoya. Uśmiechnęłam się pełnym zębów uśmiechem i powiedziałam:
-Cześć Kyoya. Co powiesz na mały sparing
Rozdział 29 za nami. Dodany z lekkim opóźnieniem, ale mam nadzieje, że nie jesteście na mnie bardzo źli. Od teraz postaram się regularnie wrzucać rozdziały jeśli mi się to nie uda macie pełne prawo mnie konstruktywnie skrytykować. To ja się z wami żegnam. Do następnego posta.
Hania
piątek, 9 stycznia 2015
Rozdział 28
-To co teraz?-spytałam kiedy Mary zniknęła za zamkniętymi drzwiami.
-Do puki Alex nie skończy nie będziemy w stanie nic wymyślić.
-Ines mogłabym do tego czasu przeprowadzić analizę twojego beya?-spytała Madoka.-Nie zdążyłam tego zrobić kiedy walczyłaś z Beti to znaczy z Kelly.
-Po co ci informacje o Iskrze?-spytałam.
-Teraz jesteśmy drużyną. Jeżeli chcemy pomóc Ryudze i Hikaru musimy ze sobą współpracować. -powiedział Tsubasa jak zwykle spokojnym głosem.
-Tak jesteśmy drużyną.- Kelly stłumiła śmiech- Sory ale współpraca to nie jest mocna strona żadnego z nas. Może oprócz ciebie Tsubasa.
-Dlaczego tak myślisz?-spytałam.
-Walka drużynowa Gan Gan Galaxy vs Wild Fang. Ten tutaj-kiwnęła głową w stronę Kyoy-zawalił bo chciał pokonać Ginge. Ale to akurat da się zrozumieć. Ginga miesza bleyderą w głowach lepiej niż nie jedna dziewczyna.-cichutko prychnęłam powstrzymując śmiech.- Dalej nerwuska tutaj winny jest charakterek. Chcę wszystko załatwić sama tak samo jak braciszek. Ines? Tak?-kiwnęłam głową- Widziałam tylko jedną walkę z twoim udziałem. Powiem tyle wtrąciłaś się niepotrzebnie. No i ja.-westchnęła- Wierzcie mi na słowo nie umiem grać w zespole.
-To, że nie umiemy grać w drużynie nie znaczy, że nie umiemy współpracować.-stwierdziłam.
-Mam pomysł!-krzyknęła Madoka i gdzieś pobiegła.
-Założę się o 100, że dzwoni po Ginge.-warknęła Kelly patrząc na biegnącą gdzieś Madoke.
-Przyjmuje.- wyciągnęłam do niej rękę. Uścisnęła moja dłoń i powiedziała z uśmiechem.
-Tnij Tsubasa.
-Szykuj kasę.-powiedział do mnie Kyoya.
-Widzę, że nie możesz się doczekać kiedy Ginga przyjedzie. I tak z nim przegrasz. Znowu.-Kelly prowokowała Kyoye ale on tylko uśmiechną się tajemniczo i nic nie powiedział.
Nie takiej reakcji się po nim spodziewałam, ale co nie znam dobrze mogę się mylić. Może Kyoya jest tak naprawdę spokojnym i opanowanym facetem który staje się nerwowy kiedy coś grozi jego najbliższym?
-To macie do mnie jeszcze jakiś romans czy mogę iść spać?- spytała Kelly przerywając niezręczną ciszę która trwała już od paru dobrych chwil.
-Będziesz teraz spać?-spytałam.
-Tak. Zdrowiej dla was i dla mnie będzie trzymać mnie z dala od was.
-Rób co chcesz-powiedział Tsubasa.
Kelly poszła do swojego pokoju. Kiedy zniknęła za zamkniętymi drzwiami odetchnęłam z ulgą. Ta dziewczyna bardzo nie irytowała. Zwykle jestem spokojna i opanowana ale kiedy ktoś przekroczy cienką czerwoną lepiej schodzić mi z drogi.
- Benkei też się taki jest?- spytałam nie potrafiąc wyobrazić sobie starszego brata tego czegoś.
-Nie. Benkei jest duuużo większy.-zaśmiał się Tsubasa.
-Chodziło mi bardziej o charakter.
-Powiedzmy tak. Oboje da się lubić tylko trzeba ich lepiej poznać.
-Szczerze wątpię.-warknęłam pod nosem.-Kyoya, a ty co o nich myślisz?- Tsubasa prychną.
-Benkei to największy fan Kyoy.
-Serio? Nie spodziewa bym się czegoś takiego po bracie dziewczyn która tylko czeka żeby wbić ci szpilę. A powiesz za co cie tak nie cierpi?
-Mam to gdzieś- powiedział Kyoya- Jak Alex skończy to do mnie zadzwonicie.- dodał i poszedł sobie.
-Duże dziecko.-powiedziałam.
-Masz na myśli...
-KYOYA?!- Tsubasie przerwał kobiecy okrzyk oboje ruszyliśmy w stronę z której dochodził.
Za zakrętem stał Kyoya razem z Foxi. Tak w sumie to nie wiem jak skończyła się ta ich randka w ciemno.
-Cześć Foxi.- powiedziałam podchodząc do tej uroczej dwójki.
-Cześć Ines ty mała świnko. Nie powiedziałaś mi, że Kyoya nie jest już brzdącem.
-Słucham?-spytałam zdziwiona.
-Pokazałaś mi zdjęcie małego Kyoy.- odpowiedziała mi rozbawiona Foxi.
-Naprawdę? -wyjęłam telefon i sprawdziłam galerie.-Jaki słodziak. Zobacz Tsubasa.-podałam telefon swojemu chłopakowi.
-Wrrryyy! Spadam stąd- powiedział Kyoya który zrobił się już cały czerwony.
-Przesadzasz! Wyglądasz całkiem uroczo- krzyknęła Foxi w ślad za oddalającym się chłopakiem.
-A tak ogólnie to jak wam minęła randka?
-Pomijając to, że byłam ubrana na sportowo, na przywitanie dałam mu pluszowego lewka oraz to, że Kyoya nie lubi wegetariańskiej pizzy tooo było całkiem przyjemnie.- zakończyła z uśmiechem.
-Coś mi mówi, że tylko ty tak uważasz.... Chwila dałaś mu pluszaka?
-No co myślałam, że to dziecko. -powiedziała dziewczyna uśmiechając się szeroko-A właśnie chcecie coś zobaczyć?
-Czemu nie?-odpowiedziałam. Nie miałam co ze sobą zrobić, a z tego co zdążyłam się zorientować to z Foxi nie da się nudzić.
-No to patrzcie.-powiedziała i złapała swoją sportową torbę. Po chwili z torby (która jak się okazało miała wbudowane głośniki i Mp4) ryknęło na cały regulator "Take it off". Foxi rzuciła torbę na podłogę i zaczęła tańczyć. Był to bardzo żywiołowy taniec. Bardzo przypominał mi styl walki magów ognia z jednej animy. Pewnie gdybym spróbowała powtórzyć chociaż część tego tańca wyglądała bym jakbym próbowała wstrząsnąć robaki spod ubrania.
-To było ekstra. Prawda Tsubasa?-chłopak w milczeniu skinął głową-Ty tak sama z siebie?-powiedziałam kiedy Foxi skończyła tańczyć.
-Tak właściwie to chciałam wam pokazać moją nową torbę, ale jak wam się podoba jak tańczę to super.-na jej twarzy pojawił się szeroki uśmiech.
-Ooo Foxi z nieba mi spadłaś.-Madoka wyskoczyła jak z pod ziemi oczywiście z interesem.-Powalczysz z Ines zgoda?
-Jasne.Tylko walczymy na serio żadnych forów.- ruda dziewczyna zwróciła się do mnie z bojowym uśmiechem.
-Inaczej nie walczę.
Hej Hej Hej. 28 rozdział za nami co wy na to? Napiszcie mi to w komentarzach. Jeśli ktoś się wstydzi przypominam o opcji komentarza anonimowego. T ja się z wami żegnam. Do następnego posta. Hania.
PS. Patrzcie co znalazłam w internetach:
Kyoya co za skromność. XD
-Do puki Alex nie skończy nie będziemy w stanie nic wymyślić.
-Ines mogłabym do tego czasu przeprowadzić analizę twojego beya?-spytała Madoka.-Nie zdążyłam tego zrobić kiedy walczyłaś z Beti to znaczy z Kelly.
-Po co ci informacje o Iskrze?-spytałam.
-Teraz jesteśmy drużyną. Jeżeli chcemy pomóc Ryudze i Hikaru musimy ze sobą współpracować. -powiedział Tsubasa jak zwykle spokojnym głosem.
-Tak jesteśmy drużyną.- Kelly stłumiła śmiech- Sory ale współpraca to nie jest mocna strona żadnego z nas. Może oprócz ciebie Tsubasa.
-Dlaczego tak myślisz?-spytałam.
-Walka drużynowa Gan Gan Galaxy vs Wild Fang. Ten tutaj-kiwnęła głową w stronę Kyoy-zawalił bo chciał pokonać Ginge. Ale to akurat da się zrozumieć. Ginga miesza bleyderą w głowach lepiej niż nie jedna dziewczyna.-cichutko prychnęłam powstrzymując śmiech.- Dalej nerwuska tutaj winny jest charakterek. Chcę wszystko załatwić sama tak samo jak braciszek. Ines? Tak?-kiwnęłam głową- Widziałam tylko jedną walkę z twoim udziałem. Powiem tyle wtrąciłaś się niepotrzebnie. No i ja.-westchnęła- Wierzcie mi na słowo nie umiem grać w zespole.
-To, że nie umiemy grać w drużynie nie znaczy, że nie umiemy współpracować.-stwierdziłam.
-Mam pomysł!-krzyknęła Madoka i gdzieś pobiegła.
-Założę się o 100, że dzwoni po Ginge.-warknęła Kelly patrząc na biegnącą gdzieś Madoke.
-Przyjmuje.- wyciągnęłam do niej rękę. Uścisnęła moja dłoń i powiedziała z uśmiechem.
-Tnij Tsubasa.
-Szykuj kasę.-powiedział do mnie Kyoya.
-Widzę, że nie możesz się doczekać kiedy Ginga przyjedzie. I tak z nim przegrasz. Znowu.-Kelly prowokowała Kyoye ale on tylko uśmiechną się tajemniczo i nic nie powiedział.
Nie takiej reakcji się po nim spodziewałam, ale co nie znam dobrze mogę się mylić. Może Kyoya jest tak naprawdę spokojnym i opanowanym facetem który staje się nerwowy kiedy coś grozi jego najbliższym?
-To macie do mnie jeszcze jakiś romans czy mogę iść spać?- spytała Kelly przerywając niezręczną ciszę która trwała już od paru dobrych chwil.
-Będziesz teraz spać?-spytałam.
-Tak. Zdrowiej dla was i dla mnie będzie trzymać mnie z dala od was.
-Rób co chcesz-powiedział Tsubasa.
Kelly poszła do swojego pokoju. Kiedy zniknęła za zamkniętymi drzwiami odetchnęłam z ulgą. Ta dziewczyna bardzo nie irytowała. Zwykle jestem spokojna i opanowana ale kiedy ktoś przekroczy cienką czerwoną lepiej schodzić mi z drogi.
- Benkei też się taki jest?- spytałam nie potrafiąc wyobrazić sobie starszego brata tego czegoś.
-Nie. Benkei jest duuużo większy.-zaśmiał się Tsubasa.
-Chodziło mi bardziej o charakter.
-Powiedzmy tak. Oboje da się lubić tylko trzeba ich lepiej poznać.
-Szczerze wątpię.-warknęłam pod nosem.-Kyoya, a ty co o nich myślisz?- Tsubasa prychną.
-Benkei to największy fan Kyoy.
-Serio? Nie spodziewa bym się czegoś takiego po bracie dziewczyn która tylko czeka żeby wbić ci szpilę. A powiesz za co cie tak nie cierpi?
-Mam to gdzieś- powiedział Kyoya- Jak Alex skończy to do mnie zadzwonicie.- dodał i poszedł sobie.
-Duże dziecko.-powiedziałam.
-Masz na myśli...
-KYOYA?!- Tsubasie przerwał kobiecy okrzyk oboje ruszyliśmy w stronę z której dochodził.
Za zakrętem stał Kyoya razem z Foxi. Tak w sumie to nie wiem jak skończyła się ta ich randka w ciemno.
-Cześć Foxi.- powiedziałam podchodząc do tej uroczej dwójki.
-Cześć Ines ty mała świnko. Nie powiedziałaś mi, że Kyoya nie jest już brzdącem.
-Słucham?-spytałam zdziwiona.
-Pokazałaś mi zdjęcie małego Kyoy.- odpowiedziała mi rozbawiona Foxi.
-Naprawdę? -wyjęłam telefon i sprawdziłam galerie.-Jaki słodziak. Zobacz Tsubasa.-podałam telefon swojemu chłopakowi.
-Wrrryyy! Spadam stąd- powiedział Kyoya który zrobił się już cały czerwony.
-Przesadzasz! Wyglądasz całkiem uroczo- krzyknęła Foxi w ślad za oddalającym się chłopakiem.
-A tak ogólnie to jak wam minęła randka?
-Pomijając to, że byłam ubrana na sportowo, na przywitanie dałam mu pluszowego lewka oraz to, że Kyoya nie lubi wegetariańskiej pizzy tooo było całkiem przyjemnie.- zakończyła z uśmiechem.
-Coś mi mówi, że tylko ty tak uważasz.... Chwila dałaś mu pluszaka?
-No co myślałam, że to dziecko. -powiedziała dziewczyna uśmiechając się szeroko-A właśnie chcecie coś zobaczyć?
-Czemu nie?-odpowiedziałam. Nie miałam co ze sobą zrobić, a z tego co zdążyłam się zorientować to z Foxi nie da się nudzić.
-No to patrzcie.-powiedziała i złapała swoją sportową torbę. Po chwili z torby (która jak się okazało miała wbudowane głośniki i Mp4) ryknęło na cały regulator "Take it off". Foxi rzuciła torbę na podłogę i zaczęła tańczyć. Był to bardzo żywiołowy taniec. Bardzo przypominał mi styl walki magów ognia z jednej animy. Pewnie gdybym spróbowała powtórzyć chociaż część tego tańca wyglądała bym jakbym próbowała wstrząsnąć robaki spod ubrania.
-To było ekstra. Prawda Tsubasa?-chłopak w milczeniu skinął głową-Ty tak sama z siebie?-powiedziałam kiedy Foxi skończyła tańczyć.
-Tak właściwie to chciałam wam pokazać moją nową torbę, ale jak wam się podoba jak tańczę to super.-na jej twarzy pojawił się szeroki uśmiech.
-Ooo Foxi z nieba mi spadłaś.-Madoka wyskoczyła jak z pod ziemi oczywiście z interesem.-Powalczysz z Ines zgoda?
-Jasne.Tylko walczymy na serio żadnych forów.- ruda dziewczyna zwróciła się do mnie z bojowym uśmiechem.
-Inaczej nie walczę.
Hej Hej Hej. 28 rozdział za nami co wy na to? Napiszcie mi to w komentarzach. Jeśli ktoś się wstydzi przypominam o opcji komentarza anonimowego. T ja się z wami żegnam. Do następnego posta. Hania.
PS. Patrzcie co znalazłam w internetach:
Kyoya co za skromność. XD
Subskrybuj:
Posty (Atom)