Baby One Shot

(w tym one sho'cie Tsubasa i Ines są parą) 

-Ja jeszcze nie skończyłam! Wrócę i się zemszczę!-krzyczała Celest odlatując swoim helikopterem jak najdalej od miejsca swojej porażki.

-Już wprost nie możemy się doczekać!-odparła Kelly ze standardową szczeżują na twarzy.

-Odwaliła scenkę jak zespół  R- powiedziała Ines.

-Że niby którą?-zdziwiła się Kelly.

-Zespół R znowu błysnął!-powiedziała Mary próbując naśladować postać z Anime ze swojego dzieciństwa.

-No faktycznie zapominałam o tym. Swoją droga to cała ta nowa Dark Nebula przypomina zespół R.-dodała niebieskowłosa bleyderka.

-Dobra. Dosyć gadania trzeba sprawdzić czy w tym magazynie jest coś godnego uwagi.- Ines sprowadziła wszystkich z powrotem na ziemie.

Rozpoczęło się wielkie szukanie.

Jak to było do przewidzenia magazyn w którym miała miejsce cała ta sytuacja został kompletnie zniszczony i jeśli Ines nie powiedziała, iż się w nim znajdują nigdy nie przyszło by mi to głowy. Z dachu zostały tylko metalowe belki gdzieniegdzie połączone blachą która jakimś cudem przetrwała beybitwe. Ściany były osmalone i poprzebijane na wylot w wielu miejscach. Słowem masakra.

-Hej! Znalazłam coś!-krzyknęła Mary przywołując do siebie swoje Ines i Kelly jednocześnie odrzucając na bok kawał blachy który przygniatał owo znalezisko.

-Co to jest za cholerstwo?- spytała Kelly trącając stopą jasno niebieską świecącą kostkę która jakby się dobrze wsłuchać wydawała z siebie ciche brzęczenie.

-Nie rób tak. Nie wiadomo co to robi i co się stanie jak to popsujesz.-powiedziała Ines przyglądając się ustrojstwu z rosnącym zainteresowaniem.

-To co z tym robimy?-spytała Mary.

-Zabierzmy to do WBBA, a potem się zobaczy.-powiedziała Ines biorąc do rak kostkę i ruszając w stronę siedziby głównej WBBA.

-Zjadła bym kulek ryżowych.- westchnęła Mary.

-A ja pierożków.- dodała Kelly.

-Zamknijcie się bo przez was robię się głodna.-powiedziała Ines czując jak zaczyna jej burczeć w brzuchu.- Pójdziemy coś zjeść jak tylko dowiemy się co to za ustrojstwo i do czego chciała go użyć Celest.

-Co Tsubasa nie spakował ci drugiego śniadania przed misją? No patrz Mary jaki niedobry chłopak.-zaśmiała się Kelly, a po chwili dołączyły do niej pozostałe dziewczyny mimo tego, że Ines próbowała udawać obrażoną.

Wszystkie trzy bleyderki były w doskonałych humorkach bo przecież nic tak nie cieszy jak rozwalenie magazynu z samego rana.

Nasze trzy główne bohaterki wreszcie dotarły do celu.

-To co teraz zrobimy? Madoka szlaja się gdzieś po świecie z Gingą, a my przecież się na tym wszystkim nie znamy.- Mary stwierdziła oczywisty fakt który jakoś umknął pozostałej dwójce.

-Poradzimy sobie bez niej.-powiedziała Ines która sama zaproponowała Madoce, żeby wzięła sobie wolne.-Dzwonie do Tsubasy.-dodała odstawiając pudełko na biurko.

-Ta poflirtujcie sobie, a my będziemy tutaj ciężko pracować aby stworzyć lepszy świat.-powiedziała Kelly rozkładając się na kanapie i przeciągając jak domowy kocur.

-Przyznaj się zazdrościsz im.-powiedziała Mary zrzucając nogi niebieskowłosej dziewczyny na ziemie robiąc tym samym miejsce dla siebie.

-Niby czego?—burknęła.

-Bo się kochają, a ty utknęłaś w przyjacielni razem z tym psychopatą.-odparła Mary jak raz czując się pewnie w tych ich słownych przepychankach.

-Pfff. Gdybym chciała to wyszła bym z niej od tak.- pstryknęła palcami, a właściwie próbowała, ale coś jej nie wyszło i spod jej palców nie wydobył się żaden dźwięk.

-Czyli przyznajesz się że siedzisz w tym gównie po uszy.-zaśmiała się starsza siostra Kyoy.

-A idź się utop.- burknęła Kelly.

Kiedy nic niczego nie świadome dziewczyny zajmowały się swoimi sprawami tajemnicze pudełko przez cały czas na nie działało wysyłając promieniowanie niczym radioaktywny rad.

Bleyderki jedna po drugiej zaczęły zasypiać.

***

-Ines? Ines!-Tsubasa wyraźnie zaniepokojony. Kiedy nie uzyskał żadnej odpowiedzi, a po drugiej stronie telefonu rozległo się głuche uderzenie w ogóle się nie zastanawiając pobiegł do WBBA.

-Ines! Ines jesteś tutaj? Odezwij się! Ines!- krzyczał chłopak biegając po całej siedzibie szukając swojej dziewczyny.

Nagle usłyszał płacz małego dziecka w pierwszej chwili myślał, że mu się zdaje, że zwariował ze strachu. Jednak kiedy zatrzymał się i uważnie nasłuchiwał płacz rozległ się po raz drugi. Dochodził on z jego biura chłopak powoli otworzył drzwi.

Na środku pokoju pośród porozrzucanych ubrań siedziała mała dziewczynka i wypłakiwała oczy. Dyrektor Otori niepewnie podszedł do dziecka które nie wiadomo skąd się tam pojawiło i, aż do złudzenia przypominała Ines.

-Hej malutka. Czemu płaczesz?-spytał głaszcząc dziewczynkę po głowie.

 Niestety dziewczynka nic nie powiedziała tylko wyciągnęła do niego swoje małe rączki domagając się by wziął ją na ręce. Chłopak westchnął i wziął dziecko na ręce. Kiedy się odwrócił zobaczył, że oprócz niego i małej na jego rękach w pokoju na kanapie siedziały jeszcze dwie dziewczynki. Jedna z nich spała sobie w najlepsze natomiast druga głośno ziewając przecierała oczy zwiniętymi w piąstki rączkami.

-Tsubasa co się stało? Czemu jesteś taki duży?-spytała patrząc na kompletne już zdezorientowanego chłopaka.

-Kelly?-spytał.

-Tsubasa co jest? Straszny jesteś.-jej dolna warga zaczęła lekko drżeć zapowiadając wybuch płaczu.

-Kelly spokojnie powiedz co się stało.-Tsubasa próbował ją uspokoić. Mówi spokojnym głosem i z całej siły starał się nie wyglądać na przerażonego całą sytuacją, żeby jeszcze bardziej nie wystraszyć małej dziewczynki z niebieskimi kucykami.

-Przyszliśmy tutaj usiadłam na kanapie zasnęłam i teraz znowu jestem mała. Buuuubuuuuu.-dziewczynka rozpłakała się, a widząc jej łzy Ines siedząca na kolanach Tsubasy też zaczęła płakać. Na domiar złego cały ten hałas obudził Mary która nie wiedziała co się dzieje postanowiła podporządkować się reszcie i również zaczęła płakać.

-Ratujcie mnie.-jęknął chłopak.

***

Ryuga trenował właśnie w jednym z wulkanów. Musiał to zrobić, aby w pełni opanować nowego L-Drago.

Po kolejnej serii 500 wystrzałów chłopak postanowił zrobić sobie przerwę. Podszedł do kamienia na którym wcześnie zostawił płaszcz, ręcznik, butelkę z wodą i parę innych gratów.

Smoczy cesarz przetarł spocone czoło ręcznikiem, wypił trochę wody. Właśnie kiedy już miał wrócić do treningu jego uwagę przykuł ekran telefonu na którym widniało powiadomienie o 5 nieodebranych połączeniach od Kelly i jednym sms-ie również o niebieskowowłosej.

„Ciekawe czego chciała” pomyślał i przeczytał sms-a.

          „Ryuga potrzebuje twojej pomocy szybko. Jestem w WBBA. Choć tutaj.”

-„Potrzebuje twojej pomocy” To na pewno pisała Kelly? Gdzie się podziała jej pi*przona niezależność? Dobra mniejsza z tym. Pójdę zobaczyć o co jej chodzi.

Jak powiedział tak zrobił. Nie minęło pół godziny jak był już przed siedzibą główną WBBA. Jednak Kelly nie czekała na niego przed drzwiami tak jak się tego spodziewał. Chłopak wzruszył tylko ramionami i wszedł do środka.

Budynek świecił pustkami. Nikogo w nim nie było.

Bleyder błądził dłuższą chwile po korytarzach i zaczął już dochodzić do wniosku, że Kelly zrobiła mu brzydki dowcip na korytarzu pojawił się Kyoya.

-Co ty tu robisz?-warknął.

-O Kyoya. Wiesz mógłbym zapytać cię o to samo.-odparł Smoczy Cesarz nie tracąc nic ze swojego stadowego stylu bycia. Bleyderzy mierzyli się groźnym wzrokiem i prawdopodobnie doszło by do jakiś rękoczynów gdyby telefon Ryugi nagle nie zaczął dzwonić.

-Kelly co ty odwalasz? Gdzie jesteś?-powiedział białowłosy i jakże się zdziwił gdy zamiast jego przyjaciółki w telefonie usłyszał jakiś płacz i głos Tsubasy.

-Ryuga przyjdź szybko do mojego biura i powiedź Kyoy, żeby poszedł z tobą.

-Co? Gdzie? Jak? Tsubasa? Tsubasa?! Rozłączył się sku*wiel jeden.-mruknął pod nosem chowając telefon do kieszeni.

-Masz iść ze mną- zwrócił się do Kyoy nawet na niego nie patrząc i poszedł tam gdzie według niego powinno się znajdować się biuro Tsubasy.

Kierując się wrzaskami w końcu trafił na miejsce. Kiedy wszedł do biura przez chwile zbierał z podłogi swoją szczękę która wypadła mu gdy zobaczył jak Tsubasa z dzieckiem na rękach goni inne dziecko wokół biurka, a jeszcze inne dziecko całe umazane atramentem z gryzionego przez niego pióra rozmazuje tenże atrament na prawdopodobnie ważnych papierach leżących na podłodze.

-Tsubasa to wszystko twoje?- zaśmiał się Ryuga kiedy jego szczęka była już na miejscu.

-Nie. To jest twoje.-odparł Tsubasa wskazując ruchem głowy jeszcze przed chwilą uciekające dziecko które teraz się zatrzymało i patrzyło Ryuge  z niedowierzaniem.

-To nie sprawiedliwe. Dlaczego jesteś taki wielki?-zapiszczała dziewczynka z niebieskimi kucykami.

-Kelly?- zdziwił się.-Co ci się stało?

-Wiem tyle, że teraz jestem krasnalem!

-O już uspokój się.-powiedział biało włosy biorąc dziewczynkę na ręce.-Tak lepiej?- spytał.

-Tak.- powiedziała dziewczynka wycierając piąstką kilka łezek które spływały po jej policzku.

-Mary jesteś….-Kyoya, aż się cofnął się o krok widząc jak jego rywale niańczą dzieci. Jednak to zdziwienie było niczym w porównaniu z tym zdziwieniem które go dopadło kiedy dowiedział się, że w najbliższym czasie będzie musiał niańczyć swoją starszą siostrę.

***

-To co teraz?-spytał Kyoya siadając na kanapie i łapiąc się za głowę.

-Nie wiem. Co  ja jestem pi*rdolona wyrocznia!-warknął Ryuga odrobine głośniej niż powinien ponieważ właśnie podczas nieudolnych prób wyciągnięcia Kelly z pod biurka uderzył się w głowę.

-Nie krzycz Ines zasnęła.-powiedział dosyć agresywnym szeptem Tsubasa próbując jakimś cudem przy pomocy nawilżonych chusteczek zmyć atrament z twarzy i rąk Mary.

-Jestem głodna.-jęknęła Kelly.

-Jak wyjdziesz to cię nakarmię.-Smoczy Cesarz próbował perswazją przekonać Kelly do opuszczenia jej bazy.

-Ciekawe czym?-sarkastycznie zauważył zielonowłosy. Ryuga posłał mu mordercze spojrzenie.

-A tak właściwie to co takie dzieci jedzą?-spytał Tsubasa na którego czole pojawiła się głęboka zmarszczka świadcząca o wysokim poziomie skupienia jej właściciela.

-Podsumujmy. Nie wiemy nic o  opiece nad dziećmi, a mamy się zająć cała trójką jakby tego było mało to nie są zwykłe dzieci tylko Ines, Mary i Kelly które z jakimś dziwnym sposobem zmieniły się w dzieci. Ktoś ma pomysł co z tym wszystkim zrobić?

-Najpierw trzeba nakarmić Kelly potem ubrać je w jakieś normalne ciuchy. (jak do tej pory dziewczynki biegały w swoich  dużo za dużych bluzkach.)

-Czyli trzeba iść do sklepu.-powiedział Ryuga  podnosząc się z ziemi, a potem wyjmując portfel Kelly z jej torebki i rzucając go Kyoy.-Przydaj się na coś i idź zrobić zakupy.

-Ze co proszę!?

-Cicho. Cicho zamknij ryj. Bo obudzisz Ines.-wrzasnął szeptem główny zainteresowany tym by jego dziewczyna spała spokojnie.

-Jak nie chcesz to ja pójdę.-powiedział Ryuga wzruszając ramionami.

Kyoya zmierzył go podejrzliwym spojrzeniem i zgodził się żeby ten sukinkot poszedł na zakupy zamiast niego odrzucił mu portfel (nieświadomej tego, że właśnie planują wydać jej ciężko zarobione pieniądze) Kelly.

***

Ryuga Kishatu. Legendarny Smoczy Cesarz……. na zakupach. To samo w sobie jest dziwne, a jakby dodać do tego, że właśnie stoi przed ścianą aż po sam sufit zawaloną przeróżnymi rzeczami dla dzieci.

-I jak ja do jasnej cholery mam w tym wszystkim znaleźć to czego szukam?-zapytał sam siebie nie oczekując niczyjej odpowiedzi. Którą ostatecznie dostał.

-Młody tatuś zgadza się?-piskliwy dziewczęcy głosik odezwał się w okolicy ramienia Ryugi. Chłopak wzdrygnął się z sobie jednak na zewnątrz pozostał spokojny, spojrzał na właścicielkę tego piskliwego głosu.

 Niska dziewczyna o fioletowych włosach przy ozdobionych pomarańczową spinką-kokardą z fiołkowymi oczami wgapiająca się w Ryuge i szerokim uśmiechem na twarzy.

-Może pomóc? W jakim wieku jest bobas?

I co ja mam teraz powiedzieć?-pomyślał Ryuga- Jak dla mnie to one mogą mieć równie dobrze roczek jak i 3 lata.

-Wiesz z dzieci tak szybko dorastają.-odpowiedział wymijająco mając nadzieje, że to jakoś przejdzie. W odpowiedzi dziewczyna uśmiechnęła się wyrozumiale. Widać Ryuga nie był pierwszym zagubionym „tatą” jakiego spotkała w swojej karierze.

-Dobrze to zrobimy tak ty powiesz mi co musisz kupić, a ja dopasuje to wszystko do wieku dziecka który poznam po produktach dobra?

-Dobra.-Ryuga czując, że został rozgryziony przestał udawać pana sytuacji.

-Dostałeś kartkę?

-Nie.

-O.- zdziwiła się dziewczyna krótko i okrągło.-To może zadzwoń do niej i się zapytaj dokładnie co miałeś kupić.

 Do niej łatwo ci powiedzieć tylko tak się składa, że od jakiś dwóch godzin wychowuje trójkę dzieci z dwoma innymi facetami- pomyślał Ryuga jednak nic nie powiedział tylko uśmiechnął się i sięgnął po telefon nie chciał przecież, żeby zamknęli go w pokoju bez klamek (znowu).

-Co jest?-Tsubasa odezwał się przy trzecim sygnale.

-Cześć słoneczko.-chłopak wiedząc, że fioletowłosa najpewniej podsłuchuje zamarkował rozmowę z dziewczyną.

-Co ty odk*rwiasz?-Tsubasa wkurzył się nie na żarty.

-Nic szczególnego po prostu się stęskniłem i zapomniałem co miałem kupić.-dziewczyna uniosła w górę dwa kciuki kibicując naszemu protagoniście.

-Daruj sobie żarty i się pospiesz z tymi zakupami. Miałeś kupić jakieś ubranka i coś do zjedzenia.

-To wiem, a  tak dokładniej?

-RYUGA K*RWA NIEWIEM WYMYŚL COŚ!!!-ojcostwo zdecydowanie nie służy Tsubasie szczególnie takie w trybie hardkor.

-Mam kupić ubranka i jedzenie.

-To świetnie po rozmiarze ubranek domyślimy się wieku.-dziewczyna klasnęła w dłonie z zadowoleniem.

-Powinno się udać.

***

Tym czasem w WBBA

-Tsubasa nie masz czegoś czym mógłby się pobawić?-jęknął Kyoya próbując wyplątać rączki Mary ze swoich włosów (nie szło mu to zbyt dobrze).

-To biuro, a nie żłobek.- odparł Tsubasa który porzucił (tak samo jak pewien Cesarski Smok) próby wyciągnięcia Kelly z pod biurka i tylko obserwował czy wszystko z nią w porządku jednocześnie zerkając na ciągle śpiącą na kanapie Ines. Zwinęła się ona w kłębuszek i spała z lekko otwartą buzią. Wyglądała przesłodko.

Kyoy wreszcie udało się wyplątać rączki Mary i żeby dać jakieś zajęcie swojej siostrze podał jej poduszkę. Dziewczynka ścisnęła poduszkę i uśmiechnęła się jakby dostała najwspanialszą na świecie przytulankę.

-Czekaj mam pomysł-Tsubasa wstał z kanapy i zaczął grzebać w szufladach swojego biurka. Po krótkiej chwili z pod jego szybkich palców wyleciał papierowy samolot. Wszyscy obserwowali jak leciał pod sufitem.

-Ggiigiggi!-z takim właśnie okrzykiem Mary zaczęła łaskotać Kyoye.

-Hahaha! Mary przestań! Mary!-Kyoya zaczął się głośno śmiać jednocześnie próbując odczepić od siebie swoja siostrę.

-Łeeeeeełeeeee!!!-w pokoju rozległ się płacz.

-Jesteś z siebie zadowolony?-warknął Tsubasa biorąc na ręce płaczącą Ines.-Ciii już dobrze. Ten nie dobry pan już będzie krzyczał.

-Nie, można was nawet na chwile zostawić samych.-westchnął Ryuga trzymając w rękach papierową torbę z zakupami.

-Co kupiłeś? Co kupiłeś?-Kelly wreszcie wyszła z pod biurka i w podskokach podbiegła do Ryugi.

-Obiadek.-odparł targając jej włosy na głowie.

-Ryuga może łaskawie mi wytłumaczysz co ci strzeliło do łba gdy do mnie dzwoniłeś?

-Nie pytaj. Zapomnij.- to było wszystko w tym temacie ze strony Ryugi.

-To co najpierw je przebieramy czy karmimy?- spytał Kyoya.

-Prawo Marfiego mówi, że jeżeli je teraz przebierzemy to ufajdają się przy jedzeniu, a jeśli  ich nie przebierzemy to powinno być w porządku.-(Tsubasa nie wiem co ty ćpasz, ale bierz połowę.)

-Dobra Let do this.

15 minut później w stówce WBBA

-Kelly…. Może jednak ci pomogę.-zaproponował Ryuga.

-Nie ja sama.-odparła dziewczynka pociągając się na oparciu krzesła.

Kelly od 10 minut próbuje SAMA wdrapać się na krzesło…. Nie idzie jej.

-Dobra dosyć tego. Tsubasa marchewka gotowa?

-Phhh. Koya co za powaga. W życiu bym nie pomyślał, że marchewka to dla ciebie sprawa życia i śmierci.-zaśmiał się Ryuga.

-Śmiej się puki masz wszystkie zęby.-warknął Kyoya.

Ryuga wziął Kelly na ręce i posadził na krześle.-Dawaj te papkę.-powiedział

-Ty jesteś głupi ja sama chciałam!!!-Kelly zaczęła wrzeszczeć.

-No już spokojnie otwórz buzie.

-Nie!-I tak Smoczy Cesar został pokonany przez dziecko.

-A ja myślałem, że normalna Kelly jest irytująca.-westchnął Tsubasa.

Nasi chłopcy pochłonięci wrzeszczącą Kelly nie zwrócili uwagi na spokojną Mary która w wielkim skupieniu malowała swoją twarz jak również wszystko co było w pobliżu  marchewkowa papką ze swojego talerza.

-Kelly jak nie będziesz jadła to nie urośniesz duża i silna.-Yoyo przejął inicjatywę.

-Już byłam duża i silna, a teraz jestem mała, nie potrafię wejść na głupie krzesło i jestem do niczego!

-Nie jesteś do niczego.-powiedział głaskając Kelly po niebieskiej główce.

-Naprawdę?-spojrzała na Kyoye wielkimi czekoladowymi oczyma, a kiedy chłopak skinął głową rzuciła mu się na szyje (dosłownie) i powiedziała-Ty też nie jesteś do niczego.

- Dzięki, a teraz zjesz marchewkę?-chłopak postanowił wykorzystać sytuacje……(bez skojarzeń zboczuchy)

-Tak.

Taki uroczy stan rzeczy trwał mniej więcej do momentu kiedy Kelly zdecydowała, że chce sama zjeść i nie pozwoli się nikomu karmić.

-Kelly proszę cię.-Kyoya mówił przez zaciśnięte zęby jego nerwy już długo nie pociągnął.

-Nie! Ja chce sama!

Dosyć pokaźna kula marchewkowej papki przeleciała przez stół i wylądowała na głowie Tsubasy.

-Dobra kto to rzucił?-spytał Tsubasa zgarniając z włosów pomarańczową papkę i z żądzą mordu w oczach patrząc na pozostałą czwórkę.

-On.-Mary po raz pierwszy odkąd zmieniła się w dziecko odezwała się i oczywiście musiała zrzucić wina na jak raz kompletnie nie winnego Ryuge.

-Ejj ty mała…-Ryuga wcale się nie zdenerwował wręcz przeciwnie.

-Uważaj na słowa mówisz o mojej siostrze.

-Ta wy się śmiejecie, a ja jestem rudy.-jęknął Tsubasa.

Nakarmione, umyte i przebrane dziewczyny na powrót wstały umieszczone w biurze Tsubasy. Ines na powrót zasnęła. (Bycie dzieckiem to super sprawa tylko jesz, śpisz i uroczo wyglądasz.) Kelly  boczyła się na Ryuge za to, że nie pozwolił jej samej wejść na krzesło, a Mary…

-Chwila. Gdzie jest Mary?-Smoczy Cesarz jako pierwszy zauważył brak jednego z dzieci.

-Zgubiłeś mi siostrę?!

-Sama się zgubiła ja jej w tym nie pomagałem. I nie krzycz bo obudzisz Ines.-chłopak odwrócił, żeby zobaczyć czy najgorsze przypadkiem już się nie stało, a jego oczom ukazał nie kto inny jak Tsubasa śpiący sobie w najlepsze obok swojej dziewczyny.

-No pięknie.-warknął

-Mary. Mary!- Kyoya szukał Mary po całym biurze.-Zabrałeś ją ze stołówki?

-Jasne, że tak. Musi gdzieś tutaj być przecież nikt nie otwierał drzwi. Mary wyjdź nie chowaj się.- jak na zawołanie z jednego w wielu pudełek z papierami powoli wychyliła się mała potargana Mary.-Znalazłem teraz pilnuj jej sobie.

-Nie! Ja się bawię z Yoyo!- stanowczo (na tyle ile pozwalała jej obecna sytuacja) powiedziała Kelly dodatkowo tupiąc nogą.-Choć ze mną do parku.-powiedziała biorąc Kyoye (którego żyłka na czole pulsowała bardzo wyraźnie) za rękę i ciągnąc go w kierunku drzwi.

Kyoya (lekko zdezorientowany) posłał Ryugdze mordercze spojrzenie i powiedział:

-Spuść tylko wzrok z Mary to wypatroszę cię tępym nożem.

-Będę ją uważnie obserwował.

Kiedy nasza uuuuuuuuuuroooooocza dwójka zniknęła za zamkniętymi drzwiami Ryuga.

-To co robimy?-spytał patrząc na Mary tak jak to obiecał.

-Umiesz robić zamek z poduszek?-spytała dziewczynka.

-Haha. Ty się jeszcze pytasz. Szykuj poduszki. Zrobimy taki zamek, że szczęki im opadną.

-Ryuga.-zagaiła Mary rozglądając się po pokoju.

-Tak.

-Skąd weźmiemy poduszki?

-Nie pomyślałem o tym.

***

Kelly podróżowała w swój ulubiony sposób - na barana. Dla jasności Kyoya robił za barana (czyli nic nowego :P)

-To co będziemy robić w tym parku?-spytał chłopak mając już tej całej sytuacji po dziurki w nosie.

-Będziemy karmić kaczki.- odparła wesoło.

-Kaczki? Nie wystarczy ci, że zajmujesz się zwierzętami w pracy?-wzrok przechodniów którzy przypadkiem usłyszeli ich rozmowę był bezcenny.

-No to pobawimy się na placu zabaw.

-Ja odpadam.

-Czemu?

-Jestem za duży, żeby się bawić na placu zabaw wystraszył bym wszystkie dzieci.

-O. Rozumiem.-w głosie Kelly słychać słabo skrywaną nutkę smutku. Dziewczynka mocnie ścisnęła chłopaka.

-Kelly nie płacz.-powiedział Yoyo głaskając ją po głowie.

-Ja nigdy nie płacze.- burknęła dziewczynka.

-Jasne.-chłopak zaśmiał się pod nosem.

Plac zabaw znajdował się w parku niedaleko WBBA. Kiedy tylko oczom naszych protagonistów ukazała się piaskownica. Kelly zeskoczyła z pleców swojego tymczasowego opiekuna i jak strzała pomknęła na miejsce. Natomiast zmęczony jak jeszcze chyba nigdy Kyoya usiadł na pobliskiej ławce i głośno westchnął.

-Pierwsze dziecko?-zaczęła rozmowę kobieta w średnim wieku siadając obok Kyoy.

-Nie to młodsza siostra mojego przyjaciela. Po prosił, żebym się nią zajął.- odpowiedział tak właściwie zgodnie z prawdą.

Niestety dalsza rozmowa została  uniemożliwiona przez kobietę która trzymając za rękę  wrzeszczącego zasmarkanego chłopca również krzyczała tyle, że na Kelly.

-!?- te dwa znaki wyrażają więcej niż 1000 słów. Chłopak w stał z ławki i szybkim żołnierski krokiem w parę sekund znalazł się obok swojej podopiecznej która najspokojniej w świecie pozbywała się piasku ze swoich włosów.

-Kelly co się stało?

-Ta pańska rozpuszczona córka pobiła mojego małego Makoto!- Kyoya zgrzytnął zębami i odwrócił się twarzą do rozhisteryzowanej kobiety.

-Niech się pani uspokoi bo za siebie nie ręczę.-wysyczał przez zaciśnięte zęby.

-Czy pan mi grozi!?- oburzyła się kobieta.-To nie do pomyślenia!-pruła się tak głośno, że słychać nią było na cały park.

-Zamknij się rozwydrzona histeryczko!!! Ze swojego syna zrobiłaś galaretę na nogach która nie potrafi poradzić sobie w głupiej piaskownicy!!!-……. Q.Q

-Yoyo chodźmy już.-powiedziała Kelly łapiąc chłopaka za rękę i ciągnąć go w stronę zjeżdżalni. Bleyder potrzasnął głową i dwukrotnie zamrugał. Można powiedzieć, że na powrót był sobą.-Chodźmy stąd.-powtórzyła dziewczynka.

-Jak chcesz.-powiedział Kyoya. Wolną rękę włożył do kieszeni i razem z dziewczynką uczesaną w niebieskie kucyczki ruszyli gdzieś przed siebie.

Jeszcze przed chwilą rozhisteryzowana matka stała teraz jak wryta i patrzyła jak ta dwójka odchodzi. Czując na sobie czyjś wzrok dziewczynka odwróciła się i pokazała język pani które krzyczała na nią bez powodu. Przecież ona tylko oddała temu idiocie. Oko za oko piasek we włosach za piasek we włosach.

***

Tymczasem Smoczy Cesarz i panna Tategami przenieśli się do innego pokoju, żeby przypadkiem nie obudzić Ines ( jedno dziecko do pilnowania mniej)

-Mary jak to od środka wygląda?-spytał Ryuga mocując gumkami recepturkami koc zaczepiony o rozstawione krzesła przyniesione ze stołówki.

-Jest super.-odezwał się głos z wnętrza barykady.

-Na pewno?

-Jak mi nie wierzysz sam sprawdź.-powiedziała Mary wystawiając łepek przez prowizoryczne wejście.

-Dobra. Wchodzę.-Ryuga wsadził łeb  głowę do konstrukcji która grozi zawaleniem.-No ładnie… tylko by się jakieś światło przydało…

-Zaczekaj.-Mary wygramoliła się ze środka, pobiegła do biurka i zdjęła z niego lampkę.

-Zamek mamy…

-Ze światłem.-zauważyła dziewczynka.

-Zamek ze światłem to czego w takim razie może nam brakować?

-Króla.-powiedziała dziewczynka bez chwili zastanowienia.

-A nie no nie wiem księżniczki?

-Nie będę księżniczką. Ja chce być królem, albo rycerzem.

-Skoro jesteś królem to musisz mieć miecz do obrony swojego królestwa

-A korona i płaszcz?

-Czekaj.-Ryuga odpiął swój płaszcz i za łożył go na plecy Mary.- Płaszcz jest teraz zakołujemy ci koronę.

 Korona zrobiona z papieru spięta zszywkami niebyła najpiękniejsza na świecie, ale ważne jest to, że podobała się ona Mary. Królewskie nakrycie głowy było trochę za duże i przekrzywiało się co chwila.

Chyba nie musze mówić, że wyglądała przeuroczo.

-Podaj się smoku lub stań do walki przeciw mnie!-powiedziała starsza siostra Kyoy mierząc ostrzem w Ryuge ostrzem papierowego miecza utwardzonego srebrną taśmą izolacyjną.

 -O nie to król Mary. Nie mam z nią szans, ale nie zamierzam poddać się bez walki.

Ganiali się nawzajem wokół zamku dopóki oboje niemieli dosyć. W tedy weszli do zamku (Mary w całości Ryuga tylko głową) 

-Aaaaa- ziewnęła przeciągając się dziewczynka- Jestem głodna.-powiedziała.

-Przyniosę chrupek kukurydzianych.-zaproponował Ryuga- zaraz wrócę.

-Dobrze.-odparła bleyderka trąc oczy piąstkami.

Kiedy chłopak wrócił i zajrzał do barykady zobaczył Mary skuloną w kłębek przykrytą jego płaszczem.

-Gdzie Mary?-spytał wściekłym szeptem Kyoya trzymając na rękach śpiącą Kelly.

-Spokojnie. Śpi w zamku.

-Zamku? Masz na myśli tą barykadę?-zaśmiał się zielonowłosy.

-Stul pysk i lepiej się przyznaj co podałeś Kelly.

-Połóżmy je gdzieś. Tsubasa dalej śpi na kanapie?

-Tak i lepiej dla niego było by gdyby się już nigdy nie obudził.-powiedział Ryuga rzucając nienawistne spojrzenie na zamknięte drzwi do gabinetu Tsubasy.

-Mam plan.

-Już się boje.-mruknął Ryuga.

-Zrzucimy tego idiotę z kanapy i położymy tam dziewczyny.

-Z rzucę go ze schodów, a ty je położysz.

-Dobra.

*Chwilę później*

-GRRRRUCH!!!- Tsubasa spadł na podłogę.-Co jest?!- Ryuga tak jak obiecał chciał zrzucić Tsubase ze schodów w tym celu trzymając go za nogę ciągnął go po podłodze w stronę schodów.  

-Stul dziób kretynie bo dzieci obudzisz.- powiedział Kyoya przykrywając Mary, Ines i Kelly kocem który jeszcze przed chwilą robił za dach zamku.

-Puszczaj mnie idioto.- dyrektor Otori wierzgnął próbując się uwolnić. Uderzył w biurko zrzucając przy tym niebieską kostkę która uderzając w ziemię rozbiła się na tysiące maleńkich  kawałeczków.

-No nareszcie jesteście. Mówię wam miałam taki chory sen…Czemu się tak na mnie dziwnie patrzycie?-Kelly obróciła się chcąc sprawdzić czy przypadkiem nie ma czegoś ciekawego na nią. Jednak kiedy zobaczyła swoje odbicie w szybie i zorientowała się, że jej chory sen nie był snem, a  ona siedzi na kanapie w porwanych dziecięcych ciuchach powiedziała tylko:

-Hulk miażdżyć.-i wybuchła histerycznym śmiechem bo co innego można by w takiej sytuacji zrobić?

Długie to wyszło w cholerę, ale mam nadzieje, że wam się podoba.(takie zadośćuczynienie za to, że poprzedni rozdział był krótki) Jest  to efekt uboczny tego, że w maju przyjechała do mnie rodzinka i po domu biegała masa dzieci oraz tego, że jestem głupia. Wiem, że chłopaki nie zachowują się tak jak zwykle, ale uznajmy, że błyskawicznie dojrzeli na skutek zaistniałej sytuacji. :)

Następny rozdział lub kolejny one shot (nie wiem co skończę jako pierwsze) pojawi się w sobotę, albo w niedziele. Na pewno nie na tygodniu ponieważ wyjeżdżam na zieloną szkołę, ale spokojnie w ośrodku (psychiatrycznym) w którym będę nocowała będzie wfi więc będę mogła z wami w kontakcie. ;)

To ja się z wami żegnam. Do następnego posta.

Hania.

  

Rozdział 48

Tymczasem w Dark Nebuli


Nieprzytomny Kyoya leżał przykuty do jakiegoś dziwnego stołu (bo do jakiego normalnego stołu da się przykuć). Jego świadomość pływała w ciemności próbując ze wszystkich sił obudzić swojego właściciela.
Niestety bezskutecznie.
Do pokoju weszła kobieta ubrana w biały kilt. We włosach tak dla odmiany oprócz spinki było kolorowe strusie piórko. Podeszła do stołu i usiadła na jego brzegu. Popatrzyła na nieprzytomnego chłopaka i wyjmując piórko uśmiechnęła się.
-Hej śpiochu- powiedziała śpiewnym głosem jednocześnie drażniąc piórkiem nos Kyoy.- pora wstawać.Czeka nas dzisiaj dużo pracy.-brak reakcji ze strony zielonowłosego wielce ją zasmucił.
Nogą przyciągnęła do siebie mniejszy stolik na kółkach na którym stał sprzęt laboratoryjny. Przez chwilę przyglądała się leżącym tam sprzętom po czym wybrała strzykawkę z przeźroczystym płynem w środku. Opukała strzykawkę chcąc się upewnić, że w środku nie ma powietrza i wstrzyknęła jej zawartość przez wenflon prosto do krwiobiegu chłopaka. Płyn rozszedł się po całym jego organizmie przyspieszając bicie serca.
 Chłopak gwałtownie otworzył oczy.
 Od razu gdy tylko to zrobił światła lamp oślepiły go chciał zasłonić oczy ręką, ale zorientował się, że wszystkie jego kończyny są unieruchomione. Szarpnął się raz drugi, ale jedyne co udało mu się w ten sposób wywołać to uśmiech u pani "doktor" którego niestety nie mógł zobaczyć z powodu tych pi*przonych laboratoryjnych lamp
 -Siedź spokojnie Kyoya właśnie czytam twoją kartę, a twoja szarpanina mi nie pomaga.
-Gdzie ja jestem? Czego ode mnie chcesz?- w głowie chłopaka panował mętlik urywki wspomnień pływały gdzieś w jego głowie.
 Skup się Kyoya skup się przypomnij sobie co tylko się da-myślał chłopak zaciskając mocno powieki jakby to miało mu pomóc-Betty. NIE to Kelly tylko w tym głupim kocim kostiumie. Odchodzi. Czemu? A tak idzie sprawdzić cele bo szuka tego łajdaka Ryugi, ale dlaczego ja z nią nie idę. Bo mam załatwić Johannes'a. To czemu leże tutaj zamiast być gdziekolwiek indziej? Pokonał mnie? NIE. Nie w beyblade. Strzelił do mnie.-kawałki wspomnień skrystalizowały się w całą sytuację.
-Po kolei po kolei.-kobieta zgasiła lampy wiszące nad stołem i chłopak mógł wreszcie zobaczyć co się wokół niego dzieje.-Jestem Celest. Jesteś w moim laboratorium. Jesteś mi bardzo potrzebny, ale o tym za chwilę.
-Gadaj teraz!-warknął szarpiąc się po raz kolejny.
-Prosiłam żebyś siedział spokojnie.- dziewczyna powiedziała to takim tonem jakby karciła małe dziecko. To tylko bardziej rozwścieczyło Kyoye. Żyłka na jego skroni zaczęła niebezpieczne pulsować.
-Ojj nie denerwuj się tak.-dziewczyna podniosła jakąś strzykawkę-Dam ci coś na uspokojenie, a potem obejrzymy razem film. Co ty na to?-nie czekając na odpowiedź wstrzyknęła substancje w ciało chłopaka. Powodując tym samym paraliż jego mięśni od szyji w dół.
-Coś ty mi zrobiła?-warknął chłopak czując wszechogarniająca go niemoc.
-Spokojnie to tylko tak dla pewności, że nic sobie nie zrobisz takim szarpaniem się na wszystkie strony.-powiedziała uspokajająco dziewczyna. Wyciągnęła pilot z kieszeni kitla. Nacisnęła parę przycisków co skutkowało serią zdarzeń. Najpierw stół złamał się w połowie podnosząc zielonowłosego do pozycji siedzącej potem ze ściany wysunął się ogromny ekran na którym pojawiła się jedna z walk o tytuł najlepszego bleydera Japonii.
Chyba nie muszę mówić którą walkę wybrała nasza znajoma.
Celest usiadła obok Kyoy wyciągnęła nogi i opierając głowę o jego ramię splotła swoje palce z palcami chłopaka.
Walka rozpoczęła się na dobre
-To jest moja ulubiona walka całych mistrzostw.
-Wyłącz to.-warknął chłopak.
-A wiesz czemu?
-Wyłącz to!-powtórzył tym razem znacznie głośniej. Celest zdawała się nie słyszeć co mówił jej nowy "pacjent".
-Ponieważ oboje walczycie z całych sił dajecie z siebie wszystko, podczas właśnie tej walki obudziłeś drzemiący w Ryudze potencjał i właśnie podczas tej walki- na ekranie Kyoya został na wylot przebity przez L-Drogo- los sprawił, że stałeś się dla mnie najcenniejszą osobą na całym świecie.-mówiąc te słowa dziewczyna ścisnęła mocniej jego ramię.
-O czym ty pi*przysz?- "grzecznie" zapytał.
-O adaptacji drugiego stopnia.- dziewczyna (wreszcie) odczepiła się od Kyoy i zaczęła przechadzać się po laboratorium.
-Adaptacja? To gówno którym Zikurat faszerował swoich ludzi?
-Nie. Coś o niebo lepszego. Sprawi, że staniesz się tak silny jak jeszcze nigdy.-Celest stanęła za tym dziwnym stoło-fotelem i wyszeptała Kyoy prosto do ucha-Mógłbyś wreszcie pokonać Ginge.
-Pokonać Ginge.- chłopak powtórzył jak echo.
-Właśnie-ucieszyła się Celest.-Będziesz tak silny, że zmieciesz Ginge i Pegazusa z powierzchni ziemi.
-I w najlepszym wypadku zeschizuje tak jak Damian?-Kyoya zaśmiał się pod nosem-Nie dzięki. Nie będę robił za twojego królika doświadczalnego.-twarz pani doktor spochmurniała.
-Ojj, a myślałam, że się bez tego obejdzie. Szkoda- stoło-fotel na powrót stał się stołem- skoro nie chcesz po dobroci to załatwimy to inaczej. Na świecie jest zbyt mało osób podatnych na adaptacje wiec nie mogę sobie pozwolić na utratę chociaż by jednej.- Celest wciągnęła pilot z kieszeni.- Najpierw poczujesz lekki dyskomfort i mrowienie w okolicach karku, a potem będziesz miał wrażenie, że jesteś rozrywany na strzępy.-dodała po czym nacisnęła przycisk na pilocie.
Prąd wydobywający się ze stołu na powrót pobudził mięśnie Kyoy które czując potworny ból spięły się wyginając jego ciało w łuk.
-GrrrrraaaaAAAAAAAA!!!- prąd przestał atakować Kyoye. Chłopak opadł sportem na stół ciężko dysząc,-Tylko na tyle cie stać?-wysapał.
-Hym.-Celest podeszła do niego i poświeciła mu latarką po oczach.-wynik testu negatywny. Jak na mój gust trzeba to powtórzyć ze zwiększoną dawką. Co ty na to kotku?- spytała promiennie się przy tym uśmiechając.





Rozdział 48 za nami. Mam nadzieje, że się wam podobał. Wiem jest krótszy niż te ostatnie, ale co mam poradzić na to, że  ta zimna suka która miała ze mną współpracować postanowiła się na mnie wypiąć, Dodatkowo przesadziłam z paroma rzeczami w historii i to co wcześniej planowałam już tutaj nie pasuje i muszę wymyślać od nowa, ale czego się nie robi dla czytelników.
Chyba powiedziałam już wszystko.
To ja się z wami żegnam.
Do następnego posta.
Hania.

Rozdział 47

 Perspektywa Hikaru


Cicho i ciemno. Ciemno i cicho. Jakbym nagle ogłuchła i oślepła.
-Tom jesteś tu?-spytałam. Na szczęście z głosem już wszystko w porządku.
-A gdzie miałbym być?-odparł.
-Wiesz chciałam się tylko upewnić. Siedzisz tak cicho jakby cie tu wcale nie było.
-A co innego miałbym robić?-zapytał, a ja nie znalazłam żadnej sensownej odpowiedzi więc ponownie w około mnie zapanowała cisza i ciemność.
Po dłuższej chwili Tom po raz pierwszy odkąd tu z nim siedzę sam zaczął rozmowę. Tylko szkoda, że na taki temat.
-Kim jest Ryuga?-spytał prosto z mostu tak jakby trzymał w sobie to pytanie bardzo długo i chciał się go jak najszybciej pozbyć z głowy.
-Po co ci to?-burknęłam podkurczając nogi i chowając nos między kolanami.
-Po nic. Tak po prostu chciałbym wiedzieć kim jest człowiek za którego miałaś mnie uważać.-odparł.
-To nie człowiek. To potwór.-odpowiedziałam beznamiętnie.
-Co zrobił?
-Skrzywdził moich przyjaciół i mnie.-zapadła cisza.
-Przepraszam-powiedział chłopak, a po chwili dodał- za to, że cie o to spytałem.
-Spokojnie to nie twoja wina. Nie miałeś na to wszystko wpływu.
-Próbował to jakoś naprawić?-drążył temat którego o dziwo nie miałam serca uciąć.
-Nie wiem co chciał tym osiągnąć, ale zrobi kilka dobrych rzeczy, ale mimo to bardzo trudno jest wymazać z pamięci obraz potwora który chce cię zniszczyć.
-Czyli już nic nie może zrobić, żebyś mu wybaczyła.-bardziej stwierdził niż zapytał.
-Nie, może bo nie żyje.
-Cieszy cie to?-to było pytanie i to bardzo nie pewne. Tak jakby za chwile miał powiedzieć, że już nie chcę usłyszeć odpowiedzi i żebym o tym zapomniała.
-Nie. A powinnam?
-Skoro to potwór.-stwierdził Tom.
-Nie.-pokręciłam głową- Może jestem dziwna, ale nawet przez nie cieszyłam się z jego śmierci.
-Naprawdę?
-No tak. Może bym się ucieszyła gdyby coś się zmieniło, ale nie zmieniło się nic. Nadal nie gram w beyblade i nadal panicznie się go boje.
-Agggrrrraaa!-mniej więcej taki dźwięk wydał z siebie chłopak.
-Tom co się dzieje?-spytałam zaniepokojona.-Tom!- żadnej odpowiedzi. Ruszyłam na czworaka w stronę z której jeszcze przed chwilą dobiegał głos chłopaka. Po chwili która zdawała się być wiecznością moje palce napotkały jego ciało. Wszystkie jego mięśnie były napięte, a jego ciałem wstrząsały jakieś dziwne spazmy. Powoli wpadałam w panikę, a miałam do tego perę powodów. Po pierwsze nie widziałam, a jeśli się zranił, albo coś w tym stylu. Po drugie nie znałam go, może na coś chorował, może musiał przyjmować jakieś leki.
Chłopak wierzgnął mocno i uderzył w ziemię. Wzdrygnęłam się słysząc głuche uderzenie i w przypływie geniuszu położyłam jego głowę na swoich udach i delikatnie przytrzymałam, żeby nie spadł. Teraz przynajmniej nic sobie nie zrobi w głowę Przypomniało mi się jak tata kiedyś opowiadał, że uratował tak kobietę która dostała ataku padaczki. (Później się okazało, że to moja mama.) Uśmiechnęłam się pod nosem na to wspomnienie na chwilkę zapominając o beznadziejnej sytuacji w jakiej się teraz znajdujemy.
 Tak MY. Zaczęło mi zależeć na moim kumplu z celi. Dotknęłam ręką jego czoła. Było gorące.
-Cholera-zaklęłam pod nosem. Tom z nieznanych mi przyczyn dostał gorączki. Przesuwając ręką na chybił trafił po podłodze znalazłam butelkę z wodą. Drżącymi rękami odkręciłam wodę i zmoczyłam rękaw bluzy robiąc z niego prowizoryczny zimny okład przyłożyłam do czoła chłopaka.
-Nie bój się.-powiedziałam łagodnie gdy chłopak zadrżał czując coś zimnego na swojej skórze.-To tylko ja Hikaru.
-Hi..hi..karu.-chłopak ledwo wykrztusił moje imię. Musiał bardzo cierpieć-Prze..pra...szam.




Tym czasem gdzieś w siedzibie Dark Nebuli.




Doji siedział w obrotowym fotelu i uważnie przyglądał się obrazowi na ekranie. Tak samo jak jego ojciec całą organizacją sterował ze swojego biura przy pomocy komputera. Właśnie przyszło mu do głowy, żeby sprawdzić co się dzieje u jego ulubionych więźniów. Ciemny ekran przypomniał mu o pewnych zajściach które miały miejsce kilka dni temu.
-Włącz noktowizor w kamerze 12b.
-Tak jest mesie.-odpowiedział komputer. Na ekranie pojawił się zielonkawy obraz. Dwie postacie siedziały po przeciwległych stronach ich celi.
-"Kim jest Ryuga?"-Doji usłyszał to pytanie z ust człowieka którego ono dotyczyło.
-Hym.-zamyślił się mężczyzna przysłuchując się rozmowie Hikaru i Ryugi-W co ty pogrywasz Ryuga? Co siedzi w twojej głowie?-zadawał pytania ekranowi komputera.
-"To nie człowiek to potwór"-powiedziała Hikaru.
-Co ty na to Ryuga? Nazwała cie potworem. Puścisz jej to płazem?-Doji śmiał się w głos.-Co zrobisz Ryuga?-przestał się śmiać i patrzył zafascynowany w twarz młodego chłopaka. Malowała się na niej złość, ale nie jakaś zwykła. Miało się wrażenie, że chłopak zaraz dosłownie wybuchnie. Zaciskał nerwowo pięści. Jednak powstrzymał się przed uderzeniem w cokolwiek tak jakby nie chciał się zdradzić. Spokojnym głosem zapytał:
-"Co zrobił?"
-Ojj Ryuga. Naprawdę chcesz się dowiedzieć? Zniszczyłeś ją. Chcesz usłyszeć to z jej własnych ust? Jesteś, aż tak strasznym potworem?
-Mesie samolot właśnie wylądował.-odezwał się komputer.
-Doskonale.-powiedział Doji odrywając się na chwilę od ekranu komputera i ponosząc nową doniczkę z kaktusem która stała na biurku i raniąc swój palec jak to miał w zwyczaju-Przekaż Celest, żeby przygotowała wszystko do tego eksperymentu o którym ostatnio rozmawialiśmy.
-Tak jest Mesie.
-"Czyli już nic nie może zrobić, żebyś mu wybaczyła."- rozmowa dwójki więźniów na nowo go pochłonęła.
-Wybaczyła!?-zaśmiał się-Czegoś takiego nie da się wybaczyć.-w rogu ekranu pojawiła się mała ikonka informująca, że ktoś chce czegoś od dowódcy tego całego syfu znanego szerszemu gronu jako Dark Nebula.
-Wszystko gotowe.-powiedziała kobieta w białym kilcie z ciemno brązowymi włosami związanym w niedbałego koka.-Możemy zaczynać.- powiedziała z nutką czegoś co nazwała bym dziecinną niecierpliwością.
-W takim razie zaczynajcie.-kobieta z radością skinęła głową i powiedziała:
-Podłączcie serce-wielkie metalowe ramię przeniosło metalową kule wielkości zaciśniętej pięści dorosłego mężczyzny i umieściło ją w korpusie robota.
-Kontakt.-powiedział jeden z naukowców którzy znajdowali się w laboratorium.
-"Agggrrrraaa!"
-Już zaczęło działać. Ha ha. Cierp Ryuga! Cierp! Zasłużyłeś na to! Za to co zrobiłeś mojemu ojcu! Cierp! Ha ha.- Doji krzyczał i śmiał się w głos obracając w fotelu.
 Spojrzał na ekran chcąc jeszcze raz zobaczyć jak człowiek nie człowiek potwór którego tak nienawidzi cierpi z jego winy. Jednak zamiast zobaczyć to co chciał jego oczom ukazała się scena jakiej się nie spodziewał. Hikaru troskliwie zajmowała się tym tym tym potworem tą kreaturą z głębin piekła. Na ten widok pomiędzy brwiami Doji'ego pojawiła się zmarszczka która po chwili się wygładziła.
-Gdyby tylko ona wiedziała kim jesteś.-westchnął- Gdyby tylko wiedziała.-westchnął jeszcze raz i powiedział-Połącz mnie z Celest.
-Już łącze.-odpowiedział komputer i na jego ekranie pojawił się obraz laboratorium przez które przeszedł huragan.
-Celest. Celest co się tam stało?-dziewczyna podbiegła do komunikatora który znajdował się w się w ścianie laboratorium. Jej włosy już nie były spięte tylko rozwalone w brązową burze opadającą nierówno na jej ramiona. Kilt który nosiła był lekko nadpalony, a okulary ochronne pękły całkowicie zasłoniły lewe oko pani szalony naukowiec.
-Obiekt wymknął się z pod kontroli usieliśmy go odciąć. Serce nie jest wystarczająco stabilne musimy przeprowadzić więcej testów przed następną próbą.
-Cholera.-zaklął pod nosem. -Dobrze opatrzcie rannych i umieśćcie serce w cylindrze energetycznym.-Doji rozłączył się i po raz ostatni spojrzał na obraz z kamery
12b.
-Punkt dla ciebie Ryuga.-powiedział spokojnie i uśmiechnął się pod nosem.-Ale to jeszcze nie koniec.



Rozdział 48 za nami. Tym czasem w Dark Nebuli dzieją się różne złe rzeczy. Wychodzi na to, że Doji i Celest nie odkryli wszystkich kart, a dziewczyny są w rozsypce. Nie ciekawie to wszystko wygląda. Teraz od jutra zaczyna mi się wolne mam dobry humor i chce się nim z wami podzielić i właśnie dlatego wstawiam  rozdział dzisiaj, a nie w piątek tak jak zwykle.
Dobra a teraz pytania do was bo  wy się na tym wszystkim znacie lepiej niż ja.
Do czego są te okejki i czy to ma jakiś związek z ludźmi którzy to czytają, a jeśli tak to czemu do czytania moich wpisów przyznają się tylko 1, 2,3,4, 5 pięć osób a tego tutaj jest 9?

Dalej czy przeszkadzało gdybym od czasu do czasu wrzucała takie One shot'y nie związane z fabułą (kiedy pisze coś innego niż kolejne rozdziały wpadają mi do głowy różne ciekawe pomysły na dalszą fabułę)? Jeśli nie to może macie jakieś życzenia. Jestem otwarta na propozycje tylko na maila proszę nie chce spoilerować innym czytelnikom. Oto mój mail hania609@gmail.com 

To chyba wszystko więc ja się z wami żegnam. Do następnego posta.

Hania.

Rozdział 46

Perspektywa Kelly


-Jak się masz Mary?- chłopak rozsiadł się wygodnie w fotelu.
-A...a...Alex?- wyjąkała nerwuska.
-No jak nie ja to kto?-zaśmiał się szyderczo po raz kolejny.
-Co oni ci zrobili? Ty nie jesteś taki.
-Co ONI mi zrobili!? To jaki teraz jestem to tylko i wyłącznie twoja wina. Jeden atak.-zaśmiał się pod nosem- Jeden. Wystarczył do zabicia twojego przyjaciela. Rozumiesz? Alex nie żyje. Zabiłaś go- nie miałam pojęcia o czym ten sukinkot mówił, ale najwyraźniej działało na Mary. Była blada. Po policzkach spływały jej łzy, a pod nosem powtarzała jedno słowo: "Przepraszam".
Zacisnęłam zęby.
Nie jestem aniołem. Zdecydowanie bliżej mi do tytułu szui. Jestem wredna, opryskliwa i jeden błąd potrafię wypominać przez całe życie.
Nie jestem aniołem, ale nikomu nie pozwolę się znęcać nad ludźmi którzy są po mojej stronie.
-Hej!!! Dwulicowa szujo!!!-wrzasnęłam- Chodź tutaj i walcz!
-A jak nie to co?- chłopak mówił do mnie, ale nadal patrzył oskarżycielsko na Mary.
Coś mi nie idzie przeszkadzanie mu.
Za nim zdążyłam wymyślić jakąś sensowną odpowiedź chłopak zaśmiał się i powiedział:
-Daruj sobie groźne miny i tak nic ci nie dadzą. Tylko marnujesz wasz cenny czas.-chłopak patrzył teraz na mnie. Mary ma czas, żeby się ogarnąć.
-Nasz cenny czas?-powtórzyłam ze zdziwieniem.
-Tak. Wasz.-chłopak pochylił się w fotelu w naszą stronę-Za dokładnie-spojrzał na zegarek-10 minut wszystko co widzicie wyleci w powietrze możecie uciekać teraz albo zaryzykować życie i dowiedzieć się czegoś o adaptacji drugiego stopnia.- więc tak nazywają to gówno przez które trzymają tu Ryuge.
Jeśli dowiem się czegoś więcej o tym całym syfie to możliwe, że łatwiej to powstrzymam, (zakładając oczywiście, że powie prawdę) ale z drugiej strony jeżeli stracę za dużo czasu na słuchanie Alex'a to ta bomba czy inne cholerstwo które tu zamontowali rozerwie mnie na strzępy.
-No to jak?-spytał Alex.
-Streszczaj się.-warknęłam.
-No nie wiem. Nie jesteś zbyt miła.-spokojnie Kelly. Tylko spokojnie. Jemu zależy na tym by wyprowadzić cie z równowagi. Nie daj mu tej satysfakcji. Przywołałam mój najbardziej wredny, jadowity uśmiech zarezerwowany dla ludzi których szczerze i z całego serca nienawidzę i powiedziałam:
-Przepraszam bardzo, ale czas mnie nagli czy mógłbyś łaskawie się pospieszyć.
-Troszkę lepiej, a więc jeszcze chwile temu miałyście okazję podziwiać efekt końcowy pomyślnie przeprowadzonej adaptacji drugiego stopnia o średnim zaawansowaniu kontroli umysłowej.- chłopak zwracał się do nas wszystkich chodziarz jak na mój gust tylko ja tam byłam w pełni przytomna.
-A mógłbyś dokładniej?-spytałam z tym samym uśmiechem przyklejonym do ust.
-Skoro tak ładnie prosisz.-usiadł wygodnie w fotelu i złączył czubki palców-Adaptacja drugiego stopnia stuprocentowa integracja świadomość człowieka z bey'em jest możliwa tylko wtedy gdy organizm bleydera jest czymś osłabiony. Czymś bardzo potężnym co potrafi zawładnąć umysłem przed procesem adaptacji.
-Mroczna moc.-powiedziałam powoli rozumiejąc o co w tym wszystkim chodzi.
-Dokładnie. -"ucieszył" się Alex.-Jednak nie jesteś taka głupia na jaką wyglądasz.-z mojego gardła kompletnie poza kontrolą wydobyło się ciche burczenie.- Do przeprowadzenia Adaptacji potrzebna jest Mroczna Moc. Bleyderzy i bey'e nią zainfekowani mogą być podani procesowi integracji absolutnej.
-W takim razie po kiego grzyba ci Kyoya i Hikaru oni przecież nigdy nie byli opętani tym gównem?
-Jeszcze. Wystarczy parę odpowiednich bodźców by pobudzić drzemiący w nich potencjał.
-Startujemy.-powiedział ktoś po drugiej stronie ekranu.
-No tyle wam wystarczy. O ile uda wam się nią stamtąd wynieść. Powodzenia i Au Revoir.-ekran zrobił się czarny, a ja nie miałam pojęcia co dalej. To znaczy takie bardziej dalej. Teraz musiałam uciekać. Złapałam Ines i Mary za ręce i dalej biegnę. Nie miałam pojęcia ile czasu straciłam na gadanie z tym sukinkotem, ale miałam wrażenie, że zdecydowanie za dużo i zaraz to ich pie*szone cholerstwo rozerwie mnie na kawałki. Biegłam instynktownie, albo jak kto woli na tak zwanego czuja. Wybiegłyśmy z budynku, ale nawet nie pomyślałam, żeby się zatrzymać biegłam dalej przez noc dopóki nie usłyszałam potwornego huku. Odwróciłam się. Siedziba nowej Dark Nebuli (a właściwie to co z niej zostało) stała w płomieniach.
 Szłyśmy w milczeniu nocą przez pustkowie, a potem las. W momencie wybuchu Ines się otrząsnęła i nie patrzyła już przed siebie tym nieprzytomnym wzrokiem jednak nie kwapiła się by coś powiedzieć, ale Mary serce boli jak się na nią patrzy. Blada, zapłakana, a minę ma taką jakby chciała się pociąć żyletką.
-Kur*a-sapnęłam bo nic bardziej sensownego nie przyszło mi do głowy.
 Udało nam się dostać do miasta, a potem do siedziby WBBA. (Oczywiście uprzednio zdjęłam maskę i rękawiczki nie potrzeba mi teraz policja na karku.)
 Sama nie wiem po co tam polazłam. Może po rzeczy, może dlatego, że nadal chce się trzymać umowy jaką zawarłam z Tsubasą, a może dlatego, że nie mam dokąd pójść...
Gdy tylko przekroczyłyśmy próg przybiegła do nas Madoka.
-Gdzie reszta?-spytała.
-Są z Doji'm. Dwóch zabrał, a jeden sam do niego poszedł.-odparłam.
-Sugerujesz coś? -warknęła Mary patrząc na mnie tak jakby chciała mnie zabić.
-Tak- jadowity uśmiech znowu pojawił się na mojej twarzy-,a mianowicie to, że ten sukinkot to piegowate gówno które miałaś za przyjaciela uważa cie za najgorszego potwora na świecie i przy okazji jest po stronie Doij'ego.
-Zmusili go, żeby to powiedział! On mi wybaczył!
-Na pewno!!! Jakoś nie widziałam lufy pistoletu przy jego skroni! Otwórz wreszcie oczy Mary. Alex jest wrogiem. Jeżeli ty nie zrobisz z nim porządku to ja to zrobię...-poczułam silne uderzenie, a po chwili ból. Z rozciętej wargi pociekła krew.
-Alex nie jest wrogiem, a jeśli z twojej winy spadnie mu chociaż włos z głowy to bez wahania cie zabije.-wysyczała Mary. Wierzchnem dłoni starłam krew której metaliczny smak poczułam w ustach.
-Hah.-zaśmiałam się.- Pierwszy raz dostałam w mordę za powiedzenie prawdy. Dziwne uczucie.-minęłam Mary i poszłam po swoje rzeczy. Zdjęłam resztę kostiumu. Przebrałam się w normalne ciuchy. Spakowałam swoje graty do małego czarnego plecaka. Poprawiłam moje sterczące jak tak jakby nic się nie stało kucyki i wyszłam z WBBA. Dokąd teraz. Nie miałam pojęcia co ze sobą zrobić. Łaziłam bez celu po mieście. Spojrzałam na zegarek w telefonie. Tak jakby wiadomość która jest godzina mogła mi jakoś pomóc.
Druga w nocy
-Ech-westchnęłam. Jeszcze w życiu nie czułam się taka samotna. Nigdy nie szukałam niczyjego towarzystwa. Ogólnie to ludzie mnie denerwują, a teraz chciałbym, żeby ktoś był obok.
Rozejrzałam zastanawiając się gdzie właściwie mnie nogi poniosły. Okazało się, że stoję przed otwartym 24 godziny na dobę fast-foodzie.
Benkeiowi jedzenie pomaga- pomyślałam i weszłam do środka. Uderzyła mnie fala ciepłego powietrza, a moim ciałem wstrząsnął dreszcz. Nawet nie zauważam jak bardzo zmarzłam szlajając się po mieście. Podeszłam do kasy.
-Po proszę-jaka ja jestem grzeczna- dużego cheeseburgera i dużego czekoladowego shake'a.-kasjerka po chwili wydala mi moje zamówienie. Zapłaciłam i usiadłam na wysokim krześle bez oparcia w kolorze oczoj*bnego różu przy stole o równie oczoj*bnym pomarańczowym kolorze.
Cheeseburger okazał się być gigantyczny, a nie duży. Był wielości mojej głowy. W zastanawianiu się jak zabrać się za to bydle przeszkodziły mi śmiechy za moimi plecami.
Odwróciłam się z całej siły starając się nie spaść z tego głupiego krzesełka i zobaczyłam dwie dziewczyny. Nosiły szkolne mundurki. Ciekawe czy wybierają się rano do szkoły. (Jeśli tak to słaby pomysł szlajać się po nocy. ) Kiedy zorientowały się, że na nie patrze uśmiechnęły się promienie i pokazały mi umazany majonezem telefon. Jedna z nich musiała upuść telefon kiedy robiła zdjęcie na Istargama (czy jak to się tam nazywa). Odwróciłam się lekko zmieszana tym, że moja obecność została zauważona.
Przez chwilę zastanawiałam się jak by to było gdybym była normalną nastolatką. Za miast bawić się w ratowanie świata i tłuczenie ludzi którzy mi podpadną chodzić do szkoły jak na człowieka przystało. Ciekawe jak zmienił by się mój charakter gdybym nigdy nie poznała Ryugi lub gdyby Doji nigdy nie dowiedział się o istnieniu mojego przyjaciela.
Otrząsnęłam się z myśli które do niczego nie prowadziły i zajęłam się cheeseburgerem. Zmaltretowanie go zajęło mi dłuższą chwilę. Kiedy mi się to udało byłam cała wysmarowana keczupem i majonezem. Małe dziecko nie umie jeść jak człowiek i się ubludzilo.
 Poszłam do łazienki i spojrzałam lustro.
Niezbyt miły widok.
Podkrążone oczy, blada skóra nie licząc wiecznie zaczerwienionych policzków, potargane włosy związane w niedbałe kucyki. Ech szkoda gadać.
Umyłam twarz trochę pomogło chociaż nie za dużo. Wyszłam z łazienki i z całego fast-food'a.
Szłam chwilę chodnikiem kiedy nagle przypomniało mi się coś nie do końca ważnego, ale opóźniającego mój powrót do mieszkania do zdecydowanie którego nie chciałam wracać. Obróciłam się na pięcie i ruszyłam przed siebie.
 -Mleko się skończyło- tak brzmiała myśl która miała ważny wpływ na moje dalsze losy.




Rozdział 46 za nami. Mam nadzieje, że nie przeszkadza wam taka ilość (ocenzurowanych) przekleństw w tym rozdziale. Po prostu Kelly nie za bardzo dopisał humorek (ciekawe dla czego) i tak jakoś wyszło. A tak z innej beczki pobiliśmy rekord komentarzy pod filmem ponad 40 w takim tempie będę musiała robić specjał z okazji  jakiejś tam liczby szybciej niż zwykle. Ale spokojnie nie musicie się powstrzymywać piszcie ile tylko dusza zapragnie. :D
Dosyć o mnie. Teraz rozdział.
Alex ta.......*Mary patrzy na mnie groźnym wzrokiem, a ja głośno przełykam ślinę* bardzo interesująca postać przekazała naszej nieco dziecinnej bohaterce ważne informacje na temat adaptacji niestety z nieznanych nam  jak dotąd przyczyn musiał gdzieś odlecieć co bardzo zasmuciło Mary.
Dobra dosyć tego dobrego. Ryuga zajmij się Mary bo coś czuje, że jej się nudzi. *Ryudze podoba się najwyraźniej pomysł zajęcia się Mary wiec mam spokój*
No one can stop me, for only I am in control
If you want me you'd better contact my people ** Nucę sobie ciesząc się, że w świecie mojego bloga ja żądze.
Następny rozdział już się pisze więc czekajcie jeżeli nadal wam się one podobają. 
No To ja się zwami żegnam. Do następnego posta.
Hania


*Temposhark - Don't mess with me

Rozdział 45

Perspektywa Ines

-Dzięki Tsubasa. Już dam sobie radę -powiedziałam wstając z ziemi.
-Na pewno?-spytał, a ja unikając jego wzroku gorliwie pokiwałam głową. Wstydziłam się tego co jeszcze przed chwilą robiłam.
-Nareszcie przyszliście.-na wielkim ekranie pojawiła się kobieta ubrana w biały zakrwawiony kilt.
-Celest.
-Tsubasa!-zawołała kobieta-Jak miło się z tobą wreszcie zobaczyć! Tęskniłeś za mną?
-Nie specjalnie.
-Ty nie dobry potrafisz ranić słowem.-powiedziała "zrozpaczonym" głosem.
-Co zrobiłaś Foxi?-wtrąciłam się do rozmowy.
- Poprawiłam.-odparła z jadowitym uśmiechem- Z wielką dumą zapraszam was na prezentacje mojego najnowszego wynalazku!
Z "łóżka" na którym jeszcze przed chwilą leżała Foxi wysunęła się szklana kopuła w środku której wirował bey.
-Co to ma być?-wnerwiłam się.
-Nowa ulepszona Dark Virgo.-kobieta z ekranu wręcz promieniała dumą.
Na dźwięk swojej nazwy bey w kopule rozbłysnął ciemno fioletowym światłem, a kopuła która go osłaniała rozpadła się na kawałki.
-Czyż nie jest przepiękna?-spytała kobieta z ekranu.
Bey zeskoczył ze stołu bez niczyjego rozkazu. Tsubasa załadował kuczer, ale gdy tylko z kuczera wydobył się charakterystyczny trzask sygnalizujący, że bey jest na właściwym miejscu Dark Virgo wytworzyła falę która pchnęła mnie i Tsubase na oddaloną o dobre 5 metrów ścianę. Uderzenie wyparło mi z płuc całe powietrze. Upadłam na podłogę i rozpaczliwie próbowałam przywrócić mojemu oddechowi normalny rytm. Niestety nie do zniesienia ból wychodzący z moich pleców i powoli rozchodzący się na całe ciało niezbyt pomagał. Leżałam na ziemi i obserwowałam rozwój wydarzeń na które nie mogłam w żaden sposób wpłynąć.
Tsubasa wystrzelił Eagle. Jednak zanim zdążył wykonać jakikolwiek atak jego bey został schwytany w metalową kulę która została przeniesiona poza moje pole widzenia.
-Dziękuję.-powiedziała nieco dziecinnym głosem i zaśmiała się. -Tsubasa ty zawsze byłeś taki skory do współpracy ze mną. Wielka szkoda, że teraz już nie chcesz.
W momencie gdy kobieta jeszcze mówiła z bey'a Foxi wydobyła się aura. Stworzona z ciemno-fioletowego światła postać kobiety która ku mojemu przerażeniu okazała moją zmarłą przyjaciółką. Na początku nie mogłam w to uwierzyć. Wpatrywałam się w nią z mieszaniną przerażenia i dziwnego uczucia którego nie potrafiłam nazwać. Natomiast świecąca postać Foxi tak ogromna, że Tsubasa wyglądał jak lalka patrzyła na niego z zaciekawieniem. Schyliła się i przekręciła głowę lekko w lewo tak jakby chciała się mu lepiej przyjrzeć. Tsubasa nawet nie drgnął. Serce biło tak szybko, że bałam się czy moje żebra wyjdą z tego cało. Czułam jak adrenalina płynie w moich żyłach coraz szybciej i szybciej. Foxi odsunęła się od dyrektora Otori z jej "twarzy" nie można było odczytać, żadnych emocji. Otworzyła usta jakby chciała coś powiedzieć, ale zamiast słów z jej ust wyleciał pocisk który przy akompaniamencie mojego wrzasku uderzył Tsubase prosto w serce. Chłopak pad na ziemie. W tym momencie czułam się jak w najgorszym koszmarze wadziłam co robię i co się dzieje wokół mnie, ale to wszystko działo się kompletnie poza moją kontrolą. Podniosłam się z ziemi nie czując nic oprócz palącej chęci zniszczenia tego monstrum o twarzy mojej przyjaciółki. Załadowałam bey'a i wstrzeliłam.
-Iskra Specjalny atak Kula Ognia.-monstrum wstrzeliło kolejny pocisk który rozbił specjalny atak Iskry.-Iskra jeszcze raz.- znów to samo. Widziałam, że moje ataki nie dają żadnych efektów nawet nie trafiają do celu, ale nie potrafiłam zmusić się do logicznego myślenia. Z całego serca chciałam to zniszczyć.


Mary


-Madoka. Madoka! Odezwij się do jasnej cholery!
Ta kretynka miała mnie zaprowadzić do Alex'a który rzekomo czeka na mnie przy wyjściu. Co z tego wyszło? Tylko to, że jestem absolutnie pewna, że wyjście jest na innym piętrze, a moje nerwy są doprowadzone do granic możliwości. Jakby tego było mało Madoka nagle zamilkła zostawiając mnie w ciemnej dupie bez jakichkolwiek szans na to, że znajdę właściwą drogę do wyjścia.
Spokojnie Mary. Cały czas do przodu w końcu gdzieś dojdziesz prawda. Tak znajdziesz jakiś plan ewakuacji budynku, albo inne gówno które cię stąd wyprowadzi... Kogo ja próbuje oszukać? Zginę tutaj.
Minęłam kolejny zakręt i moim oczom ukazały się szklane drzwi z którymi zobaczyłam Ines. Uszczęśliwiona tym, że znalazłam przyjaciółkę wpadłam do pomieszczenia i mnie zamurowało. Wielkie ciemno fioletowe coś pluje w Iskrę odpierając tym samym jej ogniste ataki.
Omiotłam wzrokiem wszystko wokół szukając właściciela tego przerażającego bey'a jednak oprócz nas dwóch i dziwnej kobiety na ekranie nikogo nie było.
-Ines!-krzyknęłam, ale dziewczyna była jak w transie i kompletnie nie zwracała na mnie uwagi rozkazując Iskrze uderzać po raz kolejny i kolejny.
Jednak mój krzyk doczekał się odzewu. Monstrum które walczyło z Ines odwróciło się w moją stronę. Kiedy spojrzał na mnie tymi pustymi czarnymi jak smoła oczyma zamarłam. Miałam wrażenie, że zagląda mi w głąb duszy.
Korzystając z tego, że stwór zainteresował się moją skromną osobą Ines udało się wprowadzić jeden celny atak. Monstrum zatoczyło się i z esencją nienawiść w oczach wrzasnęło. Fala uderzeniowa pchnęła mnie w tył. To ostatecznie przywróciło mi świadomość.
-Koniec tego dobrego.-załadowałam kuczer i wstrzeliłam bey'a.-Wolf Szarża.-bey pomknął w stronę przeciwnika jednak jego atak zamiast uderzyć to wielkie fioletowe gówno uderzył w jakąś dziwną pulsującą barierę.
-Co to ma być!?-zdziwiłam się. ( łagodnie rzecz ujmując)
-Fascynujące nieprawdaż?- kobieta na ekranie odezwała się po raz pierwszy odkąd się tu pojawiłam.- Po przeprowadzeniu adaptacji drugiego stopnia obiekt potrafi wykonać atak o którym bleyder nie miał bladego pojęcia.- "obiekt"!? czyli to fioletowe gówno nie jest bey'em!
-Co to za syf?-warknęłam.
-Ach. Zapomniałam, że nie jesteś wtajemniczona.-uniosłam jedną brew.-To moja droga jest przyszłość.
-ŁOO MATKO!!!!-dziewczyna przebrana za kota dosłownie wpadła do pomieszczenia.-Żyje.-powiedziała jakby do siebie patrząc w ścianę i mając kompletnie w dupie co dzieje się na około niej. To na pewno Kelly. Środek ostatecznego starcia ( tak by się to nazwało gdyby to był film), a ona robi z siebie debilkę.
-Nareszcie jesteście w komplecie. -powiedziała kobieta i klasnęła w dłonie. Na ten dźwięk Kelly wróciła ze swojego świata i dotarło do niej co się tutaj dzieje.
-Co to jest i jak to zabić?-spytała patrząc na fioletowe coś. Wkurza mnie jej podejście. (Tak wiem, że to nie jest moment na takie przemyślenia, ale co ja na to poradzę.) Wszystko trzeba zabić. W świecie Kelly wszystko jest do zabicia no bo jak inaczej coś załatwić.
-Foxi mogę cię na chwile prosić?-spytała słodkim głosem kobieta z ekranu.
FOXI!!!??? TO COŚ TO RUDA!!!???
Monstrum skinęło "głową" i zniknęło w chodząc w ścianie. Razem ze stworem zniknęła bariera którą stworzył.
Pobiegłam do Ines.
-Co się tutaj stało? Gdzie jest Tsubasa?- zasypałam ją pytaniami jednak dziewczyna nie odpowiedziała na żadne z nich tylko tępym wzrokiem patrzyła się przed siebie.-.....Ines wszystko w porządku?
-Nie żyją.-powiedziała.-Oni wszyscy nie żyją.-spojrzała na mnie, a z jej twarz nie mogłam odczytać żadnej emocji.
-Ojjj nie dramatyzujmy-powiedziała kobieta-Wasi chłopcy mają się w miarę dobrze. Same zobaczcie-kobieta odsunęła się i naszym oczom ukazało się wnętrze całkowicie białego gdzie na dwóch szpitalnych łóżkach leżeli Tsubasa i Kyoya. Obydwaj podłączeni byli do aparatur monitorujących funkcje życiowe które zgodnie w równym rytmie wydawały z siebie ciche pikanie zapewniając o tym, że ich właściciele, żyją.
-Gratuluję dziewczyny w dostarczaniu bleyderów jesteście lepsze niż zawodowcy. Następnym razem przyprowadźcie ze sobą Ginge. To pomyślę o jakimś wynagrodzeniu.
-Gadaj gdzie jest Ryuga ty zawszona suko bo jak nie to cie znajdę i wypatroszę.-powiedziała Kelly przez zaciśnięte zęby.
-Jesteście takie nudne.-powiedziała ziewając dziewczyna-Nie chce mi się z wami gadać. Alex czy mógłbyś zabawić panie rozmową do czasu startu?
-Alex-szepnęłam.
Na ekranie pojawił się wysoki piegowaty szatyn w okularach. Uśmiechną się szyderczo i powiedział:
-Jak się masz Mary?


Rozdział....1...2..3...45 za nami. Nawet nie wiecie jak się bałam, że się z nim nie wyrobię na piątek. Wiem, że ustaliliśmy (przynajmniej) jeden rozdział na tydzień i zostały by mi jeszcze 2 dni, ale w weekendy jakoś nie mam ochoty ani povera do pisania, a zmuszanie się do pisania jest jest nie zdrowe dla mnie i fabuły bloga. (To wcale nie jest tak pozbawione sensu jak wam się wydaje.) Chodzi o to, że jak zacznę traktować pisanie jako obowiązek szybko mi się znudzi to wszystko.
Dosyć o mnie teraz rozdział. Wszystkie miejsca w których można trzymać więźniów sprawdzone. W żadnym z nich ani widu ani słychu Hikaru i Ryugi. Tsubasa i Kyoya nie przypomni uwięzieni, a Alex.... nie mam pojęcia jak to nazwać, ale na pewno nie zachowuje się tak jak zwykle. Do tego z Rudej zrobili jakąś maszynę masowej destrukcji. Chciałyście masakrę i ją dostałyście.
A i jeszcze jedno: z moich obserwacji ankiety wyszło większość ma gdzieś jak długi jest rozdział, ale pojawił się jeden głos który uważa, że rozdziały są za krótkie dlatego postanowiłam coś z tym zrobić mam nadzieje, że teraz jest dobrze.
To ja się z wami żegnam. Do następnego posta.
Hania.

10.000 i 500

Hyhyyhyhyhyhyhyhyhyhyhyhyhyhyhyhyhyhyhy
hyhyhyhyhyhyhyhyhyhyhyhyhyhyhyhyhyhyhyhyhyhhyhyyhyhyhy

Lepiej nie da się opisać jak się teraz czuje. Mój blog ma już dziesięć tysięcy wyświetleń i ponad 500 komentarzy!!!!!
Jej!!!



Kyoya: Ogar Hanka.
Ryuga: Ona nigdy nie była ogarnięta i nie będzie.
Kyoya: Czy ty musisz się do wszystkiego wtrącać!?
Ryuga: Coś mi mówi, że dawno od nikogo nie oberwałeś.
Ryuga i Kyoya: *mierzą się wzrokiem a iskry latają na boki*
Tsubasa: Chłopaki uspokójcie się. Hania chciała coś powiedzieć.
Ja: Dzięki Tsu....*chłopak przerwał mi w pół słowa*
Tsubasa: Po za tym dorośnijcie wreszcie. Zachowujecie się jak 5 latki.
Ja: Ech.....
Alex:*kładzie mi rękę na ramieniu i słodko się uśmiecha* Ignoruj ich i powiedz to co chciałaś.
Ja: Dzięki Alex na ciebie zawsze można liczyć.


Dziękuje wam za wszystko dziewczyny (i chłopaki jeśli są i tchórza przed ujawnieniem się):
- za te wszystkie komentarze długie, krótkie, zabijające głupotą i te poważne (ta jasne).
- za to, że mnie wspieracie( w mojej głupocie)
- za to, że w ogóle chcecie czytać te głupoty
- za to, że zarażacie mnie pozytywną energią
- za to, że dzięki wam odrastają mi moje poharatane skrzydła wiary w siebie
- za wszystko ^.^



A TERAZ W RAMACH ŻEBYŚCIE SIĘ CIESZYŁY POKAŻE WAM MOJE ZMAGANIA Z ROZDZIAŁAMI

KROK PIERWSZY

Kartka ołówek możemy zaczynać.

*Dwie godziny później*

Kurde...

KROK DRUGI

 Jakimś nie spotykanym cudem przy pomocy rock'a i japońskich muzgo-trzepów pisze rozdział. Niestety  mam problem BO NIE MOGĘ WYMYŚLIĆ NAZWY DLA SPECJALNEGO ATAKU DLA BEY'A INES!!!
Ale spokojnie grunt to motywacja.

KROK TRZECI

Publikujesz poprawiony rozdział i czekasz z twarzą przy ekranie telefonu, aż ktoś go przeczyta.

KROK CZWARTY

Ciesze się jak głupia bo rozdział spodobał się w internetach.

No tak to mniej więcej wygląda z mojej perspektywy :D

 To ja się z wami żegnam. Do następnego posta.

 Hania

Ps. W mojej głowie zostali same chłopy bo dziewczyny są na zakupach.

Rozdział 44

Perspektywa Ines



-Kelly? Kelly!- oho Tsubasa traci zimną krew.
-Co się stało?-spytałam.
-Kelly nie odpowiada.
-I to jest powód do krzyku?
-Możesz mnie teraz nie pouczać? Nie pomagasz.-burknął.
-Bardzo przepraszam, że staram się nas uchronić przed niepotrzebną walką.
-Możecie przełożyć te rozmowę na później?-Madoka wtrąciła się do rozmowy.- Wiem co się wczoraj stało, ale proszę załatwcie swoje sprawy kiedy indziej.
-Dobrze uspokój się i powiedz jak dostać się do laboratorium.
-Jeśli Doji nie przygotował, żadnych niespodzianek z cyklu spadające ściany to powinno pójść łatwo.
-A możesz dokładniej?-"poprosiłam" tracąc resztki nadziej w to, że Madoka potrafi zrobić coś bez zbędnego przedłużania.
-Korytarz prosto, aż do szklanych drzwi tam powinno być laboratorium.- powinno?
-Dobrze. My idziemy, a ty postaraj się skontaktować z resztą.-ruszyliśmy korytarzem. Obserwowałam uważnie otoczenie. Długi prosty korytarz na kilometr śmierdział jakąś pułapką.
-Kelly prawdopodobnie pozbyła się słuchawki jej nadajnik się nie przemieszcza.-powiedziała Madoka po chwili milczenia.
-A co z resztą?-spytał Tsubasa.
-Kyoya opuścił arenę. Prawdopodobnie jest ranny przemieszcza się bardzo powoli. Nadajnik Alex'a jest wyłączony, a Mary kręci się gdzieś w waszej okolicy.-odparła Madoka.-Przy odrobinie szczęścia powinniście ją spotkać.
Szczęście. Coś czego zawsze mi brakuje.
-Dobrze. Informuj mnie gdyby któreś z nich się odezwało.-rozłączył się.
Szliśmy dalej w milczeniu. Było tak cicho, że słyszałam jak bije mi serce.Brak przeciwników potęgował moje wrażenie, że pakujemy się w jakieś gówno. No sami powiedzcie: Kto normalny nie rozstawia straży przed laboratorium w którym (do czego można dojść wykluczając sprawdzone już miejsca) trzymają więźniów? Z za myślenia wyrwał mnie głos Tsubasy:
-Na ziemię!-chłopak przewrócił mnie i sam upadł obok. W ścianę gdzie jeszcze przed chwilą znajdowała się moja głowa uderzyły bey'e. Obiły się od ściany i uśpione upadły na podłogę. Musiały być wystrzelone z ogromną prędkością wystarczającą na jedno potężne uderzenie.
-O mały włos. Wszystko w porządku?-spytał Tsubasa podnosząc się z ziemi.
-Chyba tak.-wstałam i otrzepałam ubranie z kurzu.-Co teraz? Korytarz pewnie jest usiany pułapkami.
-Jak myślisz Iskra będzie potrafiła stopić czujniki?
-Powinna dać radę.-odpowiedziałam ładując kuczer.-Lepiej się odsuń. Za chwilę zrobi się tutaj gorąco.
 Jeżeli ten system pochłaniania energii działa tak myślę, że działa to topienie każdego czujnika z osobna nic mi nie da. Trzeba zakatować wszystkie na raz. Powoli wypuściłam powietrze i wystrzeliłam Iskre. Za nim jeszcze dotknęła ziemi krzyknęłam:
-Iskra specjalny atak Rozpętaj Piekło.-ogień buchnął na wszystkie strony. Ściana ognia zatrzymała się jakiś metr przede mną. Uderzyła we mnie fala gorąca. Dym szczypał mnie w oczy, ale trzymałam się dzielnie. Nie mogłam teraz przerwać. Atak tak silny nie zdarza się często. Po dłuższej chwili kobieca intuicja podpowiedziała mi, że już wystarczy tego dobrego. Przywołałam bey'a, a ogień który wytworzył zniknął tak szybko jak się pojawił.
-Droga wolna.-powiedziałam chowając jeszcze ciepłego bey'a do pudełka przy pasku.
-Chodźmy.-powiedział Tsubasa korytarzem w środku którego jeszcze unosił się dym. Bez słowa ruszyliśmy za nim. Zastanawiałam się dlaczego nie uruchomił się alarm przeciw pożarowy. Gdyby się uruchomił mój atak na pewno nie był by tak spektakularny, a nawet mógłby nie zadziałać. Idąc korytarzem zauważyłam na suficie jedną z wielu doszczętnie zniszczonych czujników aktywujących pułapki. Co było w nim takiego co go wyróżniało? Był większy od reszty. Zobaczyłam go bez najmniejszych problemów, a przecież czujnik pułapki powinien być ukryty. Zatrzymałam się centralnie pod nim i z zadartą głową przyglądałam się mu. Po chwili na twarzy wykwitł mi szeroki uśmiech. To stopione ustrojstwo to czujnik dymu. Mój atak był na tyle szybki, że stopił go zanim ten zdążył wyczuć dym.
-Ines!-zawołał mnie Tsubasa który zdążył już odejść spory kawałek ode mnie. Podbiegłam do niego i razem podeszliśmy do drzwi które otworzyły się przed nami na oścież.
Naszym oczom ukazało się ogromne białe pomieszczenie na środku którego stało coś co było podobne jednocześnie stołu operacyjnego i stołu do torturowania, a na nim leżała moja przyjaciółka.
-Foxi!-krzyknęłam podbiegając do niej. Miała szeroko otwarte oczy i zwężone źrenice. Do jej głowy poprzyczepiane był elektrody spod których wypływała krew. Jej ręce i nogi były przykute do stołu. Ze świeczkami w oczach odpięłam kajdany i położyłam na swoich kolanach zimne jak lód ciało Foxi
-Wyjdziesz z tego Ruda.-powiedziałam drżącym głosem sama nie wierząc, że to mówię. Głowa Foxi przekręciła się kiedy podniosłam rękę by otrzeć łzy, a z jej ust wypłynęła ciemno czerwona prawie, że brunatna krew która wsiąkła w materiał moich spodni.
-Ines-Tsubasa podszedł do mnie i położył mi rękę na ramieniu.-Ona nie żyje.
-Myślisz, że nie wiem?- spytałam jednocześnie łykając słone łzy.
Tsubasa nachylił się nad Foxi i dwoma palcami zamkną jej oczy. Niby nic wielkiego, ale kiedy to zobaczyłam coś we mnie pękło. Mimo to, że byłam na niego wściekła rzuciłam się mu na szyję i płakałam nie potrafiąc wykrztusić z siebie nawet jednego słowa w całości. Chciałam się ukryć w jego ramionach i już nigdy ich nie opuścić.
Tsubasa przytulił mnie i gładził po włosach nic nie mówiąc. Swoją drogą co miałby powiedzieć? Stare jak świat kłamiące w żywe oczy "wszystko będzie dobrze".






Koniec Rozdziału 44.....