There Shot

Kelly


-Nie. Nie to miałam na myśli.-Powiedział..a szybko- Po prostu przepraszam. Nie wiem, co we mnie wstąpiło. Przepraszam…..Powiedz coś wreszcie nie patrz tak na mnie.

-Kurczę nie spodziewałem się, że będziesz mnie przepraszać.-Odpowiedziałam drapiąc się po głowie.

-Czyli według ciebie jestem suką, dla której porwania są na porządku dziennym?

-Nie. Po prostu przeprosiny do ciebie nie pasują. Nie z tym twoim wyznawaniem prawa dżungli.

-Czyli jednak myślisz, że jestem wredną suką.- To było stwierdzenie nie pytanie.

-Podaje się. Cokolwiek powiem wykorzystasz to przeciw mnie.

-Chach śmieszny jesteś.-Zaśmiała się.

-Serio? Siedzę w czerwonym wózku. Jestem równie zdezorientowany, co zdziwiony i ty mi mówisz, że jestem śmieszny. Przecież ja jestem ucieleśnieniem powagi.

-O matko.-Zasłoniła usta dłonią i zaczęła chichotać- Jeszcze raz sorry. Wiesz, co zapraszam cię na najlepsze naleśniki na świecie.- No i jak zwykle przesadziłam.

-Widzę, że Kelly zaraziła cię swoja logiką.

-Nie gadaj tylko wstawaj. Nie będę tam wiozła.

-Czy ja powiedziałem, że się zgadzam?-Spytałam niezdarnie wychodząc z wózka. Mam gdzieś, ze teraz jestem wyższa i silniejsza to ciało jest tak cholernie nieporadne.

 Kyoyary wyciągnęła do mnie rękę.

-Jak się nie zgodzisz zrzucę cię z dachu.-Powiedziała, kiedy stałam tuż obok niej. Wyglądało na to, że mówi całkiem poważnie.

-Dobra. No to prowadź.-Powiedziałam nie wierząc, że to robię.

*pół godziny później*

-Zamknięte. -Stwierdziłam stojąc przed jakimś budynkiem, którego szyby były zasłonięte metalowymi zasuwami.

-Wiesz zauważyłam.-Warknęła.

-Tobie się nie zdarza mówić rzeczy oczywistych?-Spytałam, kiedy szliśmy chodnikiem w bliżej nieokreślonym kierunku.

-Pfff daj mi spokój.

Szliśmy powoli nieodbywające się do siebie ani słowem, ale nie wiadomo, dla czego nie przeszkadzają mi ta cisza. Niepełna w żaden sposób niezręczna, a nawet przyjemna.

-Jesteś na mnie zły?- Spytała po długiej chwili milczenia.

-Nie. Mówiłem, że nie. Mary proszę zachowuj się tak jak zwykle, bo zaraz tutaj zwariuje.

-Dobrze ocalmy resztę twoich szarych komórek.

-Moja komórka jest czarna.- Kyoyary spojrzała na mnie ze zdziwieniem- Łapiesz czarna komórka. Telefon.

-To był najbardziej żałosny żart, jaki słyszałam.

-Ale się uśmiechnęłaś. Czyli wygrała…em wygrałem.-Zauważył..a? Proszę nie.

-W sumie.-Uffff…chwila, jeśli przed chwilą stało się to, co myślę, że się stało to…

-Przyznałaś mi racje! Pierwszy raz w życiu!-Zaśmiała się. Znowu.

-Jesteś idiotą.

-Bo ty niby nie?-Oburzyłam się.

-Ej no nie obrażaj mi się tutaj.- Dostałam kuksańca w ramię.

-Dobra, ale obiecaj mi, że nie będziesz już odwalać takich akcji sprawę z Ben.. Kelly załatwię sam.

-Dobra, ale wiesz ona..

-Eeee! Powiedziałaś, że nie będziesz się wtrącać.-Przerwałam jej nie chcąc już słuchać o moim bracie… siostrze.

-Okej. No to jesteśmy na miejscu.-Rozejrzałam się byliśmy przed blokiem, w którym mieszka rodzeństwo Tategamich.

-To ja się będę zbierał.- Powiedziałam wskazując za siebie.

-Wiesz jakbyś chciał…-zaczęła Kyoyary, ale głośne przekleństwa skutecznie zagłuszyły jej dalsze słowa.

Wkurzony Maryoya i zmartwiona Alex idą sobie ulica w nasza stronę. Cudnie. Po prostu CUDNIE.

-Zabije ją!!! Następnej walki na pewno nie przeżyje!!!- Czyż Mary, jako facet nie jest urocza?

-Tym razem prawie ci się udało.- Alex muszę cię nauczyć, kiedy lepiej się nie odzywać…. Jak tylko ktoś mnie tego nauczy: P- Twój specjalny atak jest teraz dużo silniejszy.

-Nadal nie znam swojego bey’a. Kim ona jest, żeby muc mi mówić takie rzeczy!?-Proszę, żeby Ryuga wyszedł cało z tej walki.-Mary, co ten sk*rwiel tutaj robi?- Zauważył mnie.

-Odprowadzam twoją siostrę.-Powiedziałam spokojnie.

-Mówiłem, że masz się trzymać od niej z daleka!-Warknął wk*rwiony do granic możliwości Maryoya.

-Kyoya!- Cóż za piękną synchronizacja pomiędzy Alex i Kyoyary.

-Jakbyś nie zauważył ja mam w głębokim powarzeniu to, co do mnie mówisz.

-Benkei nie pomagasz mi.-  Szepnęła do mnie wściekła zielonowłosa.

-Alex zabierz Mary do mieszkania.- Powiedziała przez zaciśnięte zęby męska wersja Mary.

-JA nigdzie się stad nie ruszam.-Powiedziała Kyoyary dodatkowo tupiąc nogą. Niech przestanie być taka urocza, bo zrobię coś głupiego.

Benkei jesteś idiotą.

-Kyoya uspokój się. Proszę.

-Alex to ja cię proszę. Nie chcę, żebyś to widziała.-Jak się przejmuje.

-To urocze.-Powiedziałam uśmiechając się złośliwie.

-Śmiej się puki możesz jak z tobą skończę to cię ta twoja farbowana suka nie pozna.-Nikt nie będzie obrażał mojego przyjaciela nawet, jeśli jest teraz dziewczyną.

-Stul pysk i szykuj się na wpi*rdol psie.- Ostanie słowo wyplułam z nienawiścią.

Alex tak jak nakazał…a jej Maryoya zabrała Kyoyary do mieszkania.

-To, co kundlu-przez chwile podziwiałam grymas na twarz mojego przeciwnika- mam to załatwić szybko czy trochę się z tobą pobawić?

-Zamknij się i zdychaj.-Warknął chłopak i rzucił się na mnie w ostatniej chwil przeklinając w myślach moją niezdarność, jako Benkei wykonałam unik. Chłopak lekko zdezorientowany rozejrzał się i kiedy zobaczył moją uśmiechnięta od ucha do ucha minę powiedział:

-Będziesz tylko uciekał tchórzu czy może jednak zaczniesz walczyć jak człowiek?

-Pod warunkiem, że przestaniesz się zachowywać jak taran oblężniczy.-Odparłam podnosząc gardę.

-Nareszcie.

*pół godziny później*

-STAĆ! POLICJA-reflektor zamontowany na dachu radiowozu oślepił mnie uniemożliwiając dalszą walkę.

-Psy. Cudnie.-Sapnęłam rękawem wycierając krew, która wylewała się z mojego rozwalonego łuku brwiowego i zalewała mi lewe oko.

-K*rwa-powiedział Maryoya rezygnując z wyprowadzenia ciosu i zakładając ręce za głowę stęknął przy tym. Lata miażdzenia Ryugi przytulaniem nie poszły na marne. Koleś ma pobijane żebra. O ile niezłamane - a obiecałem Alex, że nie będę się pakował w kłopoty.-Powiedział pod nosem.

-Jesteś do dupy w dotrzymywaniu obietnic.-Powiedziałam również zakładając ręce za głowę. Nie wiem czy chodziło mi o niego czy o mnie samą.

-DO RADIOWOZU! OBYDWAJ!-Krzyknął policjant.

Dostałam śliczne bransoletki, a psy zawiozły mnie prosto na komisariat.

-Brawo Kyoya nowy rekord nie było cię u nas cały tydzień.-Odezwała się kobieta, która miała wtedy dyżur.

-Daj żyć.- Burknął Maryoya wchodząc do celi.

-O i Benkei do nas zawitał. Niech zgadnę tylko się broniłeś?-Zwróciła się do mnie na plakietce zobaczyłam jej imię „ Fryderyka” to musi być Fred.

-Po pierwsze gdyby nie czepiał się mojej przyjaciółki nie wyglądałby tak jak wygląda.-Powiedziałam siadając na ławce w celi tej samej, co ten poj*b.

-Twojej suki.-Wtrącił się czarnowłosy. Zważywszy na obecność kobiety w pomieszczeniu i to, że mój mózg nie do końca ogarniał, co się dzieje postanowiłam zignorować tego głąba.

-A właśnie, co u Tosi?-Spytała policjantka.

-Ostatnio jest jakaś taka nie swoja.-Odparłam uśmiechając się w duchu.

-Dobrze dosyć tych uprzejmości pora na formalności. Czy któryś z was wnosi oskarżenie?

-Nie.-Odpowiedziałam równocześnie z Maryoy’om.

-Dobrze, macie prawo do jednego telefonu. To, do kogo dziś dzwonimy Kyoya, Ikuo czy do Alex?

-Do Ikuo. Alex obiecałem, że się nie dam złapać.

-Coś ci nie wyszło...-Powiedziała wybierając numer i podając słuchawkę Maryoy.

Ikuo ciekawe czy chodzi im o Ines. Ciekawe jak ona...on wygląda.

-Cześć stary!-W końcu odebrał-Wyciągniesz mnie z paki?...Wiem... No wiem... Stary rządzisz! Jestem ci winny piwo... Co?...Tak ten dałn jest tu zemną. Skąd wiedziałeś?-Nie jestem dałnem... Nawet, jako facet!-Dobra cześć.

-Benkei twoja kolej.-Odezwała się policjantka-, ale coś mi mówi, że Tsu już wie, iż nas odwiedziłeś.- Miejmy nadzieję, że chodzi o TSUbase.

Zdjęłam słuchawkę z "wieszaka”, bo oczywiście Maryoya prędzej odgryzłby sobie rękę niż podała cokolwiek. Wybrałam numer i zadzwoniłam. Po trzech sygnałach, po drugiej stronie słuchawki odezwał się miły kobiecy głos.

-Cześ Benkei. Już po was jedziemy.

-Bardzo ci przeszkadzam?-Spytałam brzmiąc tak smutno jak to tylko możliwe.

-Właśnie jestem na randce z Ikuo.-W tym świecie Tsubasa i Ines są razem! Taaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaak!!!

-O matko przepraszam.-Jęknęłam- Wiesz, co. Zostańcie tam mną się nie przejmujcie.

-Ale naprawdę...

-Żadnych, „ale"! Załamie się jak przeze mnie Ikuo straci okazję oświadczyć się idealnej dziewczynie.

-Hahna Ryugi z nami nie ma.-Matko czy wszystkie dziewczyny tak marudzą? Ryuga ma szczęście, że ja tak nie robię.

-Tsu-specjalnie przeciągnęłam ostatnią literkę-nie bądź taka skromna. Przecież wiesz, że chodziło mi o ciebie.-Przyłapałam się na tym, że mimowolnie okręcam sobie kabel od telefonu w okuł palca. Szybko się z tego wyplątałam i schowałam rękę do kieszeni.

-Dobra. Przyjadę za pół godziny.-Powiedziała i się rozłączyła zanim zdążyłam zaprotestować.

Zadowolona z siebie usiadłam na ławce. Tsubasa jest z Ines. Tsubasa jest z Ines. Tsubasa jest z Ines.- Nuciłam sobie pod nosem zanim się sobie przypomniałam, że teraz mam fi*ta i nie mogę się zachowywać jak dziecko, bo nie jestem wtedy urocza tylko obrzydliwy.

Uspokoiłam się i zapadła cisza. Nawet nie zauważyłam, kiedy Fred i jego dodatkowe organy wyszli.

-Jak tkniesz Tsu zabije cię zanim Ikuo się o tym dowie.-Zaśmiałam się.

-Średnio wierzę w groźby facetów, których przed chwilą sprałem na kwaśne jabłko.- Odparłam.

-Ty mnie!? Ha! Spójrz lepiej w lustro! W ogóle to bijesz się jak baba.

-Phahaahahahhah! Matko, jaki idiota! Pierwszy raz spotykam faceta, który jest do tego stopnia słaby w gębie, ale po bójce, że mną jeszcze stoi. Serio szacun.-Maryoya skrzywił się chyba nie ogarniać, o co mi chodziło.

-Masz wi*rdol debilu.

-Jeszcze ci mało? Ty się k*rwa nigdy nie nauczysz.

 Ryuga

Nudzę się.

Bardzo się nudzę.

Może posprzątam?

Nie, aż tak się nie nudzę.  

Kelly nie wraca. Nawet nie odbiera. Może Kyoya coś jej zrobił? Nie przecież ona jest niezniszczalna.  Nieeee. Zaraz wróci na pewno. Za chwilę tu będzie. Za raz. Za moment….zadzwonię do niej jeszcze raz.- Złapałem telefon i szybko wybrałem numer.

Jeden sygnał, drugi.

Co ja robię?

Rozłączyłem się i rzuciłem telefon na kanapę.

Co się zemną k*rwa dzisiaj dzieje? Ja wiem, że wyrosły mi cycki, ale to nie powód, żeby dzwonić do kogoś, co 5 sekund. Prawda?

Dobra trzeba się czymś zająć…

Wstałem z kanapy i poszedłem do łazienki. Wchodząc wdepnąłem w tubkę beżowej mazai.

Nie no to wypadałoby wreszcie sprzątnąć.

#*#

Ikuo i Tsu stawili się na posterunku policji. To niebyło dla nich nic nowego. Jednak, gdy do ich uszu dotarł rozrywający uszy śmiech szaleńca zaczęli się niepokoić.  Aspirantka Fryderyka zaprowadziła ich do celi i powiedziała:

-Wiedziałam, że prędzej czy później do tego dojdzie.

- Ci, ci, ci zamknij ryj. A ten znasz?  Przychodzi baba do lekarza z pługiem na plecach. Lekarz na to: -orzesz k*rwa!

-Hahaha dobre Kyoya ty jajcarzu. A to znasz? Jak Doji zdejmuje prezerwatywę?...Pierdzi!!! HahahaHHAhaha!!!!!

Benkei i Kyoya siedzą sobie razem w celi i żartują jakby byli najlepszymi przyjaciółmi. 

F*ck Logic.

No hej. Pamiętacie jeszcze to poboczne opowiadanie? Męczyłam je dosyć długo i w końcu udało mi się skończyć trzecią część...na cztery....chyba. 

W ogóle w planach miałam dodać dzisiaj inny One Shot, ale oczywiście moje plany musiały zostać pokrzyżowane. Mniejsza. Chcę pozdrowić nowa czytelniczkę. Tak o tobie mówię Biały Kruk. Jeśli masz jakąś ksywę, albo chcesz ujawnić imię to nie krępuj się. Lubie mówić do swoich czytelników po "imieniu". Takie zboczenie zawodowe. :)

Opowiadanie z dedykacja dla: ZuZu która pytała oto opowiadanie, ale skomentować nie raczy. 

To ja się z wami żegnam.

Do następnego posta.

Hania.

Rozdział 66

Ines

Światło, które rozbłysło nie wiadomo, kiedy i nie wiadomo stąd zgasło.

Zamrugałam kilka razy i znowu widziałam normalnie. Rozejrzałam się po jaskini nic się nie zmieniło no może nie licząc tego, że Kelly i Mary opadły szczęki.

-Niestety nie da rady.-Powiedziałam podchodząc z powrotem do grupy. Mimo tego, że nie udało mi się "uwolnić" Pegazusa czułam miłe ciepło w środku.

-Ciekawe.-Powiedział Ryo, po czym odwrócił się i ruszył przed siebie. Kiedy doszedł od nas na odległość strzału. Kelly z nieokreślonym wyrazem twarzy powiedziała.

-Nie wiem, co się właśnie stało, ale wiem, że w najlepszym wypadku będziemy mieć przechlapane.

-My?-"Zdziwiłam" się.

-W końcu mamy umowę.- Powiedziała uśmiechając się łobuzersko- Nie odczepie się od was dopóki nie uwolnimy Ryugi.

-W takim razie obyśmy jak najszybciej go uwolniły. Bez niego jesteś wk*rwiająca za dwoje.

-Taaaa jasne. Wiem, że tęsknisz.-Szłyśmy powoli w stronę wyjścia-Każdy, kto walczył przeciw niemu prędzej czy później wracał.-Mary uniosła do góry jedną brew.-Ale ja serio mówię. Z nim nie da się tak po prostu przegrać.

-No to przyznaj się ile razy z nim walczyłaś?- Spytała Mary

-W beyblade? Nie było, kiedy.-Powiedziała wzruszając ramionami.-Najpierw mistrzostwa Japonii świata, potem Rago...-Wzdrygnęłam się (pewnie z zimna).

Wyszłyśmy z jaskini, a potem razem z Ryo wróciłyśmy do Komy. Całą drogę czułam na sobie uważne spojrzenia reszty grupy. Mimo napiętej atmosfery czułam się jakoś tak miło tak jakbym przed chwilą wypiła kubek ciepłej herbaty, albo jakbym w zimny dzień siedziała zawinięta w ciepły kocyk na mojej ulubionej mięciutkiej kanapie.

W wiosce ponownie zostałyśmy zaprowadzone do domy Mr. Hagane. Tak jak przedtem usiadłyśmy we trzy naprzeciw Phonix’a.

-O co chodzi?-Spytałam za całą drużynę.

-Widziałem nagrania z waszych walk.-Wzruszyłam ramionami- Gówno i amatorszczyzna.- ŻE CO PROSZĘ!? -Macie szczęście, że wróciłyście z Dark Nebuli w jednym kawałku.

-Chwila! Proszę o czas, bo chyba nie ogarniam!-Powiedziała Kelly odrobinę głośniej niż powinna.- Widziałeś dwie góra trzy moje walki i już śmiesz oceniać, na jakim poziomie jestem!?

-No to teraz wiesz jak ja się wtedy czułam.-Powiedziała Mary mając na myśli jej rozmowę z Ryugą i Kelly z przed ich ostatniej walki.

-Jestem w posiadaniu nagrań z twoich walk z gangiem pająków.-Z twarzy niebieskowłosej odpłynęła prawie cała krew.

-Śledziliście mnie?-Wysyczała.

-Tak i jeśli mam być szczery to nie było trudne. Zawsze wychodziłaś z tego samego miejsca, a potem do niego wracałaś.

-Wpi*rdoliscie mi się z butami d mieszkania!?-Tym razem już wrzasnęła stając na równe nogi. Tak bardzo jej zależy na ukryciu Ryugi przed Ryo, że nieświadomie ryzykuje jego zdemaskowanie.

-Kelly proszę. Uspokój się.-Powiedziałam. Dziewczyna zawahała się, po czym usiadła zaciskając ręce na ramionach tak mocno, że jej palce zbielały.

-O swój dom i jego tajemnice możesz być spokojna.- To znaczy, że wie, ale nie powie czy nie wie i nie chce się dowiedzieć?

Mamo, z kim ja muszę współpracować? Mary i Kelly. Cyklicznie naprzemienne humory tej dwójki niedługo doprowadzą mnie do szału. Jak jedna się wk* rwia to druga spokojna. Jak druga się wk*rwia to pierwsza się cieszy. Jasny gwint.

-Jeśli mamy współpracować musicie lepiej poznać swoje bey'e, bo inaczej nic z tego nie wyjdzie. Nie przeczę, że dajesz sobie nieźle radę-tu zwrócił się do Kelly-, ale w walce w niekontrolowanych warunkach bazujesz tylko na jednym ataku.

-Jest najskuteczniejszy.-Warknęła.

-I najprostszy do rozpracowania.-Powiedziałam.- Co pan proponuję?

-Od jutra rozpoczniecie trening siłowy. Natomiast dzisiaj, aż do wieczora medytacja.-Przystałyśmy ten warunek bez sprzeciwu. W końcu porządny trening zawsze się przyda.

Mary

Medytacja. Parę razy już próbowałam, ale nie wyszło z tego nic specjalnego. No może nie licząc nieziemskiego wręcz bólu pleców. Mr. (Wiem wszystko lepiej) Hagane zaprowadził nas do swego rodzaju ogrodu na środku, którego był skrawek ubitej ziemi, w której ktoś wydrążył małe areny do beyblade. Usiadłyśmy przy nich i wystrzeliłyśmy bey'e tak jak wcześniej poinstruował nas Ryo, który po tym jak oświadczył, że wróci do nas wieczorem dosłownie rozpłynął się w powietrzu.

-No to od teraz do wieczora będziemy tu siedzieć.- Mówiąc to Kelly spojrzała na słońce, które dopiero, co wskazywało południe.- Zapowiada się naprawdę długi dzień.-Jęknęła.

-Zawsze tak marudzisz przed treningiem?-Spytała Ines otwierając jedno oko.

-To nie trening to marnowanie czasu.-Burknęła patrząc na swojego bey'a wirującego w małej arenie.

-Medytacja to też pewien rodzaj treningu.-Zauważyłam.

-Trening bez opon, wulkanu lub przeciwnika to nie trening.-Powiedziała niebieskowłosa sadowiąc się wygodniej.

-No dobra. Nie paplać tylko medytować.-Powiedziała Ines siedząc z zamkniętymi oczami i groźną miną.

Uśmiechałam się pod nosem i również zamknęłam oczy.

-Co ty tu jeszcze robisz!?-Usłyszałam czyjś krzyk, po czym ktoś złapał mnie za rękę i zaczął gdzieś prowadzić. Nie wiedziałam, co się dzieje. Dym szczypał mnie w oczy i wciskał się do gardła. Kaszlałam wcierając łzy wypływające mi strumieniami z oczu.

-Co się dzieje!?-Wrzasnęłam pomiędzy napadami kaszlu.

Nagle mężczyzna zatrzymał się i wcisnął mi do ręki kawałek mokrej szmatki.

-Zasłoń tym usta.-Odezwał się i zanim zdążyłam jakkolwiek zareagować znowu zaczął dokądś biec ciągnąć mnie za sobą.

Wybiegliśmy na otwartą przestrzeń. Odwróciłam się i zobaczyłam dwupiętrowy dom stojący w ogniu. Usłyszałam trzask potem chrzęst i dach domu zawalił się ukazując moim oczom dwie walczące bestie. Ogromnego mrocznego smoka i Wolf ‘a.

Mojego Wolfy'ego.

Bestie to skakały sobie do gardeł to odbiegały od siebie jak najdalej tylko po to by znowu zaatakować tyle, że z większą furią. Jeszcze nigdy nie widziałam, żeby mój bey był tak zaangażowany w walkę.

Chwila…

Skoro ja stoję tutaj i kompletnie nie ogarniam, co się dzieje to, kto steruje moim bey'em?

Niewiele się zastanawiając pobiegłam w głąb wioski tam gdzie beybitwa miała swoje centrum.

Smok ział ogniem niszcząc przy tym domy jednak Wolf nie pozostawał mu dłużny gryzł i drapał tak zajadle jak nigdy dotąd. Wybiegłam na plac i zobaczyłam dwóch walczących ze sobą mężczyzn.

-L-DRAGO MROCZNY RUCH PODNIEBNY NISZCZYCIEL CESARSKIEGO SMOKA!!!-Ryknął jeden z nich rozkładając ręce na boki, tworząc na nich fioletowe kule energii i ciskając tym w swojego bey'a z którego wyleciały jeszcze dwa smoki, które dołączyły do walczących bestii. Wszystkie trzy smoki wczepiły się pazurami i kłami w Wolf ‘a. Przewróciły go zmieniając się razem z nim wielką bezkształtną masę energii, która uderzyła w mężczyznę, który sterował moim bey'em. Masa pochłonęła go razem z Wolf'em, ale jej to nie wystarczyło parła dalej. Zamiast uciekać stałam jak sparaliżowana patrząc jak wielkie ciemne coś pędzi prosto na mnie. W ostatnim odruchu obronnym wrzasnęłam i zakryłam twarz dłońmi. Stałam tak przez chwilę czekając na cios, ale ten nie nadchodził. Otworzyłam jedno oko potem drugie i opuszczając "gardę" rozejrzałam się.

Gdzie ja jestem?-Pomyślałam, gdy zorientowałam się, że nie jestem sama. Wokół mnie na skrzyniach i ziemi stało pełno wytatuowanych ludzi.

-Pająki!-Ryknął znajomy głos.- Oczekuje od was ślepego posłuszeństwa. Jeśli ktoś uważa, że jestem z byt słaba by muc nim dowodzić niech teraz w tej chwili stanie zemną do walki.-Wspięłam się na jedną z wielu skrzyń i wreszcie mogłam zobaczyć, co się dzieje.

Kelly w czarnym przylegającym kostiumie siedziała na tronie zrobionym z lodu -a jakże by inaczej-, a przednią klęczał Benkei i mój brat.

Kyoya jedną ręką trzymał się za rozszarpany bok, a drugą podpierał o ziemię by nie upaść na twarz.

-Kyoya!-Wrzasnęłam zeskakują ze skrzyni i biegnąc do mojego młodszego braciszka.

Upadłam przy nim na kolana próbowałam go jakoś obrócić, żeby lepiej obejrzeć ranę, ale gdy tylko go dotknęłam warknął nawet na mnie nie patrząc:

-Zostaw mnie. Nie potrzebuje twojej pomocy.

-Co? Kyoya ty majaczysz.- Mówiłam gorączkowo. Miliony myśli kłębiły mi się w głowie. W przypływie geniuszu zdjęłam bluzę i zwinęłam ją w kulkę-Masz. Przytrzymaj przy brzuchu powinno zatamować krwawienie.

-Zostaw mnie!-Ryknął patrząc na mnie jak na największego wroga, ale nie to przeraziło mnie najbardziej. Mój kochany młodszy braciszek był blady jak trup, a dla kontrastu jego oczy świeciły na czerwono. Co ona ci zrobiła?- Nie ośmieszaj mnie bardziej.- Dodał ciszej z powrotem opuszczając głowę.

Zamarłam.

Co tu się k*rwa odpi*erdala?

-Klap, klap, klap, klap.-Ktoś zaczął rytmicznie klaskać. Rozejrzałam się po raz wtóry po pomieszczeniu. Klaskała Kelly, a jej twarz nie zdradzała żadnych emocji.- Jesteś głupszy niż myślałam Kyoya.-Odezwała się w końcu.- Jeśli teraz umrzesz to na nic mi się nie zdasz.

-Tak pani.-Powiedział nie odrywając wzroku od ziemi.

-Masz pozwolić się opatrzyć, a potem sprzątniesz trupy.-Dopiero wtedy zauważyłam walające się wszędzie ciała.

-Tak pani.-Przytaknął zielonowłosy.

Co tu się k*rwa odpi*erdala? Skąd tyle ciał?

-Ech. Benkei pomóż jej, bo sama sobie nie da rady.-Potrząsnęłam głową i ostrożnie przerzuciłam sobie rękę Kyoy przez ramię i powoli go podniosłam.

-Pi*rdol się suko.-Warknęłam odwracając się do niej tyłem.

Natychmiast przy mojej szyi pojawił się nóż. Młody chłopak może piętnastoletni groził mi nożem.

-Odszczekaj to psie lub giń.-Wysyczał przysuwając ostrze coraz bliżej.

I co teraz?-Zdążyłam pomyśleć zanim nuż wbił się w moją szyję.

Otworzyłam szeroko oczy i złapałam się za szyję próbując się jakoś ratować.

-Mary. Mary! Spokojnie. Oddychaj. Spokojnie.- Ines złapała mnie za ramiona i mocno ścisnęła.- Spokoooojnie. Cokolwiek widziałaś to tylko fikcja.

-Ona i i i Kyoya i krew i Drago i Wolf i ogień i i i K*RWA MAĆ!-Złapałam się za głowę i przyciągnęłam ją do kolan.

-Spokojnie.-Powiedziała Ines gładząc mnie po głowie.

Siedziałam tak dłuższą chwilę upewniając się, że żyje i żaden z psycholi na usługach Kelly mnie za zadźgał.

Co to w ogóle były za schizy? Ktoś mnie czymś zaćpał czy jednak lekarz nie żartował, gdy mówił, że popijanie leków piwem w końcu się na mnie zemści?

- Dobrze podsumujmy, co się stało.-Usłyszałam głos Ines.

-Wolałabym nie.-Powiedziałam nie odrywając twarzy od kolan.

-Z mojej strony niema, co podsumowywać zamknęłam oczy i zasnęłam.-Odezwała się Kelly. Pewnie moja psia psi spojrzała na nią jak na idiotkę po chwili usłyszałam- No, co? Z moim trybę życia potrafię zasnąć w każdych warunkach.

-Współczuje Ryudze.-Mruknęła Ines.

-Pani lider i zboczone żarty…i tak oto zniszczyłam kolejnego człowieka.

-Chwila.-Powiedziałam podnosząc głowę.-Ty spałaś?

-Tak. Masz z tym jakiś problem?- Ines spiorunowała niebieskowłosą wzrokiem.

-Coś ci się śniło?-Spytałam niepewnie nie wiedząc czy zaufać swoim przeczuciom czy może lepiej siedzieć cicho.

Kelly, gdy to usłyszała wytrzeszczyła oczy, a potem spojrzała w bok i mogłabym przysiądź, że się zarumieniła.

- A takie tam.-Powiedziała patrząc na wszystko, co w tym momencie niebyło mną.

- Maltretowałaś mi brata!!! Ja pi*rdole ty chory poj*bie jak trzeba mieć nasrane w mózgu, żeby marzyć o czymś takim!?

-Dla twojej pi*rdolonej wiadomości to był koszmar!!! Poza tym ty się mojej moralności nie czepiaj wlazłaś mi z butami do głowy!!!

-Ej!!! Uspokójcie się, bo nie ręczę za siebie!!!-Ines wrzasnęła tak głośno, że obydwie od razu umilkłyśmy. -Dobrze teraz na spokojnie.-Wypuściła powietrze z płuc zamykając przy tym oczy-Mary, co dokładnie widziałaś?- Spytała spoglądając na mnie miło.

-Jeśli mam być szczera to pamiętam tylko urywki.-Wyprostowałam nogi- Byłam w jakimś domu, który się palił...Chyba... Potem już w nim nie byłam. Pamiętam, że pobiegłam oglądać jakąś beybitwe i oberwałam z rykoszetu jakiegoś ataku i wtedy wywaliło mnie do jakiejś sali, albo hangaru nie jestem pewna. Ty tam byłaś-spojrzałam oskarżycielsko na Kelly-zrobiłaś coś Kyoy, a potem jeden z twoich ludzi mnie zabił.-Dziewczyna zbladła.

-Wlazłaś mi do głowy.- Powiedziała powoli jakby z niedowierzaniem.

-Czyli to prawda!?-Wrzasnęłam.-Ty popi*rdolona do szpiku kości zwyrodniała suko kazałaś rannemu sprzątać trupy!!!

-Nikt mu nie kazał ich robić!!!-Wrzasnęła w odpowiedzi Kelly.

-Orzesz ty...-Zamachałam się na niebieskowłosą, ale odchyliła się kopiąc mnie przy tym w bok.

-Ej! EJ! EJ!!! SPOKÓJ JASNE!!!-Krzyknęła Ines stając pomiędzy nami-Pragnę wam przypomnieć, że to była jakaś chora fantazja, a nie rzeczywistość, więc obydwie stulić dzioby i słuchać!-Wymieniłyśmy z Kelly wściekłe spojrzenia, po czym usiadłyśmy na swoich miejscach.-Dziękuje.-Powiedziała nasza liderka- Teraz nie krzyczymy, nie bijemy i nie jesteśmy złośliwe. Jasne?-Kiwnęłyśmy głowami.- Dobrze.-Dziewczyna potarła skronie- Kelly śniło ci się kiedyś coś podobnego?

-Po pierwsze to nie był sen tylko koszmar.

-Ta jasne.-Ines spiorunowała mnie wzrokiem.

-A po drugie tak śniło mi się coś podobnego.

-Zmieniło się coś?

-Tak. Wszystko po tym jak Mary wparowała i zaczęła swoją akcje ratunkową.

-Zawiedziona?-Spytałam masując bolący bok.

-Nie! Przecież powiedziałam, że to był koszmar!

-Kelly nie wrzeszcz.- Zwróciła jej uwagę Ines.-Wiem, że trudno jest ci mówić o sobie, ale ogarnij się to samo tyczy się ciebie Mary.

-Dobry wieczór. Jak tam medytacja?-Spytał Ryo wychodząc do ogrodu.

-To było ciekawe doświadczenie.- Powiedziała jasnowłosa dając nam jednocześnie do zrozumienia, że nie możemy powiedzieć, co tu się przed chwilą stało.

-Tak. Niema to jak drzemka w ogrodzie.-Kelly przeciągnęła się krzywiąc się lekko.- Trzeba to kiedyś powtórzyć.

Hagane zmarszczył krzaczaste brwi i powiedział:

-Jutro też, możecie medytować o ile będziecie miały siłę tu przyjść.-Coś mi mówi, że mamy przechlapane, ale to żaden problem.

Podniosłam Wolf ‘a i schowałam go do pudełka.

Problem to ja będę miała z rozgryzieniem tych schiz.

Rozdział 66 za nami. Matko to będzie miało więcej odcinków niż moda na sukces. Dobra mam dla was zadanie napiszcie w komentarzach wyzwania dla bohaterów ( i złoczyńców z) mojego bloga. Prosiłam już o to wcześniej  w komentarzach, ale nie każdy je czyta więc napiszcie tutaj.

Ryuga: Tak bardzo logiczne zdanie.

Ja: Daj spokój ciesz się, że w ogóle jestem w stanie pisać.

Ryuga: Fakt 15 stron sprawdzianu z biologi może wyczerpać.

Dobra nie przedłużając podsumowania dziewczyny shizują.....mocno.

To ja się z wami żegnam.

Do następnego posta.

Hania. 

Koszmary

-Kelly. Kelly! Obudź się! – Dziewczyna gwałtownie otworzyła oczy i złapała napastnika za gardło-Kelly spokojnie to tylko ja. Ines.- Wychrypiała jasnowłosa.

-Przepraszam.-Wydukała niebieskowłosa zdejmując rękę z gardła swojej liderki.-Instynkt chyba rozumiesz.- Nastąpiła chwila milczenia.-Toooo stało się coś czy miałaś taki kaprys, żeby w środku nocy budzić tygrysa?

-Miałaś koszmar….Znowu.

- Obudziłam cię? Jeszcze raz przepraszam.

-Nic się nie stało bardziej bym się martwiła tym.-  Ines wzięła do ręki dłoń Kelly. Było na nich pełno świeżych rozcięć i siniaków.-Tak jak myślałam. Strasznie się rzucałaś. Musiałaś parę razy uderzyć w ścianę.-Dziewczyna wyjęła zza pleców apteczkę i zaczęła powoli oczyszczać ranki wodą utlenioną.

-Nie trzeba. To nic.- Udało się wydukać Kelly, gdy patrzyła na swoje prawie całkowicie odarte ze skóry knykcie owijane bandażem.

-Od dawna masz takie koszmary?-Spytała Ines kończąc owijać palce jednej ręki i zabierając się za drugą.- W sensie tak realistyczne, że aż walczysz przez sen?

-Nie. To znaczy tak… k*rwa. Nie od zawsze moje sny były tak realistyczne jak teraz.  Pfffffffff.-Sapnęła- Jesteś gotowa na strasznie długi monolog o mnie?- Liderka kiwnęła głową -Wszystko zaczęło się tego pamiętnego dnia, kiedy zły los tego samego dnia odebrał mi Białą i brata.  Wiem, wiem rozdrapuje stare rany.  Jestem taka biedna i skrzywdzona. Nie to nie jest tak.

Nie jest mi źle na świecie. Mam Ryuge, Kuroko no Basket, różnych idiotów do bicia się z nimi, kiedy tylko spróbują coś zrobić mojemu BFF, czasami nawet zdaje mi się, że Tsubasa mnie lubi.

Tak jest całkiem fajnie dopóki nie położę się spać…

Najczęściej śnią mi się koszmary typu L-Drago znowu przejął kontrole nad Ryugą i chce mnie zabić, a ja nie mogę mu nic zrobić, bo przecież gdzieś tam w środku nadal jest mój przyjaciel i wtedy uciekam i i i i i.

-Spokojnie Kelly oddychaj.

Wdech, wydech, wdech, wydech, wdech i wydech.

- OK. Już jestem spokojna.

Innej cudnej ciemnej nocy może mi się przyśnić, że na przykład zamiast zniszczyć gang pająków mianuje się na jego liderkę i jestem jeszcze gorsza niż ON, Kyoya, Benkei i Doji razem wzięci.

Jednak to nic w porównaniu z niby typowym snem o uciekaniu przed nie wiadomo, czym.

Jak zwykle w takich snach budzę się nie wiadomo gdzie z przeświadczeniem, że muszę uciec. Mój strach przed tym miejscem potęguje fakt, ze niema przymnie nikogo, komu ufam, co więcej nigdy nie mogę sobie przypomnieć gdzie w tym momencie może być ktokolwiek, na kim mi zależy. Wtedy biegam chaotycznie po pokoju, którego ściany pojawiają się nie wiadomo skąd, kiedy wreszcie udaje mi się z naleź drzwi, które mam nadzieje umożliwią mi wyjście stamtąd uderzam je, kopie z całej siły dopóki mi nie ustąpią. Zwykle wtedy wypadam na korytarz i zaczynam biec w pierwsza lepszą stronę, ponieważ niemal od razu COŚ zaczyna mnie gonić. Biegnę potykając się o własne nogi zahaczając ubraniem o różne rzeczy, które zauważam dopiero wtedy, gdy w nie uderzę. Może są już tam wcześniej, a może nie. To sen, więc teoretyczne nie mam się, czym przejmować.

Kiedy już tak uciekam i to COŚ mnie goni prędzej czy później zawszę trafie na długi korytarz zakończony oknem. Skręcam w tenże korytarz i przy akompaniamencie wrzasków i krzyków tego czegoś za mną biegnę ile sił w nogach w stronę okna.

Czasami udaje mi się nawet do niego dobiec,

Czasami udaje mi się nawet przebić szkło, które dzieli mnie od wolności,

Ale zawsze udaje się temu czemuś mnie złapać, ponieważ za szkłem są kraty, o których zawsze zapominam, których jeszcze nigdy nie zobaczyłam zanim w nie uderzyłam.

Coś wciąga mnie z powrotem do budynku i zamyka mnie w pokoju, z którego uciekłam na początku snu. Kiedy już tam jestem krzyczę, miotam się, klnę, ale nigdy nie zdarzyło mi się tam rozpłakać.

Dziwne. Zawsze w snach ryczę jak bóbr rekompensując sobie to, że normalnie nie pozwalam sobie na choćby łezkę.

Kiedy wreszcie się budzę dyszę ciężko i cała jestem zlana potem tak jakbym naprawdę przebiegła i przewrzeszczała to wszystko. Zwykle biorę kilka głębokich wdechów, żeby się uspokoić i idę się położyć koło Ryugi. Oczywiście nie byłabym sobą gdybym wprost powiedziała, że miałam koszmar. Zwykle bełkocze coś w stylu „zimno mi”, albo „ mówiłam, że pokazujesz mi ten horror na własną odpowiedzialność teraz ponieś za to konsekwencje”.

Nie wiem czy kiedykolwiek uwierzył w którąkolwiek z moich wymówek. Szczerze mam to gdzieś najważniejsze jest to, że zawsze, ale to zawsze rozumie, czego wtedy od niego chce. Pozwala mi się wtedy koło niego położyć i mocno mnie przytula.   

-Dzięki Kelly to bardzo ważne, żebyś otwierała się przed nami jak najczęściej. To bardzo nam pomaga.

-Spoko. Jeśli dzięki temu uratuje Ryugę mogę ci opowiedzieć całe swoje życie poczynając od…wtedy, kiedy pamiętam.

-To ja pójdę już spać.- Dziewczyna wstała z łóżka Kelly.

-Ines.

-Tak?

-Jak już uwolnimy chłopaków to proszę porozmawiaj sobie tak od serca z Tsubasą. Chciałabym, żebyście się pogodzili, bo ma wrażenie, że to przeze mnie zerwaliście.

-Na pewno spróbuje.

#*#

Jasnowłosa dziewczyna wyszła z pokoju i skierowała swe kroki do biura. Stanęła przed właściwymi drzwiami poprawiła kilka kartek, które wysunęły się z teczki i weszła do środka.

-Jak tam sesja?-Spytał czerwonowłosy mężczyzna w kitlu siedzący przy biurku.

-Bardzo dobrze Mr. Hagane. Porównując obecne wyniki Kelly z tymi, które zebrał świętej pamięci doktor Doji robimy duże postępy.

-To dobrze… Wielka szkoda, że nigdy nie będzie mógł tego zobaczyć.

-Jeśli mam być szczera Ryuga to pierwszy przypadek tak silnego…

-Zmyślonego przyjaciela?-Przerwał jej mężczyzna, na co dziewczyna z wdzięcznością pokiwała głową.- To wszystko zasługa traumy, jaką przeżyło to biedne dziecko i jej zdolnej narzucić własny obraz rzeczywistości innym wyobraźni.

-Tak silnej, że zdolnej zabić.-Mruknęła dziewczyna.- Czasami mam wrażenie, że to wszystko, o czym opowiada naprawdę się dzieje.

-Niestety. Metody Doji’ego były dosyć radykalne.

Do pokoju wszedł Tsubasa.

-Mam tutaj kartę Kyoy-powiedział wchodząc -tego chłopaka, o którego nienawidzi-tu wskazał ekran, na którym wyświetlał się obraz z pokoju niebieskowłosej, która najzwyczajniej w świecie pochrapywała w swoim pokoju.

-Biedny chłopak.- Westchnął Hagane przeglądając kartę zielonowłosego. – Ojciec przelał w niego swoje niespełnione ambicje i dziecku odbiło. Do tego jeszcze Kelly widziała jak jej brat z nim rozmawiał i teraz myśli, że Benkei ją zdradził i uważa oboje za wrogów. Biedne dzieci.

Ines i Tsubasa wyszli z biura.

-Biedna Kelly. Stworzyła potwora, uwolniła demona, a potem przedstawiła go mojemu synowi.-Powiedział i poczuł jak perliste łzy spływają po jego policzkach.

***

Kelly stworzyła swój własny świat.

Za centrum, najważniejszą rzecz, wokół której kręci się jej świat obrała swoją ulubioną zabawę z dzieciństwa.

Niby nic szczególnego... Jak na szpital psychiatryczny.

Wszystko mogłoby rozejść się po kościach gdyby nie to, że ta jedna jedyna konkretna pacjentka potrafi narzucić swoje wyobrażenie świata innym pacjentom...I nie tylko na pacjentom.

Na początku badań ani ja, ani doktor Doji nie zauważyliśmy, że pacjenci, którzy w ramach hospitalizacji rozmawiali z niebieskowłosą stopniowo dawali wiarę w wymysły dziewczyny i przenosili siebie, swój świat i swoje problemy do świata małej Hawany.

Nazywamy ich bleyderami, a iluzje, w której żyją Beyblade.

Kelly stworzyła potwora i nazwała go swoim przyjacielem. Niebyło dla niego miejsca w prawdziwym świecie, więc zbudowała nowy świat, w którym jej "przyjaciel" jest nie do pokonania. Leki, które jej podajemy nazywa Mroczną Mocą, ponieważ zmieniała i stopniowo zabijała Ryuge, ale „Ryuga” poradził sobie nawet z tym dodając część Mrocznej Mocy innym bleyderą, a resztę zwalczając samodzielnie. O mały włos, a straciłbym w ten sposób jednego z lepszych psychologów.

Oczywiście Kelly utrzymuje, że jej „przyjaciel” zrobił to niechcący.

Kiedy drastycznie zwiększyliśmy dawkę leków udało nam się zabić Cesarskiego Smoka w umysłach innych pacjentów takich jak Ginga, Kyoya, Yuu czy Kenta i przywrócić ich do realnego świata.

Niestety w mózgu Kelly Ryuga tylko zapadł w letarg zabijając przedtem doktora Doji'ego, który wspólnie ze mną prowadził ten przypadek. Tak naprawdę Kelly zabiła go z zimną krwią będąc jednocześnie pewna, że to jej przyjaciel zwalczył ich największego wroga…

Dziewczyna pozostała w swoim świecie. Stała się cicha i zamknięta w sobie wymyśliła sobie, że musi teraz iść do pracy, żeby móc utrzymywać siebie i chorego przyjaciela. Podczas codziennych spacerów z pielęgniarzem Fredem, którego brała za podrywającego ją policjanta zajmowała się zwierzętami żyjącymi w parku. Głównie dachowcami, które przeskoczywszy mur wkradały się na teren szpitala w jej świecie zwykłe koty były tygrysami, lwami lub lampartami zamkniętymi w ZOO.

Kelly nigdy nie powróciła do naszego świata. Pewnego dnia podczas spaceru udało jej się zgubić swojego opiekuna i szlajać się samopas po parku. Kiedy tak biegała spotkała Kyoye. Odżyły w niej jej wymyślone wspomnienia ożył również Ryuga. Natychmiast zwiększyliśmy jej dawkę leków jednak wieść o tym, że Ryuga powrócił rozprzestrzeniała się wśród Bleyderów szybciej niż jakakolwiek choroba zakaźna i ni jak nie dało się jej powstrzymać. Postanowiliśmy spróbować inaczej. W podprogowy sposób wprowadziliśmy do mózgu Kelly postać, która miała porwać Ryugę i go uwięzić. Postać stworzona na wzór jego pierwszego wroga. Doji Junior. Kropka w kropkę jego ojciec. Ostatecznie nam się udało jednak przypłaciliśmy to kolejnym bleyderem.

###

-Dlaczego nie nosisz ze sobą swojego bey’a?- Spytała niebieskowłosa dziewczyna przechylając delikatnie głowę.

-Mojego, czego?- Zdziwiła się Mary.

-No wiesz bey’a. Wolfa. Tego, którego trzymasz pod poduszką.- Powiedziała siadając na ławce obok dziewczyny uśmiechając się jak małe dziecko na placu zabaw.

-Nie trzymam nic pod poduszką…-powiedziała niepewnie dziewczyna.

Uśmiech znikł z twarzy Kelly, a zamiast niego pojawił się smutek.

-Czyli dalej boisz się walczyć Wolf’em. Szkoda… Ryuga bardzo chciałby się z tobą zmierzyć.

- Nie boje się i nie będę walczyć z nim bez powodu.

-Ryuga mówi, że walka Drago i Wolfa jest nieunikniona, ale jeśli potrzebujesz powodu to go znajdę.- Dziewczyna uśmiechnęła się i dokądś pobiegła. Natomiast Mary wróciła do swojego pokoju i zajrzała pod poduszkę. Chyba nie muszę wam mówić, co znalazła pod poduszką i co zobaczyła następnego dnia za oknem swojego pokoju.

###

-Dzień dobry Kelly. Jak się dziś czujesz?-Spytałem wchodząc do jej pokoju.

-Cześć Phoenix. Jest super brzuch mnie już nie boli, a dziewczyny w końcu mi ufają.

-Naprawdę?-Spytałem z zaciekawieniem w głosie.

-NAPRAWDĘ.-Powiedziała z naciskiem.-Przed chwilą rozmawiałam z Ines i obiecała, że pogodzi się z Tsubasą jak tylko go uwolnimy, a Mary broniła mnie przed Hyomą.

-Jesteś na niego zła?-Spytałem.

-Za to, że mnie uderzył?-Pokiwałem głową - Nie. Nie jestem na niego zła. On mnie nie znosi, a do tego ta cała historia z Gingą, w pewnym sensie nawet go rozumiem, ale spokojnie, kiedy tylko uwolnię Ryugę wszystko się ułoży. Ginga znowu będzie grać w beyblade, wszyscy będą grać w beyblade, a Ryuga znowu będzie silny sam zobaczysz.-Gdyby tylko wiedziała, co tak naprawdę powiedziała na pewno nie uśmiechałaby się tak szeroko

Niema gorszej choroby od choroby umysłu.

Niema gorszego rozczarowania niż to, które poczujesz, kiedy dotrze do ciebie, że świat, w którym żyjesz to fikcja.

Sny są odzwierciedleniem naszych marzeń i najgorszych lęków.

Dlatego

Obudź się wreszcie.

Proszę….

No i jak przeszły wam dreszcze po plecach, gdy to czytaliście? Oby tak. To taki specjał, który miał was tylko nastraszyć, albo smutna rzeczywistość postaci z mojego bloga. Mniejsza. Mam nadzieje, że się podobało

Kelly: Historia, w której jestem wariatką?

Ryuga: A ja nie istnieje?

Dobra może „podobało” się to nie jest najlepsze określenie.

A teraz mam do ciebie pytanie. Jesteś bleyderem?

Post dla zabawy v ktoś pamięta???

Dzisiaj jest piątek, a ja nie mam rozdziału… Taaaaa bardzo konsekwentna zemnie blogerka niema co. Do tego  za oknami jesień w dodatku deszczowa… jakby tego było mało kiedy spojrzy się w kalendarz człowiek może zauważyć, że mamy październik. Jeden jedyny miesiąc pośród wszystkich 12 którego nie noszę. Zaczęłam to pisać z myślą: „ A będę taka szalona i poprawie humor czytelnikom”, a co robię zamiast tego? Pi*rdole o dupie Maryny i smutam. Dobra! Dosyć tego! Trzeba się wsiąść w garść.

Ma ktoś jakieś pomysły na jesień?

.

.

.

Niema to jak mieć wsparcie w postaciach z bloga. Dobra sama coś wymyśle.

.

.

.

Tak przeglądam sobie mój komputer i pomijając dużą ilość nieskończonych opowiadań i niewykorzystanych pomysłów znalazłam parę śmiesznych obrazków które zapomniałam dodać. Dlatego podzielę się  nimi z wami. Proszę nie mordujcie…

RYUGA: I to ja mam nasrane w mózgu tak?

KELLY: Gdybyś nie nazwał Kenty zabawką do kąpieli to by pewnie nigdy nie przyszło mu do głowy.

MARY: Mamo mój brat trytonem.... T.T

FA- FA- FABULOUS!!!!!!

KELLY: Właśnie tak widzę Ryuge każdego poranka.

KELLY:  Ja się tam nie boje.

KYOYA: BU!

KELLY: K*RWAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!!!!!!!!!!!!!

KOLORKI

Za każdym razem gdy patrz ena ten rysunek przypominam sobie o lekcjach...nie cierpię go...

Kiedy mój mózg nie może się zdecydować czy myśleć o psychopatycznych mordercach czy o Beyblade

Takie tam w Dark Nebuli.

Mam nadzieje, że choć trochę poprawiłam wam humor...

Kelly: Chwila lista obecności. Kelly? Jestem! Ryuga?

Ryuga:*facepalm*

Kelly: Jest. Mary?

Mary: *podnosi rękę i macha nie podnosząc wzroku znad yaoica*

Kelly: Obecna nieosiągalna. Yoyo?

Kyoya:....

Kelly: Yoyo obecny, ale ma PMS....znowu. Gdzie są Tsubasa i Ines?

Mary: Oby pi*przyli się w jakich krzakach

Kelly: Pewnie są w biurze.

Mary: No to na biurku.

JA: Ja pizgam.... Noto jeszcze raz mam nadzieje, że wywołam uśmiech na waszych twarzach.

Żegnam się z wami.

Do następnego posta.

Hania.

Rozdział 65

Ines

Chłodne górskie powietrze mieszało się z ciepłem, jakie biło od wody.

Ładnie tutaj.

Ciemne deski odradzające łaźnie od reszty świata gdzieniegdzie porośnięte jakimś bluszczem, jeziorko, do którego miałam za chwilę wejść otoczone było różnych rozmiarów kamieniami. Wszystko otoczone para wodna i oświetlone przytłumionym światłem miało swego rodzaju aurę tajemniczości.

Odetchnęłam głęboko zanurzając się w gorącej wodzie. 

Niema nic lepszego niż długa kąpiel w łaźni. Wszystkie obolałe mięśnie się rozluźniają, a umysł gdzieś odpływa.

-Na bombę!-Krzyknęła Mary wbiegając do wody.-Matko jak ciepło!

No to tyle w kwestii relaksu.-Pomyślałam.

-Mary nie wrzeszcz tak.- Poprosiłam zamykając oczy i zanurzając się po szyję.-Poza tym w łaźni się nie biega.

-No, co się dziwisz. Pieski lubią wodę.-Stwierdziła Kelly idąc w naszym kierunku z wielkim turbanem z ręcznika na głowie zasłaniając rękami strategiczne miejsca. Od stóp do głów była pokryta większymi lub mniejszymi bliznami, ale najbardziej uwagę przyciągał ogromny siniak, który wykwitł na jej brzuchu jak również ten w okolicach ust (prezent od Mary).

-Jak tam brzuch.-Spytałam, kiedy usiadła obok mnie.

-Chyba przeżyję.-Powiedziała krzywiąc się ewidentnie na pokaz i nawet nie próbowała ukrywać, że udaje.

-Jestem pod wrażeniem, że powiedziałaś prawdę. W twojej sytuacji to nie najlepsze wyjście.

-Nie ze wszystkiego, co robiłam jestem dumna, ale nie mam zamiaru wypierać się swoich czynów.

-Ale nie musiałaś się nimi chwalić.-Powiedziałam.

-Prędzej czy później i tak byście się dowiedziały.

-Od Hyomy?-Poruszyła się niespokojnie.

-Prędzej od Ryo... Chociaż kto ich tam wie?

-Czy wy, chociaż przez chwile nie możecie się zachowywać jak normalne dziewczyny?-Spytała Mary podpływając do nas.- Ciągle tylko konspiracja i słowne pułapki. Wyluzujcie, chociaż na chwilę.

-Mary nie oczekujesz od Ines trochę za wiele? Nasza pani kapitan ma dużo na głowie.-Zażartowała Kelly trącając palcem ręcznikowy turban na mojej głowie.

-A ty to niby, co?-Odparłam- Mogę się założyć, że pod tym ręcznikiem dalej masz te swoje kucyki. A ropo zakładu ty mi jesteś winna stówę.

-Co, gdzie, jak i kiedy?-Zdziwiła się Kelly.

-Pamiętasz jak Madoka wpadła na pomysł, żeby nas zjednoczyć? Zadzwoniła po Wang Hu Yong, a nie po Ginge.

-A o to ci chodzi. To było dawno i nieprawda.

-Jaka nieprawda? Jakie dawno? Dawaj moje hajsy!

-Spłukana jestem. Mogłabym ci ewentualnie w naturze oddać, ale dziewczyna przyjaciela jest nietykalna. Swoją drogą Tsubasa zawsze miał dobry gust.-Uśmiech znikł z mojej twarzy-Porcelanowa cera, jasne włosy, dwu kolorowe tęczówki 

-Nie jesteśmy już parą.-Powiedziałam oglądając swoją stopę, która wynurzyła się z wody.

-Że, co!?-Kelly straciła oparcie pod stopami i jej głowa zniknęła pod wodą.

Nie minęła chwila jak niebiesko włosa wynurzyła się głośno nabierając powietrza. Ręcznik został pod wodą i całą jej twarz przykrywały teraz granatowe włosy.

-Co ten idiota znowu spaprał?-Spytała odgarniając włosy z twarzy tak jakby odsłaniała firanki.

-Dlaczego zakładasz, ze to wina Tsubasy?-Spytałam w dalszym ciągu oglądając swoją stopę.

-Po pierwsze to mój przyjaciel.-Spojrzałam na nią pytająco.-Musi być z nim coś nie tak.-Wyjaśniła wyciskając wodę z włosów i robiąc to samo z ręcznikiem.- Po drugie solidarność jajników. Po trzecie nie mam racji?

-Jak dla mnie winni są oboje. Zerwali ze sobą pod wpływem silnych emocji nie potrafią się teraz przyznać do błędu.-Powiedziała Mary powoli poruszając rękami by utrzymywać się na powierzchni.

-Fakt. Kiedy Tsubasą targają silne emocje dzieją się naprawdę szalone rzeczy.-Umilkła na chwilę, po czym uderzyła się z otwartej w czoło i zaczęła się śmiać.

-Matko śmiejesz się jak skrzyżowanie foki z delfinem, a tak BTW można wiedzieć, z czego?-Spytała szatynka, kiedy Kelly już się uspokoiła.

-Dobrze wiedzieć, że mój szczery śmiech brzmi dla ciebie jak dzięki wydawane przez jakiegoś mutanta.-Powiedziała wycierając łzy, jakie zebrały się w kącikach jej oczu.

-Dobra, dobra nie fochaj się tylko powiedz, co się uroiło w twoim chorym móżdżku.

-Wyobraziłam sobie jak się godzą też pod wpływem silnych emocji.-Zaczęła zgarniać włosy ze swojej twarzy i układać je w coś na kształt grzywki Tsubasy.

-Co ty robisz?-Zdziwiła się Mary.

-Charakteryzuje się na tego idiotę.-Odparła wygładzając pasma włosów, które przerzuciła z pleców na dekolt.-Dobra nie mam przy sobie gumek, więc to powinno wystarczyć.-Wzięła do ręki ręcznik zwinęła go w kulkę i w tedy zniknęły te resztki normalności, jakie udawało nam się dotąd utrzymać.-Nienawidzę cię! Jak mogłaś mnie zdradzić z moim przyrodnim bratem bliźniakiem, kiedy byłem w śpiączce!?- Powiedziała grubym męskim głosem, po czym zaczęła poruszać ręcznikiem tak jakby chciała zasugerować, że to on teraz mówi.-Skąd mogłam wiedzieć!-Piszczała- W końcu jesteś cię identyczni!-Nie mogłam powstrzymać chichotu na widok tej parodii.-Nienawidzę cię!-Zagrzmiała-Ja też cię nienawidzę!-Pisną ręcznik.-Ach tak!?-Krzyknęła-Tak!-Odparł ręcznik- A ja cię kocham i co ty na to!?-Co ja na to!?-Ręcznik rzucił się na jej twarz i po chwili słychać było odgłosy całowania. Wtedy już nie wytrzymałam i buchnęłam szczerym i bardzo, bardzo głośnym śmiechem.

-Jesteś pi*rdolnięta.-Stwierdziła Mary patrząc na nas z rozbawieniem.

-Jestem pi*rdolnięta i wiem o tym!-Zaśpiewała niebieskowłosa dziewczyna odsuwając twarz od ręcznika i zgarniając włosy do tyłu.

-Dziwnie wyglądasz bez kucyków.-Stwierdziłam.

-Wydajesz się mniejsza.-Zawtórowała mi Mary.

-Nie jestem mała. -Oburzyła się Kelly.- Matko nie powinnam rozmawiać z ludźmi, którzy mnie nie lubią po zmroku, bo wtedy już całkiem zachowuje się jak dziecko i to jest złem.-Mruczała pod nosem.

###

-W sumie możemy zrobić sobie taką noc szczerości.-Stwierdziła czarnowłosa, kiedy wygrzane i owinięte w mięciutkie ręczniki weszłyśmy do pokoju, który zastępował nam sypialnie.

-Ja się już nagadałam teraz wasza kolej.

-Niby, na co?-Spytałam krzywiąc się, chociaż wiedziałam, o co jej chodzi.

-Na 5 randomowych faktów o każdej z nas!-Zawołała radośnie Kelly równocześnie zakładając coś, co równie dobrze mogło być piżamą jak i strojem na wf.

-Randomowych.-Upewniła się Mary kładąc się na wznak na łóżku.

-Albo z dupy wziętych, jak kto woli.

-No to może….Kiedyś byłam kelnerką w barze sushi.-Powiedziała moja psia psi

-BYŁAŚ KIEDYŚ KELNERKĄ!?-Wrzasnęła jedyna wcześniej niepoinformowana.

-No, co w tym dziwnego?

-Nic po za tym, że już to widzę. –Kelly zrobiła groźną minę- Witam w naszej kawiarni. Mam na imię Mary i będę przynosić zamówienia. DOTARŁO!?...Proszę pana…, a on na to „o..oczywiście”, a wtedy Mary „ TO POSPIESZ SIĘ Z TYM ZAMAWIANIEM!!!”

-Jesteś okropna.-Udało się wykrztusić Mary, po czym dołącza do śmiejącej się mnie.

-Co cię tak wzięło na ogrywanie scenek?-Spytałam z rozbawieniem.

-A, bo ja wiem? Tu jest jakaś taka aura.-Wzruszyła ramionami.

-To pewnie przez Ines.-Powiedziała panna Tategami. Zdziwienie na twarzy niebieskowłosej wyrażało więcej niż tysiąc pytań.

-Jestem zawodową aktorką.-Wyjaśniłam.

-Ooo, w czym grałaś?

-Takie tam pewnie nawet nie znasz.- Spojrzała na mnie wyczekująco- „Jedyny cel”.-Powiedziałam wywracając oczami.

-Jak nie znam! Oglądałam z milion razy! Tylko jakoś nie mogę sobie ciebie w nim przypomnieć.

-Charakteryzacja. Mało, kto mnie poznaję.

-Biedna Ines. Nikt cię nie rozpoznaje. Poklepałabym cię po głowie, ale jesteś za daleko.-Powiedziała czarnogłowa machając ręką tak jakby chciała mnie dosięgnąć.

-Wal się. Dobra teraz twoja kolej Kelly.

-Pfffffffff. Co wam tu powiedzieć? Mam kota.

-To było do przewidzenia.-Powiedziałam.

-Ale swoje powiedziałam. Teraz nerwol.

-Jestem yaoistką.-Wyznała Mary.

-Serio? Jara cię jak się dwóch facetów pi*przy?

-Żebyś tylko zobaczyła jej kolekcje pornolków- zaśmiałam się.

-W yaoi nie schodzi tylko o pi*przenie.

-Chodzi.-Powiedziałam równocześnie z Kelly.

-Nie. Nikt mnie nie rozumie.-Mary zakryła twarz kołdrą i zaczęła się pod nią śmiać.

-Oooooo nie rycz.-Powiedziałam.

-No właśnie. To dziwne.-Zawtórowała mi niebieska.

-Spi*przajcie.-Zaklął koc.

-Oj weź, a jak przyznam ci racje wyleziesz?- Pani wk*rwie wszystko, co się rusza rozpoczęła mediacje. A to coś nowego.

-Nie.-Burknął koc.

-To się pi*rdol.-Buchnęłyśmy śmiechem.

Tak właściwie to chyba, żadna z nas nie wiedziała, dlaczego w ogóle tak się nagle zaczęłyśmy dogadywać. Niewykluczone, że to, dlatego, że rozmawiałyśmy po zmroku. Kiedy jest noc ludzie jakoś tak łatwiej się otwierają. Po przegadanej o niczym nocy głowa Kelly wzbogaciła się o parę świetnych kawałków z mojej play listy i o wiedzę na temat moich umiejętności. (Powiedziałam jej, że umiem jeździć konno i strzelać z łuku, więc sobie nie myślcie zboczeńce). Kiedy zaczęło robić się jasno postanowiłyśmy się jednak położyć. Obudził nas Hyoma mający minę jakby nie wiedział czy j*bnąć Kelly teraz czy dopiero jak ją podpali powiedział, że Mr. Hagane czegoś od nas chce i wyszedł.

-Ten idiota nie wie, że się puka zanim się gdzieś wejdzie?- Warknęła Mary, która postanowiła spać w sportowym i krótkich spodenkach, dlatego kiedy chłopak otworzył drzwi musiała zakryć się kocem, aż po szyje.

-Coś mi mówi, że wolałby nas w roli więźniów niż gości.-Powiedziałam posyłając mordercze spojrzenie w stronę drzwi, za którymi przed chwilą znikną wspomniany wcześniej chłopak.

Ubrane i ogólnie ogarnięte wyszłyśmy na spotkanie z dowódcą tego całego bajzlu. Spotkałyśmy go gotowego do drogi.

-Wybierasz się dokądś?-Spytałam.

-Tak i ty idziesz ze mną.

-Jak ona to i ja.-Powiedziała Mary stając bliżej mnie tak jakby Ryo mógł mnie w tej chwil złapać i gdzieś porwać.

-Hyoma idzie z nami?-Spytała Kelly uśmiechając się wrednie. To zabawne widzieć ja teraz mając w pamięci jej minę, gdy mówiła nam, dlaczego jasnowłosy chłopak tak jej nie znosi.

-Nie. Powiedział, że niema zamiaru brać w tym udziału.-Odparł mężczyzna, na co dziewczyna wzruszyła ramionami i powiedziała:

-W takim razie ja też idę. Skoro on nie chciał tego widzieć raczej nic mi się nie stanie.-Mary cicho się zaśmiała.

-O, co tak właściwie chodzi?-Spytałam mile połechtana tym, że moja drużyna nie chce mnie zostawić samej.

-Chciałbym coś sprawdzić.-Odpowiedział tajemniczo, na co miałam ochotę wywrócić oczami, ale na całe szczęście się powstrzymałam. Jaka by była zemnie aktorka gdybym nie potrafiła panować nad odruchami.

Hagane zabrał nas nad jakiś wodospad w środku lasu.

Acha fajnie. W sumie to powinnam się przyzwyczaić do tych klimatów rodem z filmów o poszukiwaczach skarbów.

Phonix załadował kuczer i wystrzelił w stronę wodospadu. Woda rozgryzła się na wszystkie strony i naszym oczom ukazał się tunel.

Klasyczne.

-Za mną.- Powiedział Ryo i zniknął w mroku tunelu.

Weszliśmy do środka.

Na końcu tunelu w ścianie tkwił skamieniały bey.

-Ginga właśnie tu ukrył Pegazusa.-Odezwał się Mr Hagane, a jego głos odbił się echem od ścian tunelu.- Czy któraś z was byłaby na tyle miła mi go przynieś?-Zapytał.

Mary i Kelly nawet nie drgnęły. Wzruszyłam ramionami i podeszłam do ściany. Wyciągnęłam rękę do Pegazusa. Kiedy tylko dotknęłam jego zimnej powierzchni. Wszystko wokół mnie rozbłysło oślepiającym światłem, a może to byłam ja…

Tym czasem w Dark Nebuli

-GHHHHHHHRRRRRRRAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!!!- Celest ponownie wcisnęła przycisk na pilocie tym samym wyłączając napięcie w łóżku Kyoy.

Chłopak opadł bezwładnie dusząc głośno tak jakby z każdym oddechem próbował uchwycić ulatujące z niego życie.

- Wiesz, że elektrowstrząsy są używane w leczeniu amnezji.-Zaśmiała się siadając obok chłopaka.-Jeszcze trochę i przypomnisz sobie, co jadłeś na śniadanie w podstawówce, albo jak to fajnie być bestią.

-Goń się.-Wysapał.

-Oj Kyoya straciłeś pazury.-Pani doktor zwinęła usta w dzióbek i spojrzała na Kyoye ze smutkiem w jej niebieskich oczach skrytych za ochronnymi okularami.

-Spi*rdalaj.-Warknął i napluł dziewczynie w twarz.

-Ej!- Powiedziała dziewczyna wycierając okulary skrawkiem kitlu.-Wiesz, że ja też tak potrafię.-Rozstawiła ręce po obu stronach głowy chłopaka, nachyliła się, a z jej lekko rozchylonych ust zaczęła spływać strużka śliny.

Nagle ekran, na którym nasza „urocza” parka oglądała beybitwy z mistrzostw Japonii rozbłysnął i pojawił się na nim Doji.

-Krhym Celest.-Chrząknął, kiedy pierwsze, co zobaczył to zgrabny tył brunetki.

Dziewczyna wciągnęła to, co przed chwilą chciała wypluć ( a ja się prawie zrzygałam, bo pisząc to pożarłam pół ogromnej tabliczki milki, a teraz pisze o ludzkich wydzielinach).

-Co jest? Nie widzisz, że przeprowadzam testy?-Spytała odwracając się i siadając tym samym Kyoy na klatce piersiowej.

-Właśnie widzę. Zejdź z niego, bo połamiesz mu żebra.

-Jak mi się wreszcie uda o to to ciało nie będzie mu na nic potrzebne. Chociaż trochę szkoda go będzie.

-Oj nie smuć się i patrz, co ciekawego dzieje się na arenie w bloku A.

-Czekaj! Niech Kyoya też zobaczy.-Włączyła jakiś przycisk na pilocie i łózko zmieniło się w fotel natomiast dziewczyna jechała korpusu chłopaka lądując perfekcyjnie tam gdzie zdecydowanie nie powinna wylądować, a dopiero potem przesiadła się na kolana.-Już możemy oglądać.-Powiedziała wtulając się w jego tors.- Trzeba cię będzie niedługo wykąpać.-Dodała pod nosem.

Na ekranie pojawiła się arena i stojący naprzeciw siebie bleyderzy.

Chłopak i dziewczyna.

Obydwoje w identycznych Dark Nebulowych strojach.

Załadowali kuczery i rozpoczęło się odliczanie.

-3

-2

-1

-Let it rip!

- Hell Panther Furia Czarnego Mściciela!- Krzyknęła dziewczyna i całą arenę przykryła ogromna ciemna chmura niewiadomego pochodzenia, która zaczęła strzelać piorunami w bey’a przeciwnika.

-Jest bardzo silna stwierdził Doji.

- I ma duży potencjał.-Dodała zamyślona Celest.- A ty, co powiesz Kyoya?- Chłopak nic nie odpowiedział tylko mocniej zacisnął zęby.- Fajnie by było zsynchronizować jej, a taki z twoim łóżkiem, co ty na to!?-Zapiszczała radośnie podskakując na kolanach zielonowłosego. Na co chłopak w dalszym ciągu nie odpowiedział.- Doji jak walka się skończy karz jej strzelać do celu czy coś.

-Już jest po walce.-Odezwał się Doji, po czym zwrócił się do komputera- Aktywuj ruchome cele.-Z areny zniknął bleyder i jego bey, ale pojawiły się żelowe manekiny.-Mon ami mam do ciebie prośbę mogłabyś atakować te manekiny dopóki Panther będzie miała siły?

-Z przyjemnością.-Odparła dziewczyna odgarniając grzywkę, która wchodziła jej w oczy.

- Słyszałeś Kyoya trochę się pobawimy.-Zapiszczała Celest zeskakując z fotela i ponownie zmieniając go w łóżko.

Huk ataku Phanter idealnie zsynchronizowany z krzykiem Kyoy. To prawie jakby to ta niczego nieświadoma dziewczyna torturowała Króla Bestii, który ostatkiem sił powstrzymuje się przed zrobieniem tego, czego oczekuje od niego cała Dark Nebula.

Rozdział 65 za nami.Chce go zadedykować Shadow która ma nie smutać bo dzięki niej o godzinie 2:20 dostałam ochrzan od taty, że mam wyłączać komputer na co odpowiedziałam, że już kończ zostały mi trzy linijki.
Wiecie co? Ja chyba przestanę składać obietnice  z których mam się wywiązać o ustalonej porze bo mi to nie idzie.
Ten moment kiedy większą wenę miałam do maltretowania Kyoy niż opisywania integracji naszych poszukiwaczek zaginionego guza.

Kelly: Shuu Tsukiyama jesteś mi winny dwie stówy, a moja kapitan której jestem winna odwala jakieś dziwę wiksy w jaskini więc wyskakuj z kasy, albo cie pokroje zjem zwrócę i wstępnie przetrawionego oddam Ines.

Mary: Ale Rezie o ile wiem nie zwracała swoich ofiar...

Kelly: Ch*j mnie to zjem go.

Ines: Ale Ghula ciała ghula nie da się od tak zjeść. Jest niewrażliwe na ostrza.

Kelly: Jeden pi*rdolony zakład, a problemy do końca życia.

Benkei: Dwa zakłady. Moja biedna, mała siostrzyczka wpadła w długi. *ryczy*

Kelly:  SPI*RDALAJ!!!!!
No dobra rozdział długi i spóźniony, ale mam nadzieje, że wam się podoba bo ja osobiście mam co do niego mieszane uczucia.
Nie zdziwcie się jak rozdziały będę dodawać co dwa tygodnie, albo strasznie nie regularnie.
To ja się zwami żegnam.
Do następnego posta.
Hania.


Ps. Oleczko gdzie jesteś!? :(