Post dla zabawy v ktoś pamięta???

Dzisiaj jest piątek, a ja nie mam rozdziału… Taaaaa bardzo konsekwentna zemnie blogerka niema co. Do tego  za oknami jesień w dodatku deszczowa… jakby tego było mało kiedy spojrzy się w kalendarz człowiek może zauważyć, że mamy październik. Jeden jedyny miesiąc pośród wszystkich 12 którego nie noszę. Zaczęłam to pisać z myślą: „ A będę taka szalona i poprawie humor czytelnikom”, a co robię zamiast tego? Pi*rdole o dupie Maryny i smutam. Dobra! Dosyć tego! Trzeba się wsiąść w garść.

Ma ktoś jakieś pomysły na jesień?

.

.

.

Niema to jak mieć wsparcie w postaciach z bloga. Dobra sama coś wymyśle.

.

.

.

Tak przeglądam sobie mój komputer i pomijając dużą ilość nieskończonych opowiadań i niewykorzystanych pomysłów znalazłam parę śmiesznych obrazków które zapomniałam dodać. Dlatego podzielę się  nimi z wami. Proszę nie mordujcie…

RYUGA: I to ja mam nasrane w mózgu tak?

KELLY: Gdybyś nie nazwał Kenty zabawką do kąpieli to by pewnie nigdy nie przyszło mu do głowy.

MARY: Mamo mój brat trytonem.... T.T

FA- FA- FABULOUS!!!!!!

KELLY: Właśnie tak widzę Ryuge każdego poranka.

KELLY:  Ja się tam nie boje.

KYOYA: BU!

KELLY: K*RWAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!!!!!!!!!!!!!

KOLORKI

Za każdym razem gdy patrz ena ten rysunek przypominam sobie o lekcjach...nie cierpię go...

Kiedy mój mózg nie może się zdecydować czy myśleć o psychopatycznych mordercach czy o Beyblade

Takie tam w Dark Nebuli.

Mam nadzieje, że choć trochę poprawiłam wam humor...

Kelly: Chwila lista obecności. Kelly? Jestem! Ryuga?

Ryuga:*facepalm*

Kelly: Jest. Mary?

Mary: *podnosi rękę i macha nie podnosząc wzroku znad yaoica*

Kelly: Obecna nieosiągalna. Yoyo?

Kyoya:....

Kelly: Yoyo obecny, ale ma PMS....znowu. Gdzie są Tsubasa i Ines?

Mary: Oby pi*przyli się w jakich krzakach

Kelly: Pewnie są w biurze.

Mary: No to na biurku.

JA: Ja pizgam.... Noto jeszcze raz mam nadzieje, że wywołam uśmiech na waszych twarzach.

Żegnam się z wami.

Do następnego posta.

Hania.

Rozdział 65

Ines

Chłodne górskie powietrze mieszało się z ciepłem, jakie biło od wody.

Ładnie tutaj.

Ciemne deski odradzające łaźnie od reszty świata gdzieniegdzie porośnięte jakimś bluszczem, jeziorko, do którego miałam za chwilę wejść otoczone było różnych rozmiarów kamieniami. Wszystko otoczone para wodna i oświetlone przytłumionym światłem miało swego rodzaju aurę tajemniczości.

Odetchnęłam głęboko zanurzając się w gorącej wodzie. 

Niema nic lepszego niż długa kąpiel w łaźni. Wszystkie obolałe mięśnie się rozluźniają, a umysł gdzieś odpływa.

-Na bombę!-Krzyknęła Mary wbiegając do wody.-Matko jak ciepło!

No to tyle w kwestii relaksu.-Pomyślałam.

-Mary nie wrzeszcz tak.- Poprosiłam zamykając oczy i zanurzając się po szyję.-Poza tym w łaźni się nie biega.

-No, co się dziwisz. Pieski lubią wodę.-Stwierdziła Kelly idąc w naszym kierunku z wielkim turbanem z ręcznika na głowie zasłaniając rękami strategiczne miejsca. Od stóp do głów była pokryta większymi lub mniejszymi bliznami, ale najbardziej uwagę przyciągał ogromny siniak, który wykwitł na jej brzuchu jak również ten w okolicach ust (prezent od Mary).

-Jak tam brzuch.-Spytałam, kiedy usiadła obok mnie.

-Chyba przeżyję.-Powiedziała krzywiąc się ewidentnie na pokaz i nawet nie próbowała ukrywać, że udaje.

-Jestem pod wrażeniem, że powiedziałaś prawdę. W twojej sytuacji to nie najlepsze wyjście.

-Nie ze wszystkiego, co robiłam jestem dumna, ale nie mam zamiaru wypierać się swoich czynów.

-Ale nie musiałaś się nimi chwalić.-Powiedziałam.

-Prędzej czy później i tak byście się dowiedziały.

-Od Hyomy?-Poruszyła się niespokojnie.

-Prędzej od Ryo... Chociaż kto ich tam wie?

-Czy wy, chociaż przez chwile nie możecie się zachowywać jak normalne dziewczyny?-Spytała Mary podpływając do nas.- Ciągle tylko konspiracja i słowne pułapki. Wyluzujcie, chociaż na chwilę.

-Mary nie oczekujesz od Ines trochę za wiele? Nasza pani kapitan ma dużo na głowie.-Zażartowała Kelly trącając palcem ręcznikowy turban na mojej głowie.

-A ty to niby, co?-Odparłam- Mogę się założyć, że pod tym ręcznikiem dalej masz te swoje kucyki. A ropo zakładu ty mi jesteś winna stówę.

-Co, gdzie, jak i kiedy?-Zdziwiła się Kelly.

-Pamiętasz jak Madoka wpadła na pomysł, żeby nas zjednoczyć? Zadzwoniła po Wang Hu Yong, a nie po Ginge.

-A o to ci chodzi. To było dawno i nieprawda.

-Jaka nieprawda? Jakie dawno? Dawaj moje hajsy!

-Spłukana jestem. Mogłabym ci ewentualnie w naturze oddać, ale dziewczyna przyjaciela jest nietykalna. Swoją drogą Tsubasa zawsze miał dobry gust.-Uśmiech znikł z mojej twarzy-Porcelanowa cera, jasne włosy, dwu kolorowe tęczówki 

-Nie jesteśmy już parą.-Powiedziałam oglądając swoją stopę, która wynurzyła się z wody.

-Że, co!?-Kelly straciła oparcie pod stopami i jej głowa zniknęła pod wodą.

Nie minęła chwila jak niebiesko włosa wynurzyła się głośno nabierając powietrza. Ręcznik został pod wodą i całą jej twarz przykrywały teraz granatowe włosy.

-Co ten idiota znowu spaprał?-Spytała odgarniając włosy z twarzy tak jakby odsłaniała firanki.

-Dlaczego zakładasz, ze to wina Tsubasy?-Spytałam w dalszym ciągu oglądając swoją stopę.

-Po pierwsze to mój przyjaciel.-Spojrzałam na nią pytająco.-Musi być z nim coś nie tak.-Wyjaśniła wyciskając wodę z włosów i robiąc to samo z ręcznikiem.- Po drugie solidarność jajników. Po trzecie nie mam racji?

-Jak dla mnie winni są oboje. Zerwali ze sobą pod wpływem silnych emocji nie potrafią się teraz przyznać do błędu.-Powiedziała Mary powoli poruszając rękami by utrzymywać się na powierzchni.

-Fakt. Kiedy Tsubasą targają silne emocje dzieją się naprawdę szalone rzeczy.-Umilkła na chwilę, po czym uderzyła się z otwartej w czoło i zaczęła się śmiać.

-Matko śmiejesz się jak skrzyżowanie foki z delfinem, a tak BTW można wiedzieć, z czego?-Spytała szatynka, kiedy Kelly już się uspokoiła.

-Dobrze wiedzieć, że mój szczery śmiech brzmi dla ciebie jak dzięki wydawane przez jakiegoś mutanta.-Powiedziała wycierając łzy, jakie zebrały się w kącikach jej oczu.

-Dobra, dobra nie fochaj się tylko powiedz, co się uroiło w twoim chorym móżdżku.

-Wyobraziłam sobie jak się godzą też pod wpływem silnych emocji.-Zaczęła zgarniać włosy ze swojej twarzy i układać je w coś na kształt grzywki Tsubasy.

-Co ty robisz?-Zdziwiła się Mary.

-Charakteryzuje się na tego idiotę.-Odparła wygładzając pasma włosów, które przerzuciła z pleców na dekolt.-Dobra nie mam przy sobie gumek, więc to powinno wystarczyć.-Wzięła do ręki ręcznik zwinęła go w kulkę i w tedy zniknęły te resztki normalności, jakie udawało nam się dotąd utrzymać.-Nienawidzę cię! Jak mogłaś mnie zdradzić z moim przyrodnim bratem bliźniakiem, kiedy byłem w śpiączce!?- Powiedziała grubym męskim głosem, po czym zaczęła poruszać ręcznikiem tak jakby chciała zasugerować, że to on teraz mówi.-Skąd mogłam wiedzieć!-Piszczała- W końcu jesteś cię identyczni!-Nie mogłam powstrzymać chichotu na widok tej parodii.-Nienawidzę cię!-Zagrzmiała-Ja też cię nienawidzę!-Pisną ręcznik.-Ach tak!?-Krzyknęła-Tak!-Odparł ręcznik- A ja cię kocham i co ty na to!?-Co ja na to!?-Ręcznik rzucił się na jej twarz i po chwili słychać było odgłosy całowania. Wtedy już nie wytrzymałam i buchnęłam szczerym i bardzo, bardzo głośnym śmiechem.

-Jesteś pi*rdolnięta.-Stwierdziła Mary patrząc na nas z rozbawieniem.

-Jestem pi*rdolnięta i wiem o tym!-Zaśpiewała niebieskowłosa dziewczyna odsuwając twarz od ręcznika i zgarniając włosy do tyłu.

-Dziwnie wyglądasz bez kucyków.-Stwierdziłam.

-Wydajesz się mniejsza.-Zawtórowała mi Mary.

-Nie jestem mała. -Oburzyła się Kelly.- Matko nie powinnam rozmawiać z ludźmi, którzy mnie nie lubią po zmroku, bo wtedy już całkiem zachowuje się jak dziecko i to jest złem.-Mruczała pod nosem.

###

-W sumie możemy zrobić sobie taką noc szczerości.-Stwierdziła czarnowłosa, kiedy wygrzane i owinięte w mięciutkie ręczniki weszłyśmy do pokoju, który zastępował nam sypialnie.

-Ja się już nagadałam teraz wasza kolej.

-Niby, na co?-Spytałam krzywiąc się, chociaż wiedziałam, o co jej chodzi.

-Na 5 randomowych faktów o każdej z nas!-Zawołała radośnie Kelly równocześnie zakładając coś, co równie dobrze mogło być piżamą jak i strojem na wf.

-Randomowych.-Upewniła się Mary kładąc się na wznak na łóżku.

-Albo z dupy wziętych, jak kto woli.

-No to może….Kiedyś byłam kelnerką w barze sushi.-Powiedziała moja psia psi

-BYŁAŚ KIEDYŚ KELNERKĄ!?-Wrzasnęła jedyna wcześniej niepoinformowana.

-No, co w tym dziwnego?

-Nic po za tym, że już to widzę. –Kelly zrobiła groźną minę- Witam w naszej kawiarni. Mam na imię Mary i będę przynosić zamówienia. DOTARŁO!?...Proszę pana…, a on na to „o..oczywiście”, a wtedy Mary „ TO POSPIESZ SIĘ Z TYM ZAMAWIANIEM!!!”

-Jesteś okropna.-Udało się wykrztusić Mary, po czym dołącza do śmiejącej się mnie.

-Co cię tak wzięło na ogrywanie scenek?-Spytałam z rozbawieniem.

-A, bo ja wiem? Tu jest jakaś taka aura.-Wzruszyła ramionami.

-To pewnie przez Ines.-Powiedziała panna Tategami. Zdziwienie na twarzy niebieskowłosej wyrażało więcej niż tysiąc pytań.

-Jestem zawodową aktorką.-Wyjaśniłam.

-Ooo, w czym grałaś?

-Takie tam pewnie nawet nie znasz.- Spojrzała na mnie wyczekująco- „Jedyny cel”.-Powiedziałam wywracając oczami.

-Jak nie znam! Oglądałam z milion razy! Tylko jakoś nie mogę sobie ciebie w nim przypomnieć.

-Charakteryzacja. Mało, kto mnie poznaję.

-Biedna Ines. Nikt cię nie rozpoznaje. Poklepałabym cię po głowie, ale jesteś za daleko.-Powiedziała czarnogłowa machając ręką tak jakby chciała mnie dosięgnąć.

-Wal się. Dobra teraz twoja kolej Kelly.

-Pfffffffff. Co wam tu powiedzieć? Mam kota.

-To było do przewidzenia.-Powiedziałam.

-Ale swoje powiedziałam. Teraz nerwol.

-Jestem yaoistką.-Wyznała Mary.

-Serio? Jara cię jak się dwóch facetów pi*przy?

-Żebyś tylko zobaczyła jej kolekcje pornolków- zaśmiałam się.

-W yaoi nie schodzi tylko o pi*przenie.

-Chodzi.-Powiedziałam równocześnie z Kelly.

-Nie. Nikt mnie nie rozumie.-Mary zakryła twarz kołdrą i zaczęła się pod nią śmiać.

-Oooooo nie rycz.-Powiedziałam.

-No właśnie. To dziwne.-Zawtórowała mi niebieska.

-Spi*przajcie.-Zaklął koc.

-Oj weź, a jak przyznam ci racje wyleziesz?- Pani wk*rwie wszystko, co się rusza rozpoczęła mediacje. A to coś nowego.

-Nie.-Burknął koc.

-To się pi*rdol.-Buchnęłyśmy śmiechem.

Tak właściwie to chyba, żadna z nas nie wiedziała, dlaczego w ogóle tak się nagle zaczęłyśmy dogadywać. Niewykluczone, że to, dlatego, że rozmawiałyśmy po zmroku. Kiedy jest noc ludzie jakoś tak łatwiej się otwierają. Po przegadanej o niczym nocy głowa Kelly wzbogaciła się o parę świetnych kawałków z mojej play listy i o wiedzę na temat moich umiejętności. (Powiedziałam jej, że umiem jeździć konno i strzelać z łuku, więc sobie nie myślcie zboczeńce). Kiedy zaczęło robić się jasno postanowiłyśmy się jednak położyć. Obudził nas Hyoma mający minę jakby nie wiedział czy j*bnąć Kelly teraz czy dopiero jak ją podpali powiedział, że Mr. Hagane czegoś od nas chce i wyszedł.

-Ten idiota nie wie, że się puka zanim się gdzieś wejdzie?- Warknęła Mary, która postanowiła spać w sportowym i krótkich spodenkach, dlatego kiedy chłopak otworzył drzwi musiała zakryć się kocem, aż po szyje.

-Coś mi mówi, że wolałby nas w roli więźniów niż gości.-Powiedziałam posyłając mordercze spojrzenie w stronę drzwi, za którymi przed chwilą znikną wspomniany wcześniej chłopak.

Ubrane i ogólnie ogarnięte wyszłyśmy na spotkanie z dowódcą tego całego bajzlu. Spotkałyśmy go gotowego do drogi.

-Wybierasz się dokądś?-Spytałam.

-Tak i ty idziesz ze mną.

-Jak ona to i ja.-Powiedziała Mary stając bliżej mnie tak jakby Ryo mógł mnie w tej chwil złapać i gdzieś porwać.

-Hyoma idzie z nami?-Spytała Kelly uśmiechając się wrednie. To zabawne widzieć ja teraz mając w pamięci jej minę, gdy mówiła nam, dlaczego jasnowłosy chłopak tak jej nie znosi.

-Nie. Powiedział, że niema zamiaru brać w tym udziału.-Odparł mężczyzna, na co dziewczyna wzruszyła ramionami i powiedziała:

-W takim razie ja też idę. Skoro on nie chciał tego widzieć raczej nic mi się nie stanie.-Mary cicho się zaśmiała.

-O, co tak właściwie chodzi?-Spytałam mile połechtana tym, że moja drużyna nie chce mnie zostawić samej.

-Chciałbym coś sprawdzić.-Odpowiedział tajemniczo, na co miałam ochotę wywrócić oczami, ale na całe szczęście się powstrzymałam. Jaka by była zemnie aktorka gdybym nie potrafiła panować nad odruchami.

Hagane zabrał nas nad jakiś wodospad w środku lasu.

Acha fajnie. W sumie to powinnam się przyzwyczaić do tych klimatów rodem z filmów o poszukiwaczach skarbów.

Phonix załadował kuczer i wystrzelił w stronę wodospadu. Woda rozgryzła się na wszystkie strony i naszym oczom ukazał się tunel.

Klasyczne.

-Za mną.- Powiedział Ryo i zniknął w mroku tunelu.

Weszliśmy do środka.

Na końcu tunelu w ścianie tkwił skamieniały bey.

-Ginga właśnie tu ukrył Pegazusa.-Odezwał się Mr Hagane, a jego głos odbił się echem od ścian tunelu.- Czy któraś z was byłaby na tyle miła mi go przynieś?-Zapytał.

Mary i Kelly nawet nie drgnęły. Wzruszyłam ramionami i podeszłam do ściany. Wyciągnęłam rękę do Pegazusa. Kiedy tylko dotknęłam jego zimnej powierzchni. Wszystko wokół mnie rozbłysło oślepiającym światłem, a może to byłam ja…

Tym czasem w Dark Nebuli

-GHHHHHHHRRRRRRRAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!!!- Celest ponownie wcisnęła przycisk na pilocie tym samym wyłączając napięcie w łóżku Kyoy.

Chłopak opadł bezwładnie dusząc głośno tak jakby z każdym oddechem próbował uchwycić ulatujące z niego życie.

- Wiesz, że elektrowstrząsy są używane w leczeniu amnezji.-Zaśmiała się siadając obok chłopaka.-Jeszcze trochę i przypomnisz sobie, co jadłeś na śniadanie w podstawówce, albo jak to fajnie być bestią.

-Goń się.-Wysapał.

-Oj Kyoya straciłeś pazury.-Pani doktor zwinęła usta w dzióbek i spojrzała na Kyoye ze smutkiem w jej niebieskich oczach skrytych za ochronnymi okularami.

-Spi*rdalaj.-Warknął i napluł dziewczynie w twarz.

-Ej!- Powiedziała dziewczyna wycierając okulary skrawkiem kitlu.-Wiesz, że ja też tak potrafię.-Rozstawiła ręce po obu stronach głowy chłopaka, nachyliła się, a z jej lekko rozchylonych ust zaczęła spływać strużka śliny.

Nagle ekran, na którym nasza „urocza” parka oglądała beybitwy z mistrzostw Japonii rozbłysnął i pojawił się na nim Doji.

-Krhym Celest.-Chrząknął, kiedy pierwsze, co zobaczył to zgrabny tył brunetki.

Dziewczyna wciągnęła to, co przed chwilą chciała wypluć ( a ja się prawie zrzygałam, bo pisząc to pożarłam pół ogromnej tabliczki milki, a teraz pisze o ludzkich wydzielinach).

-Co jest? Nie widzisz, że przeprowadzam testy?-Spytała odwracając się i siadając tym samym Kyoy na klatce piersiowej.

-Właśnie widzę. Zejdź z niego, bo połamiesz mu żebra.

-Jak mi się wreszcie uda o to to ciało nie będzie mu na nic potrzebne. Chociaż trochę szkoda go będzie.

-Oj nie smuć się i patrz, co ciekawego dzieje się na arenie w bloku A.

-Czekaj! Niech Kyoya też zobaczy.-Włączyła jakiś przycisk na pilocie i łózko zmieniło się w fotel natomiast dziewczyna jechała korpusu chłopaka lądując perfekcyjnie tam gdzie zdecydowanie nie powinna wylądować, a dopiero potem przesiadła się na kolana.-Już możemy oglądać.-Powiedziała wtulając się w jego tors.- Trzeba cię będzie niedługo wykąpać.-Dodała pod nosem.

Na ekranie pojawiła się arena i stojący naprzeciw siebie bleyderzy.

Chłopak i dziewczyna.

Obydwoje w identycznych Dark Nebulowych strojach.

Załadowali kuczery i rozpoczęło się odliczanie.

-3

-2

-1

-Let it rip!

- Hell Panther Furia Czarnego Mściciela!- Krzyknęła dziewczyna i całą arenę przykryła ogromna ciemna chmura niewiadomego pochodzenia, która zaczęła strzelać piorunami w bey’a przeciwnika.

-Jest bardzo silna stwierdził Doji.

- I ma duży potencjał.-Dodała zamyślona Celest.- A ty, co powiesz Kyoya?- Chłopak nic nie odpowiedział tylko mocniej zacisnął zęby.- Fajnie by było zsynchronizować jej, a taki z twoim łóżkiem, co ty na to!?-Zapiszczała radośnie podskakując na kolanach zielonowłosego. Na co chłopak w dalszym ciągu nie odpowiedział.- Doji jak walka się skończy karz jej strzelać do celu czy coś.

-Już jest po walce.-Odezwał się Doji, po czym zwrócił się do komputera- Aktywuj ruchome cele.-Z areny zniknął bleyder i jego bey, ale pojawiły się żelowe manekiny.-Mon ami mam do ciebie prośbę mogłabyś atakować te manekiny dopóki Panther będzie miała siły?

-Z przyjemnością.-Odparła dziewczyna odgarniając grzywkę, która wchodziła jej w oczy.

- Słyszałeś Kyoya trochę się pobawimy.-Zapiszczała Celest zeskakując z fotela i ponownie zmieniając go w łóżko.

Huk ataku Phanter idealnie zsynchronizowany z krzykiem Kyoy. To prawie jakby to ta niczego nieświadoma dziewczyna torturowała Króla Bestii, który ostatkiem sił powstrzymuje się przed zrobieniem tego, czego oczekuje od niego cała Dark Nebula.

Rozdział 65 za nami.Chce go zadedykować Shadow która ma nie smutać bo dzięki niej o godzinie 2:20 dostałam ochrzan od taty, że mam wyłączać komputer na co odpowiedziałam, że już kończ zostały mi trzy linijki.
Wiecie co? Ja chyba przestanę składać obietnice  z których mam się wywiązać o ustalonej porze bo mi to nie idzie.
Ten moment kiedy większą wenę miałam do maltretowania Kyoy niż opisywania integracji naszych poszukiwaczek zaginionego guza.

Kelly: Shuu Tsukiyama jesteś mi winny dwie stówy, a moja kapitan której jestem winna odwala jakieś dziwę wiksy w jaskini więc wyskakuj z kasy, albo cie pokroje zjem zwrócę i wstępnie przetrawionego oddam Ines.

Mary: Ale Rezie o ile wiem nie zwracała swoich ofiar...

Kelly: Ch*j mnie to zjem go.

Ines: Ale Ghula ciała ghula nie da się od tak zjeść. Jest niewrażliwe na ostrza.

Kelly: Jeden pi*rdolony zakład, a problemy do końca życia.

Benkei: Dwa zakłady. Moja biedna, mała siostrzyczka wpadła w długi. *ryczy*

Kelly:  SPI*RDALAJ!!!!!
No dobra rozdział długi i spóźniony, ale mam nadzieje, że wam się podoba bo ja osobiście mam co do niego mieszane uczucia.
Nie zdziwcie się jak rozdziały będę dodawać co dwa tygodnie, albo strasznie nie regularnie.
To ja się zwami żegnam.
Do następnego posta.
Hania.


Ps. Oleczko gdzie jesteś!? :(

Rozdział 64

Kelly

*pięć lat temu*

Poszłam do tej organizacji tylko po to, żeby spędzać z Ryugą więcej czasu, a zamiast tego siedzę w pokoju i się nudzę. Nie mam się z kim tutaj zmierzyć sami bleyderzy  nic szczególnego.

Ryugi za często nie widuje. Ciągle go badają  przeprowadzają na nim jakieś testy jakby był jakimś królikiem doświadczalnym.

Głupi Doji i ci jego naukowcy.

Nagle do mojego pokoju wszedł mój BFF.

-I jak?-spytał biorąc się pod boki.

Miał na sonie czarne spodnie i bluzkę do tego białą pelerynę (która po głębszej analizie okazała się pałaszem). Jakby dziwności było mało mój przyjaciel założył diadem z głową smoka i ogromne metalowe ustrojstwo również ze smoczym motywem.

-Mam być szczera?-spytałam po tym jak zmierzyłam Ryuge wzrokiem od stup do głów.

-Nie k*rwa okłam mnie.-odparł.

-Wyglądasz jak pajac.- chłopak skrzywił się słysząc taką odpowiedź.

-Bo ty niby jak? W tych kucykach wyglądasz jak klaun z pudełka.- powiedział siadając obok mnie na łóżku i targając mi włosy.

-Nie jak klaun tylko jak Harley Quin.

-A ja to niby kto Jocker?-zaśmiał się

-Chciałbyś…Ryuga co oni ci tak właściwie robią na tych badaniach?

-Pobierają krew, mierzą, ważą, wsadzają do takiego metalowego jajka razem z Ronin Dragooon’em no wiesz takie rutynowe badania.

-Coś z tego wszystkiego wynikło?-spytałam zakładając ręce za głowę i kładąc się na łóżku.

- Tyle, że mam wagę prawidłom jestem średniego wzrostu i Ronin Dragooon nie powinien być moim bey’em.  Doji mówi, że nigdy nie będę w stanie wyciągnąć z niebo pełnych 100 procent.

-Ich chyba do reszty pogrzało? Widziałam nie jedną twoją bey bitwie i i i i i noOOOO!!! Ronin Dragooon to twój bey i nie wyobrażam sobie ciebie walczącego jakimkolwiek innym.

-Doji ma racje.-powiedział spokojnie.

-Niema!-trwałam przy swoim uparta jak osioł.

-Kelly! Tu chodzi o mnie i o mojego bey’a! Zresztą co ty możesz o tym wiedzieć.

Właśnie co ja mogę o tym wiedzieć? Przecież nawet nie mam własnego bey’a.

Zapadła niezręczna cisza którą przerwałam chamskim:

-Nie masz przypadkiem jakiś testów do przejścia?

-Mam.-warknął i wyszedł z pokoju.

Przewróciłam się na brzuch i wcisnęłam twarz w poduszkę.

-Głupi Doji.-powiedziałam wierzgając nogami To było dziecinne bardzo dziecinne…,ale pomogło. Miotałam się po łóżku wrzeszcząc w poduszkę dobre 10 minut zanim się uspokoiłam.

Mój telefon leżący na półce nocnej zaczął dzwonić. Podniosłam go i spojrzałam na wyświetlacz- Doji, a niech go szlak.

-Słucham.-warknęłam odbierając.

-Przyjdź szybko do mojego biura.-powiedział po czym się rozłączył.

Jak ja nienawidzę kiedy to robi. Wtrąca się akurat w momencie w którym człowiek jest najbardziej rozregulowany, a potem zaczyna te swoje wykłady. To tam to w końcu nie wiesz co myśleć, ale ja się nie dam. Nic i nikt nie nastawi mnie przeciwko Ryudze.

Wyszłam z mojego pokoju i ruszyłam korytarzem. Szwendali się po nim bleyderzy w identycznych burych kombinezonach lub skórzanych kurtkach z fioletowym logo Dark Nebuli. Pomimo to,  że nie jestem bleyderką ludzie schodzili mi z drogi, pewnie miałam minę jakbym chciała kogoś zabić.

Skręciłam w pusty korytarz. Korytarz jak korytarz. Niby nic dziwnego gdyby nie to, że on zawsze jest pusty. ZAWSZE! Naprawdę nikt nigdy nim nie chodzi, a przecież z planów wychodzi, że to całkiem fajny skrót do biura Doji'ego.

Szłam spokojnie uważnie nasłuchując czegoś podejrzanego . Jak na razie nic tylko cichnący szum rozmów, ale korytarz delikatnie skręcał więc po chwili nawet one ucichły i jedyne co słyszałam to moje kroki powtarzane przez echo pustego korytarza. Nagle zorientowałam się, że echo oprócz moich kroków powtarza kroki kogoś innego. Zatrzymałam się gwałtownie. Moje kroki ucichły i zapanowała cisza.

Dobra to tylko twoja wyobraźnia- mówiłam sobie idąc dalej.

Nie zrobiłam pięciu kroków kiedy do moich uszu ponownie dotarł dźwięk ostrzegający przed tym, że ktoś za mną idzie. Znowu się zatrzymałam i spojrzałam za siebie. Nikogo tam nie było.

-Kelly ogarnij się zdaje ci się. Masz manie prześladowczą i tyle.-powiedziałam tym razem na głos.

-Yle, yle, le, le, e, e...-powtórzyło za mną echo przyprawiając mnie o dreszcze. Wypuściłam powietrze i kiedy już miałam zrobić pierwszy krok gdzieś bardzo blisko mnie rozległo się syczenie.

Tego było za wiele. Nazwijcie mnie tchórzem jeśli chcecie, ale w tamtym momencie zaczęłam biec tak szybko jakby gonił mnie sam diabeł.

Zatrzymałam się dopiero przy biurze Doji'ego. Spojrzałam za siebie i odetchnęłam z ulgą widząc pusty korytarz.

-Wyobraźnia idioty.-powiedziałam pukając się trzy razy w czoło.

Wzięłam jeszcze kilka głębszych oddechów, żeby uspokoić się po biegu i weszłam do środka.

Gabinet dyrektora Dark Nebuli przestronny i pełen światła, jedną ze ścian zastępowało okno z widokiem na morze, naprzeciw drzwi stało biurko, a po prawej stały dwie skórzane kanapy i szklany stolik. Wszystko pięknie ładnie nie licząc tych wszędobylskich kaktusów.

-Wreszcie jesteś.-powiedział Doji napastując palcem kaktus stojący w wielkiej doniczce w rogu pokoju.

-Jak widać.-stwierdziłam oschle, splatając ręce na piersiach (jeszcze małych, ale zawsze)-Po co mnie wezwałeś?

-Mam dla ciebie zadanie.-stwierdziła odwracając się. Światło dobijało się w szkłach jego okularów dając mu + 50 do straszności.

-Słucham więc.

-Słyszałaś o wiosce Koma?

-Nie.-odpowiedziałam krótko.

-Nie słyszałaś?-zdziwił się- Przecież to kolebka beyblade.

-Nie jestem bleyderką.-warknęłam zaciskając dłonie na ramionach.

-Ach tak słyszałem o tej smutnej historii i zdaje mi się, że mogę ci pomóc jeśli oczywiście wywiążesz się z zadania które dla ciebie mam.-Chwila co on przed chwilą powiedział? Czy ten goguś w pinglach i głupim garniaku powiedział, że ma Białą i chce mi ją oddać z powrotem.

-Co mam zrobić?-spytałam z całych sił starając się nad sobą panować.

-Dostać się do wioski Koma i znaleźć nowego bey’a dla Ryugi.

-Ryuga już ma bey’a.

-Kelly-westchnął Doji.-Myślałem, że oboje chcemy dla niego jak najlepiej.-nic nie odpowiedziałam tylko zacisnęłam mocno usta tak, że zmieniły się w białą linię.-Przecież widzisz, że Ronin Dragooon tylko go ogranicza, dusi go. Chyba nie chcesz, żeby twój najlepszy przyjaciel ba JEDYNNY przyjaciel męczył się w tej klatce.

-Nie chce.

-No właśnie. Jedyny bey który będzie w stanie w pełni wykorzystać umiejętności Ryugi i na odwrót znajduje się w legendarnej wiosce Koma. Lightning L-Drago

-Na co powinnam uważać?

-Na Hyome.-podał mi jego zdjęcie.- Jeśli go do siebie przekonasz wszystko pójdzie jak z płatka.-spojrzałam na zdjęcie.

Fajny chłopak. Dlaczego zawsze muszę grać przeciwko takim?

###

Jadę pociągiem do wioski Koma. Bez bey'a, bez broni, bez żadnych problemów. Sterczące kucyki podskakują wesoło przy każdym ruchu. Plecak żółw mieści w sobie świnkę skarbonkę, parę zwiniętych w kulki ciuchów i dużo słodyczy.

Właśnie uciekłam z domu i szukam pomocy- w to ma uwierzyć Hyoma i zaprowadzić mnie do wioski. Kiedy uda mi się to osiągnąć muszę tylko dowiedzieć się gdzie trzymają L-Drago i podrzucić tam nadajnik.

-Pociąg zatrzymał się na ostatniej stacji. Wysiadłam i pomachałam mu na dowiedzenia.

No dobra misje czas zacząć.-pomyślałam obracając się na jednej nodze.

Ruszyłam w las. Słońce świeciło ptaszki śpiewały, a ja z uśmiechem na ustach wypatrywałam mojego pierwszego przeciwnika.

Hyoma wysoki, jasne włosy, niebieskie oczy, bey Rock Aries, kłamie tak często jak się uśmiecha.

Nie szłam długo sama. Nie minęło pół godziny, a już dostrzegłam jakiś ruch po mojej lewej stronie.

Zachłysnęłam się powietrzem zrobiłam trzy koślawe kroki w bok i zaliczyłam najpiękniejszy udawany upadek w dziejach ludzkości.

-Nic ci nie jest?-zapytał chłopak wychodząc z lasu z koszykiem w ręce.

-Chyba nie.-jęknęłam otrzepując się z kurzu.

-Co tu robisz?-powiedział podając mi rękę i pomagając wstać- Chyba nie wybrałaś się na grzyby.-zaśmiał się  lekko potrząsając  koszykiem.

-Nie przyszłam na grzyby przyszłam...-urwałam naglę patrząc na niego podejrzliwie.-nie wiem czy mogę ci powiedzieć...Umiesz dochować tajemnicy?- chłopak pokiwał głową w milczeniu. Nachyliłam się konspiracyjnie i dałam znać mojemu rozmówcy by zrobił to samo-Jestem tajną agentką i szukam legendarnej wioski Koma. -szepnęłam mu na ucho.

-Hahaha, a ja już myślałem, że ty na serio.

-Mówię prawdę!-oburzyłam się- Jestem tajną agentką WBBA i szukam kolebki beyblade!

-Taaaa na pewno.-zaśmiał się- Tajny agent w kucykach.

-A dlaczego nie?-spytałam wojowniczo.

-Po pierwsze jesteś za mała, po drugie nie masz bey'a, a po trzecie Koma nie istnieje-dolna warga zaczęła mi drżeć.-Wszystko w porządku?-spytał chłopak kiedy gryząc dolną wargę wymuszałam łzy.

-Nie!-krzyknęłam i usiadłam na ziemi udając, że ryczę jak bóbr.-Nie jestem agentką WBBA i nie mam bey'a!

-O już nie płacz.- powiedział chłopak i poklepał mnie po głowie.

-Ja nie płacze po prostu coś mi wpadło do oka.-poinformowałam go urywanymi słowami rozdzierając słoną wodę po policzkach.

- Właśnie widzę.-posłałam mu mordercze spojrzenie.-Dobra już dobra nie płaczesz, a teraz, powiedź co naprawdę tutaj robisz. Dobrze?-Chłopak uśmiechnął się miło

Pociągnęłam nosem raz, drugi, wytarłam łzy piąstkami i powiedziałam.

-Dobrze.-westchnęłam-  Nie jestem agentką WBBA. Łowcy Bey zabrali mi Białą, dlatego szukam bleydera który pokona lidera gangu i odzyska wszystkie zrabowane bey'e.-ta jasne. Bohater potrzebny od zaraz.- Miałam nadzieję, że w wiosce Koma znajdzie się ktoś na tyle silny by mi pomóc, ale skoro mówisz, że kolebka beyblade to tylko legenda to wszystko na nic.

-Powiedziałaś o tym rodzicom?-pokręciłam głową.-Czemu?

-Bo bo bo-znowu zaczęłam się jąkać-bo lider to mój starszy brat!- łzy po raz kolejny poleciały mi po policzkach

-Starszy brat...-podrapał się po głowie -to wszystko wyjaśnia.

Chlipałam jeszcze przez chwilę, dopóki nie poczułam jak ktoś głaszczę mnie po głowie. Podniosłam czerwone od wymuszanego płaczu oczy i spojrzałam na Hyome tak jakby był moją ostatnią deską ratunku.

-Wstawaj.-powiedział.

-Po co?-spytałam smutno podnosząc się z ziemi.

-Idziemy do Komy.

-Przecież powiedziałeś, że wioska Koma nie istnieje!-oburzyłam się nadymając policzki i tupiąc nogą.

-A ty powiedziałaś, że jesteś agentką WBBA. Skłamałem bo nie mogę pozwolić, żeby jakieś organizacje dowiedziały się o Komie.-powiedział uśmiechając się od ucha do ucha.-Jak masz na imię?

-Rodzice zabronili mi mówić takich rzeczy obcym.-zaśmiał się.

-Ja nie jestem obcy, jestem Hyoma i pomogę ci załatwić twój problem.

-Naprawdę? Obiecujesz?

-Obiecuje.

-Na mały palec?-spytałam wyciągając do niego rękę z zaciśniętymi wszystkimi palcami poza małym.

-Na mały palec.- chłopak splótł nasze palce.

-Ten kto złamie obietnice będzie musiał połknąć sto igieł.

-No to daj sobie pomóc...

-Betty. Mów mi Betty.

 Hyoma zaprowadził mnie do wioski. Gdzie tylko spojrzałam toczyły się bey bitwy. Dzieci się śmiały i biegały pomiędzy drzewami.

Słowem sielanka.

Trzymam się Hyomy tak jakby od tego zależało moje życie.

Chłopak zaprowadził mnie do jednego z domów w którym przywitał nas wielki napakowany jak PKS facet. Naprawdę słowo daje, że gdy go zobaczyłam oblał mnie zimny pot.

-Betty to jest Pan Ryo Hagane.

-Dzień dobry.-powiedziałam cicho chowając się za plecami jasnowłosego chłopaka.-Miło mi Pana poznać.

-Cześć Betty. Podoba ci się u nas?-jest k*rwa, zaj*biście wszędzie bleyderzy nigdzie bey'a którego szukam!

-Bardzo.

-A lubisz zwierzęta?-pokiwałam gorliwie głową.-Gdzieś na podwórku powinien biegać Hokuto przywitasz się z nim?

-A Hyoma pójdzie ze mną?-,a niech się czuje ważny.

-Muszę z nim o czymś porozmawiać.

-Acha.- zaszurałam stopą.-To ja pójdę.

-Jak chcesz możesz zaczekać na mnie na ławce przed domem.-powiedział Hyoma. Rozpromieniłam się słysząc te słowa i wyszłam zostawiając ich samych.

Kiedy tylko zamknęłam za sobą drzwi usłyszałam ich konspiracyjnie ściszone głosy.

-Dlaczego ją tu przyprowadziłeś?

-Uciekła z domu. Nie mogłem jej zostawić. Jej brat dowodzi gangiem bleyderskim.-dowodził. Niech cię szlag Kyoya!

-Te gangi to prawdziwe utrapienie… do tego brat...Kiepska sprawa.-no co ty nie powiesz?

-Niema bey'a, a nie bała się sama przyjść tu szukać pomocy. Jeśli ona nie zasługuje na to by jej pomóc to nie wiem kto może.

-Ma w sobie ducha beyblade.- powiedział zadumany Ryo.

Usłyszałam skrzyp desek.

-Uciekaj stąd! Ktoś tu idzie!-wrzasnęły resztki mojego instynktu samozachowawczego.

Jak najciszej i jak najszybciej wybiegłam z domu i usiadłam na ławce przed domem majtając nogami w przód i w tył. Zdjęłam żółwi plecak i położyłam go sobie na kolanach.

Oby tylko w to uwierzył, oby tylko w to uwierzył, oby tylko w to uwierzył.-prosiłam w myślach przytulając plecak.

Po paru minutach dołączył do mnie Hyoma. Kiedy go zobaczyłam uśmiechnęłam się promiennie chociaż od tej sztuczności robiło mi się już niedobrze. Usiadł obok mnie ze smutną miną.

-Pan Ryo...-zaczął.

-Nie chce mnie tutaj.-przerwałam mu opuszczając głowę-Wiedziałam, że to się nie uda.-wstałam z ławki, ale zanim zdążyłam zrobić krok jasnowłosy  złapał mnie z rękę.

-Nie dałaś mi skończyć. Pan Hagane chcę, żebyś została z nami przez kilka dni i sama wybrała bleydera który ma ci pomóc.

-Naprawdę!?-szczere się ucieszyłam. Udało mi się! Dziękuje, dziękuję, dziękuję!-rzuciłam mu się na szyje i mocno przytuliłam. Pachniał wiatrem i żywicą.

-Jeszcze nie masz mi za co dziękować-powiedział klepiąc mnie po plecach

-Chciałeś mnie nabrać ty kłamco.-powiedziałam odsuwając się od niego i uderzając go lekko pięścią w ramię.

-No może trochę.-przyznał chłopak uśmiechając się-Od teraz nie kłamiemy zgoda?-to się nie uda.

-Zgoda.-powiedziałam i wtedy przyszedł mi do głowy pewien pomysł. Wygięłam usta w podkówkę i powiedziałam- Podsłuchiwałam waszą rozmowę. Twoją i Ryo-"przyznałam" się-, ale tylko początek i to niechcący.-dodałam szybko.- No dobra specjalnie, ale to dlatego, że bałam się, że Ryo cię ochrzani. Gniewasz się? –Szybko niech ktoś poda mi wiadro!

-Spokojnie. Nie gniewam się... Chcesz zobaczyć co potrafi mój bey?

-Tak  im więcej się o nim dowiem tym lepiej.-odpowiedziałam zgodnie z prawdą.-W końcu muszę wybrać najlepszego bleydera-zaburczało mi w brzuchu-, a możemy najpierw coś zjeść?

-Lubisz ryby?-spytał.

-A kto nie lubi-odpowiedziałam pytaniem uśmiechając się szeroko.

-No to choć.-wzdrygnęłam się kiedy złapał mnie za rękę i zaczął gdzieś prowadzić.

-Dokąd idziemy?- spytałam patrząc na nasze splecione dłonie.

-Na ryby.-odparł z uśmiechem.

###

Spędziłam w wiosce dwa tygodnie. Hyoma przedstawił mi swojego najlepszego przyjaciela Ginge, pokazał śliczną zieloną arenę do beyblade i takie kamienie na rzece do których trzeba strzelić pod odpowiednim kątem, żeby  bey przeskoczył na drugą stronę. Nie będę ukrywać, że mimo początkowej niechęci miło spędzało mi się czas z Hyomą.

To pewnie dlatego, że Ryuga poświęcał mi ostatnio za mało uwagi.- mówiłam sobie.

Pewnego pięknego słonecznego dnia puszczałam sobie razem z Hyomą kaczki, a właściwie to on puszczał kaczki ja po prostu wrzucałam kamienie do rzeki i się przez to denerwowałam.

-Mogłoby ci się chociaż raz nie udać.-powiedziałam nadymając policzki.

-Nie. Jestem zbyt dobry w te klocki.

- Po prostu robisz mi na złość.-powiedziałam odwracając się do niego plecami i udając naburmuszoną.

Koma to piękne miejsce- pomyślałam po raz kolejny podziwiając góry otaczające wioskę. Nagle w oczy rzucił mi się dziwny kształt. Zmrużyłam oczy żeby lepiej się mu przyjrzeć, ale z tej odległości nie mogłam zobaczyć nic konkretnego.

-Czemu się tak przyglądasz?- spytał Hyoma.

-Co tam jest?-spytałam wskazując tajemniczy kształt.

-Nie mogę ci powiedzieć.

-Dlaczego?

-Po prostu nie mogę.

-Oj weź. Co tam jest?

-Daj spokój.-burknął

-Mogłeś powiedzieć, że nie wiesz. Wtedy nie wierciła bym ci dziury w brzuchu.-powiedziałam „odpuszczając”. Ja chce wiedzieć co tam jest, a jak czegoś chce to to sobie wezmę.

-Przecież mieliśmy nie kłamać. Chyba nie zapomniałaś. Co nie Betty.-czasami żałuje, że nie podałam mu prawdziwego imienia.

-Nie zapomniałam.-powiedziałam.- Robi się ciemno chodźmy już spać.

Nocowałam w małym domku niedaleko domu Hyomy i jego rodziny. Gdy weszłam do środka zgasiłam wszystkie światła i czekałam, aż cała wioska pójdzie spać.

Skoro Hyoma nie mógł mi powiedzieć co tam jest to pewnie jest tam coś wartego zobaczenia na przykład Lightning L-Drago zabrałam nadajnik który dał mi Doji i ruszyłam na poszukiwanie tajemniczego kształtu. Poszłam nad rzekę dokładnie tam gdzie pierwszy raz go zobaczyłam.

Nadał tam był. Szłam przed siebie nie spuszczając z niego wzroku, aż dotarłam do podnóża góry gdzieś w lesie za wioską.

-No dobra to COŚ jest na tej górze tylko jak się tam dostać…Nie to nie mogą być schody. Uśmiechając się jak głupia podeszłam do schodów i niedowierzając w swoje szczęście się zaczęłam wchodzić po nich na górę. Schody wiły siły się skręcały ale ostatecznie zaprowadziły mnie przed  wejście do jaskini z której środka biło delikatnie przyćmione światło. Po obu stronach jaskini były wyrzeźbione smoki. Kidy na nie patrzyłam miałam wrażenie, że zaraz się na mnie rzucą i rozszarpią na kawałki.  

Jeśli tu nie będzie Drago to ścinam włosy i farbuje się na różowo.

Powoli weszłam do środka. Z każdym krokiem w głąb jaskini robiło się coraz cieplej. Korytarz się skończył i moim oczom ukazało się  wnętrze wulkanu ozdobione smoczymi rzeźbami. Naprzeciw mnie stało coś w rodzaju ołtarza zrobionego z fioletowych kryształów wewnątrz jednego z nich dostrzegłam bey’a. Uruchomiłam nadajnik i ukryłam go pod kamieniem.

-Witaj Drago.-pomyślałam i zrobiłam krok w stronę nowej zabawki Ryugi. Nagle pochodząca nie wiadomo skąd tajemnicza siła pociągnęła mnie w tył. Upadlam na ziemie i obiłam sobie tyłek, ale sądząc po tym, że przede mną pojawiła się ściana ognia mogłam skończyć dużo gorzej.

-Po co tu przyszłaś!? Mogłaś zginąć!- wydarł się na mnie Hyoma.

-Hyoma?- spytałam niedowierzając w to, że tu stoi.- Co ty tu robisz? Jak mnie znalazłeś?

-Matko jaka ty jesteś głupia.-powiedział chłopak zasłaniając sobie twarz dłonią.-Kiedy tylko spytałaś o to miejsce wiedziałem, że tu przyjdziesz.-złapał mnie za ramie i wyprowadził z jaskini.

-Nie jestem głupia.-powiedziałam wyrywając mu się.

-Betty.- złapał mnie obiema rękami za ramiona.- Drago to nie jest rozwiązanie. Jeśli chcesz mogę nawet teraz iść walczyć z twoim bratem.-znieruchomiałam zaskoczona.

-Ty nadal chcesz mi pomóc.-powiedziałam nie wierząc w to co się dzieje.

-W końcu obiecałem.-powiedział uśmiechając się.

No i pięknie mam nadzieje, że jesteś z siebie zadowolony. Właśnie wpędziłeś mnie w poczucie winny, ale spokojnie zaraz sobie z tym poradzę.

-Niemów mi, że nadal wierzysz w te mdławą historyjkę o ratowaniu miasta.-zaśmiałam się szyderczo.

-Betty?- chłopak puścił mnie i cofnął się o krok.

- Betty, Betty, Betty jestem Kelly debilu. Chciałam tylko dostać się do wioski, a ty mi to ułatwiłeś.

-Ty...

-Nie ja.-pokręciłam głową.- Ty. To ty mnie tu wprowadziłeś, a co najzabawniejsze? To, że powiedziałam ci prawdę prosto w twarz na samym początku, a ty mi nie uwierzyłeś.-chłopak załadował kuczer.

-Hyoma chyba nie strzelisz do bezbronnej.-powiedziałam cofając się o krok.

-Jesteś tego pewna?- uśmiechnął się.

Podczas tych dwóch tygodni widziałam wiele twarzy Hyomy i do tej pory nie potrafię powiedzieć która z nich jest prawdziwa. Za to wiem której nie chce już nigdy zobaczyć TEJ! Zwężone źrenice, usta wygięte w nienaturalnym uśmiechu i załadowany kuczer wycelowany w moją głowę.

Kurde co teraz?-pomyślałam nie spuszczając wzroku z przeciwnika czekając, aż wykona pierwszy ruch. Minęła chwila jedna, druga, trzecia, a my tak staliśmy. To przekraczało nawet standardy napawania się zwycięstwem. Co on kombinuje?

Nagle zerwał się wiatr, a potem z nieba spadł Ronin Dragooon uderzył w Hyome i pchnął go w dół wulkanu.

-Kelly była umowa to ja załatwiam bleyderów.-powiedział Ryuga stojąc na pokładzie helikoptera.

-A myśli, że czemu tej idiota stał jeszcze na nogach kiedy przyleciałeś?-odparłam uśmiechając się.

-Świetnie się spisałaś Kelly.-powiedział Doji kiedy helikopter już wylądował.-mam rozumieć, że Lightning L-Drago jest w środku.

-Tak tylko uważajcie na pułapki na samym wejściu jakieś gówno zionie ogniem.- Ryuga poszedł w stronę wejścia do wulkanu

-Doskonale.-powiedział Doji.- Wywiązałaś się z umowy teraz moja kolej.- w świetle księżyca błysnął bey który lecąc łukiem wylądował w moich dłoniach. Najpierw patrzyłam z uśmiechem na metalowy przedmiot w moich rękach jednak po chwili dotarło do mnie, że to nie jest Biała.

-Co to ma być?-spytałam patrząc na Doji’ego tak jakbym chciała go zabić i szczerze nie byłam od tego daleka.

-Dark Tiger.-odparł spokojnie.- Twój nowy bey.

-To nie jest mój bey i nigdy nie będzie.-powiedziałam ciskając to coś gdzieś za siebie.-Obiecałeś mi pomóc!

-Pomogłem, dostałeś bey’a dużo potężniejszego niż Biała.- mężczyzna odwrócił się do mnie plecami i ruszył tam gdzie przed chwilą zniknął Ryuga.

-Grrrrryyy.-warknęłam i poszłam za nim.

 W środku wulkanu Ryuga stoczył walkę z Ryo (Jego pierwszą walkę przy użyciu Drago.) po której musiałam zaprowadzić go do helikoptera bo chwiał się na nogach.

Kiedy helikopter startował po raz ostatni spojrzałam na wioskę Koma, a do moich uszu dobiegł głos Hyomy.

-Pomogłaś uwolnić demona i teraz będziesz za to płacić do końca życia.-może to głupie, ale patrząc na Ryuge który leżał wycieńczony z głowa na moich kolanach dałam wiarę słowom największego kłamcy jakiego poznałam.

*obecnie*

-No to tak to wyglądało. Kiedy byłam w Dark Nebuli dostałam jeszcze parę innych zadań od tego świra, ale one nie mają żadnego związku z tą sprawą-zakończyłam i spojrzałam na dziewczyny czekając na ich reakcje, jednak żadna z nich nie odezwała się jeszcze przez dobre parę chwil.

Zadziwiający widok trzy kobiety siedzące w milczeniu. W końcu cisze przerwała Ines.

-Ale zamuliłaś.-powiedziała, a ja omal nie wybuchłam histerycznym śmiechem. Wstała i ruszyła w stronę  łaźni- nie wiem jak wy, ale ja idę się wykąpać.-zniknęła za drzwiami, a ja odetchnęłam z ulgą.

-Radze się przyzwyczaić-powiedziała Mary o której istnieniu zapomniałam na chwilę.- od teraz jesteś z nami  w jednej drużynie.-powiedziała i poklepała mnie po ramieniu.

-To na pocieszenie.-spytałam kiedy znikała za drzwiami, ale nic mi nie odpowiedziała.

Dziwna z niej dziewczyna. Z jednej strony porywcza jak huragan, a z drugiej spokojna jak tafla jeziora. Ciekawe czy to u nich rodzinne.

Rozdział 64 za nami. Ja pi*rdole. Ten rozdział pisałam tydzień. Cały tydzień jak nie na kartkach to na telefonie, albo od razu na laptopie, a mimo to i tak nie wyrobiłam się na piątek za co bardzo przepraszam. Kelly nagadała się jak nigdy i można powiedzieć, że w końcu zaczyna  układać w naszej pożal się Boże drużynie pierścienia od siedmiu boleści. Dobra dzisiaj krótkie podsumowanie bo jest już 20 po dwunastej, a ja jeszcze nie wykąpana, a autobus mam o 6:50.
Ja się z wami żegnam.
Do następnego posta.
Hania.

Rozdział 63

Wena: Hania. Hania! HANIA!
Ja:Czego ode mnie chcesz 5 po dwunastej?
Wena:Wiesz co?
Ja:Co?
Wena: Piszemy opowiadania! Teraz.
Ja: Za co?

Kelly

  Wioska nic się nie zmieniła te same kamienne budynki z kolumnami, te same ogródki, te same małe areny do beyblade. Gdy przez nią  przechodziliśmy ludzie rzucali w naszą stronę groźne spojrzenia które przyjmowałam z chłodnym spokojem i lekceważącym uśmiechem którego utrzymanie do końca obrałam sobie z punkt honoru.

Drzwi zamknęły się za moimi plecami odcinając mi tym samym drogę ewentualnej ucieczki.

Ryo zaprowadził nas do salonu. Ładne przestronne pomieszczenie z kanapą  dwoma fotelami i niskim drewnianym stolikiem. Na ścianach wisiały zdjęcie Gingi i jego ojca. Na niektórych z nich można było zobaczyć młodą kobietę trzymającą na rękach niemowlaka.

Wszyscy poza Hyomą który stał o party o ścianę obok okna (pewnie, żebym przez nie przypadkiem nie uciekła jak będą mnie mordować)  usiedli przy stoliku.

-Więc Ines mogłabyś powiedzieć z czym do nas przychodzicie- spytał Mr. Hagane.

-Z ostrzeżeniem.-odparła jasnowłosa zakładając przy tym nogę na nogę.

-Wiec słucham.

-Jak pewnie już wiesz Dark Nebula powstała z popiołów i przetrzymuje na swoim terenie dyrektora Otori, pannę Hasame oraz parę innych osób- zaczęła pomijając najważniejszy fakt jakim jest to, że Dark Nebula znowu ma dostęp do Drago.- Podczas próby odbicia uwięzionych odkryłyśmy, że przeprowadzają testy nad połączeniem człowieka z bey’e na wyższym poziomie niż Adaptacja oraz to, że ich następnym celem jest Cosmic Pegazus  i…twój syn.- Madoka zachłysnęła się powietrzem, a z twarzy Phonix’a odpłynęła cała krew.

Niema to jak pod koniec oficjalnego wywodu wtrącić taki grający na uczuciach akcent. Brawo Ines coraz bardziej cieszę się, że jesteś po mojej stronie…jeszcze.

- Więc po to po niego tu przyszłaś.-odezwał się jasnowłosy uśmiechając pod nosem nawet na mnie nie parząc.

-A co? Do końca miałeś nadzieje, że się za tobą stęskniłam?

-Niestety muszę cię zmartwić. Spóźniłaś się Gingi niema w wiosce.- Hagane spiorunował go wzrokiem.

-Madoka wam o tym nie mówiła?-„zdziwiła” się Ines.

-Nic o tym nie wiedziałam.-oburzyła się brunetka.

-Tak samo jak NIE zaprowadziłaś mnie zaprowadziłaś mnie prosto w paszcze pająków?-spytała Mary  zaciskając dłonie w pięści.

-Mówiłam straciłam z tobą kontakt zaraz po tym jak odłączyłaś się od Alex’a.

-Bo ktokolwiek ci w to uwierzył.- warknęła nerwuska.

Proszę tylko nie si*rdol tego bardziej-zaklinałam ją w myślach.

Alex pi*rdolony zdrajca przeszkadza nawet jak jest daleko.

- Nie powinnyście traktować Madoki w ten sposób. Tylko i wyłącznie dzięki niej tu jesteście.-stwierdził Hyoma

-Naprawdę, a ja głupia myślałam, że po prostu chcesz zabić Kelly w jakimś bardziej dogodnym momencie.-powiedziała Ines chichocząc.

-To nie ja tu jestem potworem!-wrzasnął Hyoma.-Nawet nie zdajecie sobie sprawy kogo bronicie.- bronią mnie ta już to wiedzę.

-Odpi*rdol się świrze! Każdy ma prawo popełniać błędy!-krzyknęła Mary wstając z kanapy.- Mamy z nią umowę dlatego tu jesteśmy i dlatego jej „bronimy” jak to powiedziałeś.-chłopak otworzył usta, że by coś powiedzieć, ale Mary mu na to nie pozwoliła.-Gówno mnie obchodzi co kiedyś zrobiła tak samo jak to co chcesz teraz powiedzieć więc stul pysk i daj Ines w spokoju rozmawiać z Ryo!

-Umowa z nią to jak pakt z diabłem.- warkną Hyoma i wyszedł trzaskając drzwiami.

-Nie rzucaj tak komplementami na prawo i lewo bo się zarumienię.-mruknęłam niezbyt przekonująco.

Nastąpiła chwila ciszy którą przerwała Madoka.

-Straciłam z tobą kontakt.–powiedziała takim tonem jakby przyznawała się do błędu.- Prawdopodobnie ludzie z Dark Nebuli włamali się w jakiś sposób do naszego systemu i wprowadzili cię w błąd. Przepraszam, że nie potrafiłam tego zatrzymać.- łzy spłynęły jej po policzkach.

Dlaczego dziewczyny jak coś nie idzie po ich myśli od razu uderzają w ryk? To takie poniżające. Płakać podczas kłótni, pokazywać komuś, że dotknęły cię jego słowa.  

-Spokojnie twoje łzy na nic nam się teraz nie zdadzą.- Ryo próbował ją pocieszyć głaskając ją po głowie.

-Wracając do przerwanego tematu-zaczęła chłodno Ines-gdzie jest Ginga? Chłopak jest w wielkim niebezpieczeństwie. Ci ludzie-głos jej zadrżał- nie cofną się przed niczym.

-Potem jak Ryuga odszedł-miałam wrażenie, że moje serce się zatrzymało kiedy usłyszałam to zdanie- Ginga ukrył Pegazusa w grocie poza wioską, a sam… rzucił beyblade i opuścił wioskę.

Co za… co za…za… tchórz, przegryw, ruda małpa. Jak on mógł rzucić beyblade. Taki kozak nie wiadomo co, a zamiast trenować, żeby być dla Ryugi jakimś wyzwaniem kiedy ten już wróci załamał się i wyruszył  w jakąś pi*rdoloną oczyszczająca podróż. Ja rozumiem, że tacy ludzie jak Kyoya, Tsubasa czy Ryo mogli uwierzyć w śmierć Ryugi, ale Ginga!? On powinien do końca wierzyć w triumfalny powrót Smoczego Cesarza. DO KOŃCA czyli do jego powrotu lub usranej śmierci.
On chyba nie zdaje sobie sprawy ilu ludzi chciało by być na jego miejscu.

   Czując, że tracę nad sobą kontrolę wstała i wyszłam z domu Mr. Hagane zostawiając w nim zdruzgotaną Madoke, Phonix’a i moje sojuszniczki. Szybko oddaliłam się od wszelkich domów i ruszyłam nad rzekę. Słońce już dawno zaszło i na nieboskłon wpłynął ogromny księżyc wraz z gwiazdami które odbijały się w płynącej wodzie.

 Wkurzona jak jeszcze chyba nigdy-w końcu ile razy w życiu dowiadujesz się, że przeciwnik twojego najlepszego przyjaciela w niego zwątpił- załadowałam kuczer i wystrzeliłam Białą krzycząc przy tym jak te poj*by na arenach. Bey trafił w wodę i natychmiast stworzył na niej lodową zaporę.

-Głupi Ginga.-burknęłam padając ciężko na kamienisty brzeg rzeki i podciągając kolana pod brodę.

Woda zaczęła powoli wylewać się z dotychczasowego koryta i moczyć mi czubki butów więc przywołałam bey’a i z zamiarem powrotu podniosłam się z ziemi.

-Nawet co do bey’a kłamałaś.-usłyszałam za sobą głos Hyomy.

„Nie kłamałam, ale i tak mi nie uwierzysz.”-pomyślałam.

-To zabawne kiedy człowiek z opinią wykwalifikowanego kłamcy wypomina mi, że trochę minęłam się z prawdą.-zaśmiałam się- A Propos bey’a co ty na to, żeby sprawdzić co potrafię?-spytałam wycierając Białą skrawkiem bluzki.

-Po co mam z tobą walczyć?- wydoroślał. Kiedyś od razu podjął by wyzwanie, ale to nawet lepiej.

-Może chciałabyś czegoś ode mnie na przykład… no nie wiem, żebym  na dobre opuściła wioskę, albo skoczyła z tego po trzykroć przeklętego mostu.- umilkłam na chwile -Jestem wstanie zaryzykować i spełnić jedną twoją prośbę wyrazie gdybym przegrała walkę.

-Co ja miałbym zrobić gdybym przegrał?- on jeszcze nie wie, że się zgodził.

-Oj Hyoma to nie sportowo z góry zakładać swoją przegraną.-pogroziłam mu palcem.

-Czego chcesz!?-krzyknął, a jego pytanie odbijało się przez chwile echem w górach. Gdy wreszcie ucichło odpowiedziałam.

-Niedużo, po prostu nie utrudniaj mi życia. Nie paplaj jaka to jestem straszna, wstrętna, zła i niedobra dziewczyną z którymi tu przyszłam-one i bez tego minie nienawidzą-Oprócz tego uwierz, że one są w porządku. To chyba niewielka cena za to, że już nigdy mnie nie zobaczysz.

-„Już nigdy mnie nie zobaczysz”-powtórzył za mną i zaśmiał się pod nosem- W twoich ustach brzmi to tak jakbyś chciała mnie zabić kiedy tylko wygram walkę.

-To dar. W moich ustach nawet wyznanie miłości brzmi jak groźba. To jak będzie? Zaryzykujesz? Rzucisz na szalę swoje życie?-uśmiechnęłam się bardziej na wspomnienie słów Ryugi niż widok Hyomy bijącego się z myślami.

-Dobra walczymy tu i teraz.- powiedział Hyoma ładując kuczer.

-Jak sobie życzysz.-powiedziałam robiąc to samo.

-3

-2

-1.- w oczach chłopaka zobaczyłam błysk triumfu.

„ W co ja się wpakowałam”-pomyślałam, ale było już za późno, żeby się z tego wycofać.

-Let it trip!- gdy tylko Biała zderzyła się z podłożem zaczęła powoli grzęznąć mieszaninie kamyków i błota. Chłopak tylko na to czekał. Rock Aries skacząc po większych kamykach uderzał w mojego bey’a.

„To nie tak miało być! Tonie tak miało być!!!”-mówiłam do siebie w myślach.

-Zakończę to! Aries Wyrzucający Owczy Róg!!!

-Biała tryb defensywny!!!-ach ten mój refleks. Bey przygotował się do przyjęcia ataku który nie wyrządził większej krzywdy niż mocniejsze wbicie Białej w błoto i kamienie.

-Masz zamiar tylko się bronić i czekać, aż skończy mi się energia? Jesteś żałosna!

-Może i jestem, ale jak w takim razie jaki jesteś ty!? Paktujący ze mną kłamca! Biała wyłaź stamtąd!- bey zaczął wirować szybciej powoli wygrzebując się z tego syfu.

-Aries Specjalny Atak Prawdziwy Wyrzucający Owczy Róg.- o k*rwa na specjalne ataki moja defensywa nie działa są zbyt szybkie.

-Biała Mroźna Salwa!- na a tak z góry nie pomoże rozpychając kamienie pozwoli mi zrobić unik .-Ślizgaj się.-w ostatniej chwili udało się Białej wydostać z dołka w jakim tkwiła od początku tej walki i stanąć bezpiecznie na stworzonym przez nią kawałku lodu.- No teraz zaczniemy walczyć na poważnie.-powiedziałam i oblizałam się na widok koziołka w tarapatach.

-Aries uciekaj!-krzyknął Hyoma ale było już a późno teraz mam się już od czego odbić więc walka jest już moja.

- Biała Specjalny Atak Szpony Mrozu!-mój bey wyskoczył w powietrze i uderzył Aries’a  gdy ten przeskakiwał z jednego kamienia na drugi próbując uciec na drugi brzeg rzeki. Bey’e złączone ze sobą w ataku strzelały wokół iskrami.-  Biała-na moje usta wpełzł triumfalny uśmiech-  Lodowe Objęcia.-mogła bym przysiąc, że słyszę jak Rock Aries ryczy z przerażenia otaczany przez warstwy lodu.-Zostaw.-powiedziałam gdy zobaczyłam, że walka jest już skończona. Bryłka lodu z  uśpionym bey’em Hyomy wylądowała w rzece.

Głupio wyszło. Nie dość, że wygrałam to jeszcze całkiem niechcący upokorzyłam swojego przeciwnika zmuszając go do szukania bey’a po dnie rzeki.

-Nie liczę, że wywiążesz się z umowy. Chociaż proszę cię wykonaj chociaż tę drugą część.-powiedziałam przywołując Białą i powoli się odwracając. Pomiędzy drzewami stały moje sojuszniczki. Ciekawe czy jeszcze mogę o nich tak mówić.   

-Cześć. Jak długo tu stoicie?-spytałam bujając się w tył i przód.

-Wystarczająco długo.-odparła Ines.

-Acha. Jak tam rozmowa w Mr. Ryo Hagane są jacyś ranni?

-Nie.-podparła chłodno Ines.

Coś mi mówi, że mam przesrane.

-Zdaje mi się czy obiecałaś nam coś opowiedzieć dzisiaj wieczorem?-spytała jasnowłosa. Czyli chce poznać też moją wersie za nim wywali mnie stad na (nie) zbity pysk.

-Miałam.-przestałam się bujać.

-To choć i powiedź musisz.

Dziewczyny zaprowadziły mnie do małego domku składającego się z kuchni połączonej z salonem, sypialni z trzema łóżkami i łaźni. Na moje pytanie co tu robimy Mary odparła, że Phoenix powiedział, że możemy używać go jako mieszkania przez kilka dni.

- Więc Kelly co ciekawego masz nam do powiedzenia?-spytała Ines siadając na kanapie obok Mary.

Usiadłam wygodnie na fotelu uprzednio zdejmując plecak i kładąc go obok fotela. 

-A co chcecie wiedzieć?

-Wszystko.-niema to jak kłódka i konkretna odpowiedź.

-Wszystko.-zaśmiałam się- No to chwile sobie posiedzicie. 

Rozdział 63 za nami chce o zadedykować wszystkim chłopaką którzy czytają mojego bloga zwłaszcza Mateuszowi i życzyć wam wszystkiego najlepszego z okazji dnia chłopaka.  Mam nadzieje, że rozdział się wam podobał. Zawiera coś czego brakowało od dobrych 20 rozdziałów  i coś co jest moją piętą Achillesową. Nie nie chodzi o całą Polska gramatykę tylko o Bey Bitwę.
Udała się?

Hyoma: Nie.

Kelly: Przesadzasz. Mnie się tam podobała

Mam w planach coś na pocieszenie wszystkich którzy rozpaczają po zerwani Ines i Tsubasy nawet już zaczęłam pisać. No to chyba wszystko co chciałam wam powiedzieć. Następny rozdział już się pisze, a Ja żegnam się z wami, ale nie na dobre.
Do następnego posta.
Hania.

Tutaj macie link do świetnego amv przy którym pisałam.

Rozdział 62

Mary

-Dziś wieczorem… o ile będziecie chciały mnie jeszcze wtedy słuchać.

-Dobrze. Zaczekam.

  Szłyśmy dalej w milczeniu. Hyoma prowadził nas stromym szlakiem pod górę. Po coś koło czterech zawałach spowodowanych tym, że prawie się po drodze zabiłam. Jasnowłosy zatrzymał się kiedy dotarliśmy na szczyt czegoś co wyglądało jak góra z odciętym czubkiem.

-To teraz panie strażniku wioski? Mamy z tobą walczyć czy pominiemy formalności i przejdziemy dalej?- spytała  sarkastycznie Ines.

-Przesuńcie tą skałę to pójdziemy dalej.

Acha…Czy jest na sali psycholog-przebiegło mi przez myśl, ale  nic nie powiedziałam tylko podeszłam do wskazanej przez Hyome skały-kawałek jej  powierzchni był dużo gładszy niż reszta skały.  Zaparłam się mocno nogami i zaczęłam pchać.

-Pfff Mary zaczekaj!-zawołała za mną Ines po czym do mnie podbiegła.-Nie będziesz pchać tego sama.

Po chwili dołączyła do nas Kelly i bez słowa zaczęła pchać z nami kamień. Zastanowiło mnie przez chwile czy powinna się teraz z czymkolwiek siłować, ale odrzuciłam te myśli w końcu ona powinna wiedzieć lepiej co może, a czego nie. Poza tym nie pokaże jej, że choć trochę mnie obchodzi jeszcze postanowi to wykorzystać.  Chwile później przy akompaniamencie stęków, jęków, zgrzytu kamienia o kamień i tekstów w stylu „ facet, a jak co do czego to się dziewczynami wysługuje” udało na się odsunąć głaz odsłaniając przy tym ukryte schody prowadzące w głąb góry.

Normalnie jak w starych filmach o poszukiwaczach skarbów.

-Dobra robota.- chłopak pochwalił nas pół żartem poł serio, a ja miałam na końcu języka gdzie może sobie takie pochwały wsadzić (w buty zboczeńce jedne.)

Hyoma wyjął latarkę i wszedł na schody dając nam znaki że chcę abyśmy poszły za nim. Tunel wydrążony wewnątrz góry był ciemny, zimny i mokry, a schody dodatkowo śliskie, parę razy zdarzyło się tak, że duże krople wiszące do tej pory pod „sufitem” spadały na czubek mojej głowy lub wpadały mi za kołnierz wywołując u mnie mini zawał serca.

Droga przez ciemność ciągnęła się w nieskończoność. Kiedy wreszcie udało nam się stamtąd wyjść  oślepiło mnie światło zachodzącego słońca.

-Gdzie teraz?- spytałam naszego przewodnika mrugając szybko próbując jakoś przyzwyczaić się do nowych warunków.

-Przez most.-odparł wskazując wąwóz przez który przewieszona była plątanina desek i lin.

-Masz na myśli to cos wiszące jakieś 1000 metrów nad ziemią?-spytała Ines patrząc na chłopaka z niedowierzaniem.

-Tak.-odpowiedział spokojnie.

-Idź się lecz.-zaśmiałam się widząc jawny protest mojej przyjaciółki przed chociażby zbliżeniem się do tego „mostu”.

-Ojj już.-przyciągnęłam ją do siebie i mocno ścisnęłam-Jak się boisz to mogę cię przenieś.

-Nie boje się po porostu pragnę zauważyć, że chcecie wleźć na most wskazany przez kolesia który przed chwilą strzelił do jednej z nas.

-Gdybym chciał was zabić zepchnął bym was z pierwszej lepszej góry.-powiedział Hyoma splatając ręce na piersi.

-W takim razie dlaczego do niej strzeliłeś?- Ines podniosła głos.

-…- z oczu chłopaka strzeliły iskry, a moja ręka bezwiednie spoczęła na kuczerze w każdej chwili gotowa go użyć. Sytuacja była bardzo napięta, a panująca cisza zaczęła mi dzwonić w uszach. W końcu Hyoma postanowił ją przerwać:

-Zasłużyła-warknął i ruszył w stronę mostu. Kelly wahała się przez chwile po czym zrobiła kilka kroków przed siebie i spytała patrząc na nas:

-Idziecie?- potrząsnęłam głową wychodząc lekkiego szoku i ruszyłam razem z ines i Kelly za oddalającym się Hyomą.

*

-Kyoya z łaski raczysz mi wytłumaczy co to do jasnej cholery było?!- spytałam kiedy mój młodszy braciszek raczył wreszcie wrócić do domu.

-Nie.-warknął.

Spokojnie Mary tylko spokojnie za morderstwo wsadzą cie na dożywocie, a tego byś nie chciała.

-Dlaczego go uderzyłeś?

-Nie będę ci się tłumaczył.-warknął.

-Ooo, a właśnie, że będziesz mi się tłumaczył! Jak mogłeś uderzyć Alexsa?!

-Jak widać mogłem! I powiem ci tyle skoro oberwał widać zasłużył!- tego było już za wiele. Kyoya przesadził. To był pierwszy i ostatni (mam nadzieje) raz kiedy podniosłam rękę na mojego młodszego brata. Na jego twarzy najpierw zobaczyłam zdziwienie, a potem czystą wściekłość. Odepchną mnie tak, że poleciałam na fotel, a on sam wyszedł z mieszkania trzaskając drzwiami.

*

Po moim policzku spłynęła samotna łza.

Nawet go za to nie przeprosiłam. Trzymaj się braciszku gdziekolwiek teraz jesteś.

Kelly

Jestem żałosna…Nie potrafię sama pomóc Ryudze, dlatego muszę się ich trzymać, a jeśli dalej mam to robić nie mogą się teraz ode mnie odwrócić, a żeby one tego nie zrobiły muszę im powiedzieć to co chcą wiedzieć. Jestem żałosna, ale czego się nie robi dla najlepszego przyjaciela. Po przejściu przez mostu i paro minutowym marszu przez las naszym oczom ukazała się wioska Koma. Dziewczyny na jej widok odetchnęły z ulgą natomiast ja poczułam rosnąca w moim gardle gule. Na ostatniej prostej drogę zagrodził nam Hokuto obnażając kły na mój widok.

-Nareszcie jesteś.-zwrócił się do Hyomy.-Zaczynaliśmy się już martwić.

-Mieliśmy po drodze drobne problemy.-odparł chłopak przez zaciśnięte zęby.

-O jaki słodki kotek.-powiedziała Mary zdejmując słuchawki z uszu.

-To pies.-poprawiłam ją.

-TO gada.-stwierdziła Ines.-Czy tylko ja zauważam te najważniejsze rzeczy?

-Czeeeeeeeeeeeeeeeśśśśśśśśśśśśśććććććććććććć dziewczyny!!!!-zawołała Madoka biegnąc i machając do nas kawałek za nią szedł milczący Mr. Hagane. Jego pokerowa twarz napawała mnie niepokojem bardziej niż naładowany kuczer Hyomy i kły Hokuto razem wzięte.

-Witajcie Ines, Mary-spojrzał na mnie z góry-Betty-dziewczyny stojące obok mnie poruszyły się niespokojnie słysząc mój pseudonim ( w końcu moja tajemnica jest częścią naszej umowy).

Od momentu w którym dowiedziałam się, że będę musiała tu wrócić zastanawiałam się co zrobić kiedy wreszcie stanę z nimi twarzą w twarz. Jedyne na co wpadłam to rażąca bezczelność. Bezczelność która będzie wstanie ukryć wszystko co się we mnie dzieje. Spojrzałam prosto w brązowe oczy Ryo, a moje usta wykrzywiły się w kpiącym uśmiechu.

-Witaj Phoenix. Bardzo się tu beze mnie nudziliście?    


Rozdział 62 za nami. Ciesze się , że napisałam go wcześniej bo przez to co działo się w komentarzach pod ostatnim postem Kelly wylądowała w szpitalu na ostrym dyżurze.
Mary: Shadow to taki piąty jeździec apokalipsy.
Ines: Wojna, Zaraza, Głód, Śmierć i Shadow.
A tak z innej beczki
Dobra ciesze się jak nie wiem z tego, że jest już piątek ten tydzień był masakryczny. Nie dość, że przeziębienie weszło mi w mięśnie i wszystko mnie boli jak nie wiem to musiałam w tym tygodniu napisać na lekcjach 3 sprawdziany, jedną kartkówkę, jedna poprawę i jedna rozprawkę z angielskiego. Gdyby nie blog i moja psiapsi (dzięki za dzisiaj :) ) to bym chyba oszalała od tego ciągłego uczenia się.
No dobra dosyć tego żalenia się z mojej strony.
Ja się z wami żegnam.
Do następnego posta.
Hania.